Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, μ.Χ. Πα ρα τη ρῶν τας τὴν ἔν το νη πα ρου σί α τῆς Ἐκ κλη σί ας σή με ρα καὶ τὶς ἐ πεμ βά σεις της στὰ ἑλ λη νι κὰ πο λι τι κὰ πράγ μα τα ὁ κ. Ἀ λεξά κης, ποὺ περ νᾷ ἕ να με γά λο μέ ρος τῆς ζω ῆς του στὴ Γαλ λί α, ἀ ποφά σι σε νὰ ἀ σχο λη θῇ σο βα ρὰ καὶ μὲ τὸ Βυ ζάν τιο. Ἔ τσι λοι πὸν ἐ πινό η σε ἕ ναν ἀ φη γη τή, ἕ ναν 24χρονο φοι τη τή, ὁ ὁ ποῖ ος με λε τᾷ Ἀρχαί α Ἱ στο ρί α, ἀλ λὰ ἀ πο φα σί ζει νὰ με λε τή σῃ καὶ τὴν Βυ ζαν τι νὴ πε ρί ο δο μὲ ἐ πί κεν τρο τὸ Ἅ γιο Ὄ ρος, ὅ ταν τοῦ τὸ ζη τᾶ ἡ σπι το νοικο κυ ρά του, μιὰ πλού σια ἡ λι κι ω μέ νη κυ ρί α, ποὺ προσ δο κᾷ τὴν ἀ νεύ ρε ση τοῦ πρὸ δε κα ε τι ῶν χα μέ νου -πι θα νῶς στὸ Ἅ γιο Ὄ ροςἀ δελ φοῦ της. Ο ἀ φη γη τὴς ἔ χει μα ζέ ψει δύο στοῖ βες βι βλί α, τὴ μί α γιὰ τὸ Ἅ γιο Ὄ ρος γιὰ λο γα ρια σμὸ τῆς κυ ρί ας, τὴν ἄλ λη γιὰ τὴν ἀρ χαι ό τη τα γιὰ δι κό του λο γα ρια σμό. Τὰ δύο αὐ τὰ βου να λά κια συ νο ψί ζουν ὅ λο τὸ βι βλί ο καὶ στὴν οὐσί α ὅ λη τὴν Ἱ στο ρί α τῆς Ἑλ λά δας, για τὶ «ἀ πὸ τὴ μί α πλευ ρὰ ἔ χου με τὴ χρι στι α νι κὴ φι λοσο φί α, ἡ ὁ ποί α εἶ ναι γε μά τη “ἀ λή θει ες”, βε βαι ό τη τες, δί νει ἀ παν τή σεις σὲ ὅ λα, κι ἀ πὸ τὴν ἄλ λη ἔ χου με τοὺς Ἕλ λη νες φι λό σο φους, οἱ ὁ ποῖ οι ἔ χουν ἀμ φι βο λί ες γιὰ τὰ πάν τα, δὲν θεω ροῦν τί πο τε δε δο μέ νο, ἔ χουν μιὰ ἀ πί στευ τη ἐ λευ θε ρί α πνεύ μα τος καὶ ἡ σύγ κρου ση τῶν δύο αὐ τῶν κό σμων θὰ ἐ πι τρέ ψῃ τὴ λει τουρ γί α μιᾶς πλο κῆς. Δι ό τι οἱ δύο αὐ τοὶ κό σμοι, ὁ ἀρ χαῖ ος καὶ ὁ βυ ζαν τι νός, τῆς Φι λο σο φί ας καὶ τῆς θε ο λο γί ας, τῆς ἐ λευ θε ρί ας τῆς σκέ ψης καὶ τοῦ δόγ μα τος κ.τ.λ. συγ κρού ον ται σὲ ὅ λο τὸ βι βλί ο κα τὰ ποι κί λους τρό πους. » Ὅ λος ὁ μῦ θος τοῦ βι βλί ου εἶ ναι πλεγ μέ νος μὲ δύο βε λό νες: ἡ μί α εἶ ναι ἡ ἀρ χαί α πα ρά δοση, οἱ προ σω κρα τι κοὶ φι λό σο φοι καὶ ἡ ἄλ λη ἡ βυ ζαν τι νή, ἡ ὁ ποί α εἶ ναι δογ μα τι κή. Αὐ τὴ ἡ ἀν τί θε ση, τὸ χά σμα ἀ νά με σα στοὺς δύο πο λι τι σμούς, ση μαί νει ὅ τι ὁ ὅ ρος ἑλ λη νο χρι στι ανι κὸς πο λι τι σμὸς δὲν ἔ χει κα νέ να νό η μα, ὅ τι παν τρεύ ει δύο ἔν νοι ες ρι ζι κὰ ἄ σχε τες». Προ κει μέ νου νὰ γρά ψῃ τὸ βι βλί ο του ὁ κ. Ἀ λε ξά κης, ἐ πὶ ἕ να χρό νο συμ βου λευ ό ταν ἱ στο ρι- Ï ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ ρώ τη φο ρὰ ἀν τέ κρου σα τὰ ἐ πι χει ρή μα τα τῶν πι στῶν, ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὴν εὐ ερ γε τι κὴ ἐ πί δρα ση τοῦ Θε οῦ στὴν ζω ή μας, σὲ μί α συ ζή τη ση σχε τι κὰ μὲ τὴν θρη σκευ τι κὴ πί στη, τὴν ὁ ποί α κά ποι οι ἀ πο δί δουν στὸν Ντο στογι έφ σκι, ὁ ὁ ποῖ ος ἔ βα λε στὸ στό μα τοῦ Σμερ ντυά κωφ (ἑ νὸς ἀ πὸ τοὺς χα ρα κτῆ ρες τῶν «Ἀ δελ φῶν Κα ρα μα ζώφ») τὸ ἀ πό φθεγ μα, ὅ τι «χω ρὶς τὸν Θε ὸ ὁ τι δή πο τε εἶ ναι πι θα νό». Μὲ ἄλ λα λό για σ’ ἕ ναν κό σμο χω ρὶς Θε ὸ οἱ ἄν θρω ποι θὰ ἔ νοι ω θαν ἐ λεύ θε ροι νὰ συμ πε ρι φέ ρων ται ὅ πως βού λον ται καὶ θὰ ἐ πέ τρε παν στὸν ἑ αυ τό τους ὁ ποι α δή πο τε ὑ περ βο λὴ καὶ ἀ πό λυ το ἐ γω κεν τρι σμό. Ἡ ἀ πάν τη ση ἡ δι κή μου ὡς πρὸς αὐ τὸ ἦ ταν σα φὴς : «Ὁ Σμερ ντυά κωφ ἔ κα νε λά θος. Ἀ κρι βῶς ἐξ αἰ τί ας τοῦ Θε οῦ εἶ ναι δυ να τὸν νὰ συμ βοῦν ἀ δι α νό η τες σὲ ἄλ λη πε ρί πτω ση ὠ μό τη τες.» Φαν τα σθῆ τε τὴν σκη νὴ σὲ μί α πό λη, σὲ πε ρί πτω ση ποὺ ἡ πα πι κὴ ἐν το λὴ ἦ ταν (ὅ πως πράγ μα τι ἦ ταν κά πο τε γιὰ τὶς πό λεις τῶν αἱ ρε τι κῶν/οὐ γε νό των): «Σκο τώ στε τους ‣ 22042  ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008