ΤΟ «ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΝΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΡΩΜΑΙΙΚΟΥ Ἡ δο λο φο νί α τοῦ Ὀ δυσ σέ α Ἀν δρού τσου «Ὀ δυσ σεὺς Ἀν δροῦ τσος: Δο λο φο νη μέ νος ἀ π’ τὰ πά θη, ἀ π’ τὸ κρά τος, ἀ πὸ τὸν συ να γω νι στή του στὴν Ἀ κρό πο λη τῶν Ἀ θη νῶν. Προ δο μέ νος καὶ στραγ γα λι σμέ νος. Λί γη συγ γνώ μη θὰ ἐ χά ρι ζε πά λι στὴν Ἑλ λά δα τὸν χο ρευ τὴ τῆς Γρα βιᾶς.» (Κεί με νο γραμ μέ νο σὲ ἀν δριά ντα τοῦ Ὀ δυσ σέ α Ἀν δρού τσου, ποὺ στή θη κε στὶς 29 Μα ΐ ου τοῦ 1888 μὲ ἐν το λὴ τοῦ βα σι λέ α Γε ωρ γί ου τοῦ Α΄.) α τὰ τὴν διά ρκεια τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἐ πα να στά σε ως τοῦ 1821 τρεῖς με γά λες στρα τι ω τι κὲς μορ φὲς ἀ να δεί χθη καν στοὺς κόλπους τῶν ἐ πα να στα τῶν, ὁ Ὀ δυσ σέ ας Ἀν δροῦ τσος, ὁ Θε ό δωρος Κο λο κο τρώ νης καὶ ὁ Γε ώρ γιος Κα ρα ϊ σκά κης. Καὶ οἱ τρεῖς ἐκ δι ώ χθη καν, ἀ φω ρί στη καν, φυ λα κί στη καν καὶ ὁ πρῶ τος καὶ ὁ τρί τος δο λο φο νή θη καν ἀ π’ τὸ ρω μαί ι κο Κα τε στη μέ νο. Ὁ Ὀ δυσ σέ ας Ἀν δροῦ τσος ἦ ταν γυιὸς τοῦ Ἀν δρέ α Βε ρού ση, τοῦ κλέ φτη-θρύ λου τῆς Ρού με λης, ποὺ ἀ φι έ ρω σε τὴν ζω ή του στὸν πό λε μο ἐ ναν τί ον τῶν Τούρ κων ἀλ λὰ καὶ τῶν πλου σί ων κοτ ζαμ πά ση δων. Ὑ πῆρ ξε καρ δια κὸς φί λος τοῦ Ἀ λῆ πα σᾶ. Γεν νή θη κε στὴν Ἰ θά κη πε ρὶ τὸ 1790. Ἡ μη τέ ρα του Ἀ κρι βῆ Τσαρ λαμ πᾶ ἦρ θε μὲ τὸν γυιό της στὰ Γι άν νε να, μὲ σκο πὸ νὰ τοῦ δώ σῃ τὴν ἀ νά λο γη μόρ φω ση. Ἐ κεῖ τὸν ἔ γρα ψε στὸ τάγ μα τῶν μπε κτα σή δων δερ βί ση δων. Οἱ μπε κτα σῆ δες ἀ πο τε λοῦ σαν ἕ να ἀ νε ξί θρη σκο τάγμα, ὅ που ὁ κα θεὶς μπο ροῦ σε νὰ μα θη τεύ σῃ μα ζί τους, χω ρὶς νὰ εἶ ναι ἀ ναγ κα σμέ νος νὰ προ ση λυ τι στῇ στὸν Μω α με θα νι σμό. Αὐ τὸ ὑ πῆρ ξε μί α ἀ φορ μὴ γιὰ τοὺς με τέ πει τα ἱ στο ρι κοὺς τῆς Ρω μι ο σύ νης νὰ κα τη γο ρή σουν τὸν Ὀ δυσ σέ α γιὰ τουρ κι σμό. Τὸ 1803 βρέ θη κε στὴν αὐ λὴ τοῦ Ἀ λῆ Πα σᾶ. Ἐ κεί νη τὴν ἐ πο χὴ τὸ σα ρά ι του ἀ πο τε λοῦ σε τὸ κέν τρο τῆς ζω ῆς στὰ Γι άν νε να. Ἀ πὸ ἐ κεῖ βγαί να νε οἱ εὐ νο ού με νοί του καὶ οἱ με γάλοι κα πε τα ναῖ οι, ἀ φοῦ ἀ πο τε λοῦ σε σχο λὴ πο λι τι κῆς καὶ στρα τι ω τι κῆς παι δεί ας. Ὁ Ὀ δυσ σέ ας καλ λι έρ γη σε τὰ Ἑλ λη νι κά του καὶ ἔ μα θε ἀ κό μα πο λὺ κα λὰ τὰ Ἀρ βα νί τικα καὶ τὰ Ἰ τα λι κά. Δι δά σκα λός του ὑ πῆρ ξε ὁ δι ά ση μος Ψαλ λί δας, ποὺ τὸν ἔ κα νε ν’ ἀ πο κτή σῃ φω τι σμέ νη συ νεί δη ση τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ. ΔΑΥΛΟΣ 313, Μάιος 2008  22127