Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΕΛΕΝΗ ΛΑΔΙΑ, Μυ θο λο γι κὰ πα ρά δο ξα καὶ ἕ να δι ή γη μα. «Τὸ πα ρά δο ξο, τὸ πα ρά ξε νο, τὸ μὴ σύ νη θες φυ τρώ νει ὅ που ὑ πάρ χει νο μο τέ λεια, σπά ζον τας ἔ τσι τὴν ἁ λυ σί δα τῆς ὅ ποι ας δο μῆς», λέ ει ἡ κ. Λα διᾶ στὸ ἐν λό γῳ βι βλί ο, ὅ που δι α κρί νε ται ἡ ὑ περ βο λι κὰ φι λό δο ξη προ σπά θειά της νὰ σκι α γρα φή σῃ τοὺς νόμους, ποὺ συν δέ ουν τὸν πραγ μα τι κό, τὸν ὀ νει ρι κό, τὸν μυ θο λο γι κὸ καὶ τὸν φαν ταστι κὸ κό σμο. Τὸ νὰ βλέ που με τὸ εἴ δω λό μας ἀν τὶ τοῦ πραγ μα τι κοῦ μας ἑ αυ τοῦ ὅ πως καὶ τὸ νὰ βλέ που με τὸν κό σμο μέ σα ἀ πὸ κά το πτρα ἀ πο τε λεῖ προ φα νῆ ἐ κτρο πὴ ἀ πὸ τὴν ἀ λη θινὴ πραγ μα τι κό τη τα, σ’ ὅ ποι ον ἀ πὸ τοὺς προ α να φερ θέν τες κό σμους κι ἂν συμ βαί νῃ αὐ τό. Κι ἡ πλά νη ὁ δη γεῖ στὴν ἄ τη. Οἱ Τι τᾶ νες κομ μά τια σαν τὸν Ζα γρέ α, τὴν στιγ μὴ ποὺ κοί τα ζε τὸ εἴ δω λό του στὸν κα θρέ φτη. Στὴν αὐ το κα τα στρο φὴ ὡ δη γή θη κε καὶ ὁ Νάρ κισ σος, ποὺ πνί γη κε στὰ νε ρὰ τῆς πη γῆς, ὅ που κα θρε φτι ζό ταν τὸ εἴ δω λό του. «Κα νεὶς δὲν μπο ρεῖ νὰ δῇ τὸν ἑ αυ τό του στὸ νε ρὸ ἢ στὸν κα θρέ φτη χω ρὶς φῶς», λέει ὁ Νὰγκ Χαμ μάν τι, καὶ τὰ λό για του μᾶς με τα φέ ρει ἡ κ. Λα διᾶ. Ἀ προσ δό κη τα ὅ μως ἡ ὅ ρα σή της θο λώ νει καὶ πέ φτει σὲ με τα φυ σι κὴ πλά νη τὴν στιγ μὴ ποὺ λέ ει, ὅ τι «Μόνος ὁ Θε ὸς ὁ ρᾷ καὶ ὁ ρᾶ ται δί χως κα θρέ φτη, νε ρὸ καὶ φῶς». («Ὁ κα θρέ φτης καὶ μί α πε ρί πτω ση κα το πτρο μαν τεί ας.») Τὸ σπή λαι ο τοῦ Πλά τω να εἶ ναι γνω στό. Ἀ πο ρεῖ κα νείς, πῶς ἡ συγ γρα φέ ας συν δέει τὸ σπή λαι ο αὐ τὸ μ’ ἕ ναν ἀρ χη γὸ θρη σκεί ας στὸ κε φά λαι ο «Ὁ Ζάλ μο ξις καὶ τὸ ὑ πόγει ο». Ἐ πὶ πλέ ον ἡ συγ γρα φέ ας μὲ κρι τή ριο τὴν ἐ ξω λο γι κὴ πί στη συγ κρί νει τοὺς δεσμῶ τες τοῦ σπη λαί ου μὲ τὸν ὑ πο χθό νιο ἀ νώ νυ μο ἄν θρω πο τοῦ «Ὑ πο γεί ου» (= ἀ συνεί δη του) τοῦ Ντο στο γι έφ σκι, ὁ ὁ ποῖ ος ὀ ρύ ε ται ἀ πὸ τὰ βά θη τῆς ἀ συ νει δη σί ας του: «Ὄ χι, δὲν εἶ ναι κα λὸ νὰ γνω ρί ζῃ ὁ ἄν θρω πος τὸν ἑ αυ τό του». Πρό κει ται πο λὺ ἁ πλᾶ «ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ» ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ πάρ χει σή με ρα μιὰ με γά λη πλά νη στὴν ἔν νοι α τοῦ πο λι τι κοῦ ἀνθρώ που. Ὁ μι λῶν τας γιὰ Πο λι τι κὴ ξε χνᾶ με, πὼς αὐ τὴ τὴν κά νει ὁ ἄν θρω πος ὄ χι ὡς ἀ πρό σω πο μέ ρος ἑ νὸς συ νό λου, ἀλ λὰ ὡς μο νά δα ποὺ ἐ πη ρε ά ζει τὸ σύ νο λο. Ἀ κοῦ με συ νε χῶς τρι γύ ρω μας γιὰ συμ μετο χὴ στὰ κοι νά. Δι ε ρω τῶ μαι, ποι ό εἶ ναι αὐ τὸ τὸ κοι νὸ ὄ φε λος, ἂν αὐ τὸ δὲν ὠ φε λῇ πρῶ τα ἀ π’ ὅ λα τὸν κα θέ να ἀ πὸ ἐ μᾶς ξε χω ρι στά; Σὲ τί ἀ λή θεια χρη σι μεύ ει ἕ να κοι νὸ ὄ φε λος, ποὺ ὅ μως βλά πτει τὰ πρό σω πα; Τοῦ τες οἱ σκέ ψεις μὲ κά νουν νὰ κα τα λή γω στὸ συμ πέ ρα σμα, πώς, ὅ ταν τε λι κὰ μι λᾶ με γιὰ κοι νὸ ὄ φε λος, δὲν ἐν νο οῦ με τί πο τα ἄλ λο ἀ πὸ τὸ ὄ φε λος τῆς ἑ κά στο τε ἐ ξου σί ας. Οἱ ἐ ξου σί ες, ὅ λες οἱ ἐ ξου σί ες, θέ λουν νὰ εἶ ναι ὁ λο κλη ρω τι κές, γιὰ νὰ ἔ χουν ὅ σο τὸ δυ να τὸν με γα λύ τε ρο ἔ λεγ χο πά νω στὶς μᾶ ζες. Ὁ τρό πος, γιὰ νὰ ἐ πι τύ χουν τὸν ‣ ΔΑΥΛΟΣ 313, Μάιος 2008  22141