φια τῶν βιβλιοπωλείων; Ἡ λογικὴ λέει, ὅτι μὲ ὅποια ἀρνητικὰ οἰκονομικὰ κριτήρια, ἔστω καὶ ἕνα ἢ δύο ἀντίτυπα θὰ παραγγέλλονταν ἀπὸ καθέναν ἀπ’ αὐτούς, ἔστω καὶ γιὰ νὰ ὑπάρχῃ στὰ ράφια, δεδομένου ὅτι ζητεῖται. Λοιπόν, ναί, ἔχουμε μπροστά μας, ἐν ἔτει 2008, μιὰ διακριτικὴ λογοκρισία. Δὲν καῖνε βιβλία στὴν πυρά, δὲν τ’ ἀπαγορεύουν, ἁπλῶς φροντίζουν νὰ μὴν πωλοῦνται, καὶ νὰ μὴν ἔχῃ κάθε ἐνδιαφερόμενος πρόσβαση σ’ αὐτά. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν, ποὺ σᾶς ἀνέφερα, θὰ παρακαλοῦσα νὰ τὰ παρουσιάσετε μέσῳ τῶν στηλῶν τοῦ «Δαυλοῦ». Ἕνας λόγος εἶναι, ὅτι, μᾶλλον, ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μία νέα μέθοδο φίμωσης τοῦ λόγου. Κάποιος, σίγουρα δὲν θὰ εἶ- μαι ὁ μόνος, ὁ ὁποῖος λέει κάτι, ποὺ δὲν ἀρέσει σὲ κάποιους, παύει νὰ ἔχῃ πρόσβαση στὸν κό- σμο. Διακριτικὴ καὶ «πολιτισμένη» φίμωση. Μετὰ τιμῆς Δημήτρης Μισιρλῆς Πενῆντα χρόνια, γιὰ ν’ ἀνακαλύψῃς τὴν Ἑλλάδα Κύριε διευθυντά, Ὅταν ὑπηρετοῦσα στὸ στράτευμα ἐπὶ δικτα- τορίας, κατὰ καιροὺς μᾶς ἔβαζαν μὲ τὸ ζόρι νὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησία. Κανένας δὲν εἶχε ἐν- διαφερθῆ νὰ μᾶς πάῃ σὲ τόπους ὅπως ὁ Μαρα- θῶνας, ἡ Σαλαμῖνα κ.λπ. Ἔτσι γαλουχεῖται τὸ στράτευμα. Μοῦ πῆρε πενῆντα χρόνια μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνά- λογη ξενιτιά, γιὰ νὰ δῶ ἀπὸ κοντὰ τοὺς δικούς μας, τοὺς ἑλληνικοὺς ἅγιους τόπους τῶν Δελ- φῶν, τῶν Θερμοπυλῶν κ.λπ., ὅπου μὲ τὰ τρία παιδιά μου καταθέσαμε ἕναν αὐτοσχέδιο στέ- φανο φτειαγμένο ἀπὸ ἐλιά. Μὲ ἐκτίμηση Στέργιος Μανάκος Νιοὺ Χαμσάιρ, Η.Π.Α. Πάντοτε οἱ Ἴωνες ἔχουν κάτι νὰ μᾶς ποῦν γιὰ τὴν Κοσμολογία Κύριε διευθυντά, Ἐπιτρέψτε μου νὰ μοιραστῶ μαζί σας μία σκέψη μου σχετικὰ μὲ τὸ εὖρος τῶν πνευματι- κῶν κατακτήσεων τῶν Ἰώνων. Ὡς γνωστόν, οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς θεωροῦσαν ὡς βάση τοῦ ὁρατοῦ Σύμπαντος τὰ τέσσερα στοιχεῖα: γῆ, ὕδωρ, ἀέρα καὶ πῦρ. Σήμερα αὐτὸ φαίνε- ται παιδαριῶδες, ἀλλὰ ἂν κάποιος κάνῃ τὸν παραλληλισμὸ μὲ τὶς καταστάσεις τῆς ὕλης γε- νικώτερα, τότε ἡ ἀντιστοίχιση εἶναι ἀκριβής: μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τὸ συμβολισμὸ τῆς στε- ρεᾶς, ὑγρῆς καὶ ἀέριας μορφῆς τῆς ὕλης, ὅπως καὶ τὴν κατάσταση τοῦ πλάσματος, ποὺ ἀποτε- λεῖ ἄλλωστε καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ Σύμ- παντος (ἀείζωον πῦρ). Ἐπιπλέον εἶχαν γνώση περὶ τοῦ αἰθέρα (πεμπτουσία), ποὺ πληροῖ ὅλο ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες.» Ἡ Ἐπανάσταση οὐσιαστικὰ αὐτὴ τὴ μέρα ἀρχίζει. • Στὶς 21 Μαρτίου ὁ τσαγκάρης Παναγιώτης Καρατζᾶς ξεσηκώνει τοὺς Πατρινούς, παίρνουν τὴν πόλη καὶ ἀναγκάζουν τοὺς Τούρκους νὰ κλειστοῦν στὸ κάστρο. • Στὶς 23 Μαρτίου ὁ Κολοκοτρώνης κι ὁ Πετρόμπεης μπαίνουν στὴν Καλαμάτα. Αὐτὰ τὰ γράφουν ἀκόμη καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία. Ἡ Ἐπανάσταση λοιπὸν δὲν ἄρχισε στὶς 25 Μαρτίου στὴν Ἁγία Λαύρα μὲ τελετὲς καὶ λάβαρα. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ θρῦλος αὐτὸς διαψεύδεται ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅπως εἶναι ὁ Σπυρίδων Τρικούπης, ὁ Φιλήμων καὶ ὁ Finlay. Ὁ Σπ. Τρικούπης μάλιστα γράφει σχετικά: «Ψευδὴς εἶναι ἡ ἐν Ἑλλάδι ἐπικρατοῦσα ἰδέα, ὅτι ἐν τῇ Μονῇ τῆς Ἁγίας Λαύρας ἀνυψώθη κατὰ πρῶτον ἡ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανα- στάσεως.» Ἐξ ἄλλου ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς στὰ ἀπομνημονεύματά του, ποὺ τὰ ἔγραφε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ἀγῶνα, ὄχι μόνο δὲν ἀναφέρει ἕνα τόσο σημαντικὸ γεγο- νός, ἀλλὰ γράφει, πὼς ἀπὸ ἀρκετὲς μέρες πρὶν εἶχε φύγει γιὰ τὰ Νεζερὰ καὶ ἀπὸ τὶς 25 Μαρτίου καὶ μετὰ βρισκόταν στὴν ἐπαναστατημένη Πάτρα. Ἀνακρίβεια 2η: «Ἡ Παναγία ἔγινε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὸ σύμβολο τῆς ἐθνεγερσίας, ἡ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 314, Ἰούνιος 2008  22159