ΟΙ «ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΘΕΟΙ» ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ Ç «ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΙΑ» ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ἱστορία αὐτὴ φαντάζει ἀθῴα. Πολὺ ἁπλῆ. Κατανοητὴ καὶ εὐκολοχώ- νευτη, ἀκόμα κι ἀπὸ παιδιά. Μᾶς λέει, πώς, ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πῆγε νὰ διδάξῃ στὴν Ἀθήνα τὸν λόγο τοῦ ἑνὸς «ἀληθινοῦ» καὶ μονα- δικοῦ θεοῦ, εἶδε μνημεῖο μὲ ἐπιγραφή, ποὺ ἔλεγε: «τῷ ἀγνώστῳ θεῷ». Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη ἀπὸ τὴν πληροφορία αὐτὴ συνάγονται τὰ ἑξῆς συμπεράσματα: Πρῶτον, οἱ Ἀθηναῖοι γνώριζαν κατὰ βάθος, ὅτι οἱ θεοί, στοὺς ὁποίους πίστευαν ἦταν ψεύτικοι. Δεύτερον, ἐπειδὴ μᾶλλον ὑπολόγιζαν, ὅτι ὁ θεὸς ἦταν ἕνας καὶ μοναδικός, καλοῦ κακοῦ τοῦ ἀνήγειραν μνημεῖο, γιὰ νὰ τὸν τιμοῦν, παρ’ ὅλο ποὺ δὲν τὸν εἶχαν ἀνακα- λύψει ἀκόμα. Πόση ἀλήθεια περιέχουν ὅλες αὐτὲς οἱ κρατοῦσες ἀντιλήψεις; Ἂς τὴν πληροφορηθοῦμε ἀπὸ δύο χριστιανούς. Ὁ Ἔρασμος λοιπὸν στὸ περίφημο βιβλίο του «Μωρίας Ἐγκώμιον», ἔκδ. Ἠριδανός, 1972, κεφ. 64, σελ. 145, ἀναφέρει: «...Ἂν πρέπει νὰ πιστέψουμε τὸν ἅγιο Ἱερώνυμο … ὁ ἅγιος Παῦλος, διαβάζοντας τυχαῖα τὴν ἐπιγραφὴ ἑνὸς μνημείου στὴν Ἀθήνα, τὴν ἄλλαξε, γιὰ νὰ τὴν προσαρμόσῃ στὴν χριστιανικὴ πίστη» (Σχόλ. στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων», 17, 23). Προσέξτε περὶ ποιᾶς ἀλλαγῆς πρόκειται: «Παράλειψε τὶς λέξεις, ποὺ μπορεῖ νὰ ἔβλαπταν τὴν ὑπόθεσή του, καὶ κράτησε μόνο τὶς δύο τελευ- ταῖες –ἀγνώστῳ θεῷ– καὶ πάλι τὶς ἄλλαξε λίγο, γιατὶ ὁλόκληρη ἡ ἐπιγραφὴ ἔλεγε: ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ». Καὶ συνεχίζει ὁ Ἔρασμος: «Φαίνεται, πὼς αὐτὸ τὸ παράδειγμα πιάσανε ν’ ἀκολου- θοῦν τὰ παιδιά, οἱ θεολόγοι. Ψαρεύουν ἀπ’ ἐδῶ κι ἀπ’ ἐκεῖ τέσσερις-πέντε λέξεις, στὴν ἀνάγκη τοὺς ἀλλάζουν τὸ νόημα καὶ τὸ ταιριάζουν ὅπως τοὺς βολεύει καὶ στὰ κομμάτια, ἂν αὐτὸ ποὺ ἔρχεται πρὶν ἢ μετὰ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὸ θέμα ἢ πάει κι ἀντίθετα. Καὶ τὸ κάνουν αὐτὸ μὲ τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά, ποὺ τοὺς ζηλεύουν ἀκόμη κι οἱ νομικοί». (Μετάφρ. Στρατῆ Τσίρκα.) Ἐὰν ὁ Ἔρασμος κύτταζε τοὺς σημερινοὺς ἀπογόνους τῶν θεολόγων τῆς ἐποχῆς του, θὰ καταλάβαινε, ὅτι ἡ περιγραφή του αὐτὴ καθόλου πλέον δὲν ἐπαρκεῖ, γιὰ νὰ περιγράψῃ οὔτε κἂν τὴν μισὴ ἀλήθεια. Ποιά ἀλήθεια λοιπὸν διαστρέβλωσαν «τὰ παιδιά, οἱ θεολόγοι»; Οἱ Ἀθηναῖοι τιμοῦν τοὺς θεούς τους, τιμοῦν τοὺς θεοὺς τῶν γειτόνων τους, ὅσους φυσικὰ γνωρί- ζουν, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἀρκεῖ αὐτό. Στήνουν μνημεῖο ἀκόμα καὶ γιὰ ὅλους τοὺς θεοὺς τῶν τριῶν ἠπείρων, τοὺς ὁποίους οὔτε κἂν γνωρίζουν, γιὰ νὰ δείξουν τὸν σεβασμό τους πρὸς τὴν παγκόσμια κοινότητα. Τὸν σεβασμὸ αὐτὸ πρὸς τοὺς ἀλλότριους θε- ούς, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, ἔρχεται ὁ Παῦλος καὶ τὸν παραποιεῖ ὡς σεβασμὸ «τῷ ἀγνώστῳ θεῷ» = Γιαχβὲ (ἔτσι ἀποκαλεῖται ὁ θεὸς τῶν Ἰουδαίων στὰ ἱερὰ βιβλία τους). Μ’ αὐτὸ τὸ ψέμα διαπαιδαγωγοῦνται μέχρι τὴν σήμερον, ποιός ξέρει καὶ μέχρι πότε, ὅλα τὰ Ἑλληνόπουλα, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ δίδυμο ἀδελφάκι του τὴν δῆθεν εἰδωλολατρία τῶν Ἀθηναίων. 22202  ΔΑΥΛΟΣ 314, Ἰούνιος 2008