Τὸ μόνο ποὺ μένει ̓Αναλογίζομαι, καμμιὰ φορά, κατ ̓ ἰδίαν καὶ ἱεροκρυφίως, ἀναγνώστη τοῦ «Δαυλοῦ», πῶς θὰ ἀντιδροῦσες, ἐσύ, ποὺ διαβάζεις ἕνα μὴ μαζικὸ «μέσον ἐνημερώσεως», ἐσύ, ποὺ ἀνήκεις κατὰ τεκμήριον στὴν «πνευματικὴ ἡγέτιδα τάξη» τοῦ Τόπου αὐτοῦ, ἄν σοῦ ἐκμυστηρευόμουνα μερικὰ πράγματα, τόσο φανερὰ ὅσο κι ἀνείπωτα, τόσο ἀληθινά ὅσο κι ἀπαγορευμένα, τόσο ἀναμφίβολα ὅσο κι ἀνερεύνητα. “ἂν σούλεγα μέσω τῶν στηλῶν τοῦ περιοδικοῦ ὡρισμένα λόγια, πού, τέλος πάντων, δὲν ἕχουν σχέση μὲ τὸ ὁδιακήρυσσόμενο «μέλλον» τοῦ τόπου αὐτοῦ --- δὲν καταλαβαίνω τί θὰ πῆ ἕνα τέτοιο «μέλλον» ἑνὸς Τόπου, ὅπως καὶ δὲν καταλαβαίνω τὶ θὰ πῆ «προορισμὸς» ἢ «ἀποστολὴ» ---, ἔχουν ὅμως ἄμεση συνάρτηση μὲ τὴν ἄχρονη κι ἄτοπη ἐλευθερία καὶ τὴν ἄχρονη κι ἄτοπη ἀλήθεια --- δὲν ξέρω, οὔτε μ ̓ ἑνδιαφέρει, ποιὰ εἶναι ἡ ἐδῶ καὶ τώρα «δικιά μου» ἤ ἡ «δικιά σου» «ἐλευθερία» καὶ ἡ ἐδῶ καὶ τώρα «δικιά μου» ἤ ἡ «δικιά σου» «ἀλήθεια»... ̓Αναλογίζομαι, λέω, πῶς θ ̓ ἀντιδροῦσες, ἄν π.χ. σοὔλεγα αὐτὸ ποὺ ἔέρεις ἤ τουλάχιστον διαισθάνεσαι -- ἀλλὰ δὲν τὸ λὲς οὔτε τοῦ ἑαυτοῦ σου ---, ὅτι αὐτὲς τὶς ταμπέλλες τοῦ «δεξιοῦ», «σοσιαλιστῆ», «κομμουνιστή» καὶ δὲν ξέρω ποιὰ ἄλλη σοῦχουν κολλήσει, δὲν τὶς πιστεύεις, δὲν τὶς ἀσπάζεσαι, δὲν τὶς θεωρεῖς ἀντιπροσωπευτικές, εἶσαι συνειδησιακὰ καὶ ὑπαρξιακὰ ἅμοιρος αὐτῶν --- γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἄλλοι τὶς ἐφεῦραν κι ἄλλοι σοῦ τὶς κόλλησαν, καὶ ὅτι ποτὲ μόνος σου, ἄν δὲν σ ̓ ἐπηρέαζε ἡ ζωή, δὲν θὰ σκαρφιζόσουν καμμιὰ ἀπὸ τὶς ἐπίθετες κι αὐθαίρετες αὐτὲς «ἰδεολογίες» γιὰ λογαριασμὸ τοῦ ἑαυτοῦ σου" πῶς θ ̓ ἀντιδροῦσες, ἄν σοῦὔλεγα, σ ̓ ἐσένα τὸν μὴ μαζαναγνώστη, ὅτι ὅλη ἡ θεωρία καὶ ἡ πρακτικὴ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ ἰσότητας ἀποτελεῖ μιὰ τεράστια ἀπάτη, ΤΟΜΟΣ Δ ̓ ο 43 ο ΙΟΥΛΙΟΣ 5 ἀφοῦ, ἐσύ, ἐγώ, ὅλοι μας γενικῶς, δὲν