ΤΟΜΟΣ Δ᾽ ο 43 ο ΙΟΥΛΙΟΣ 5 Τὸ µόνο ποὺ μένει ᾿Αναλογίζομαι, καμμιὰ φορά, κατ᾽ ἰ- δίαν καὶ ἱεροκρυφίως, ἀναγνώστη τοῦ «Δαυλοῦ», πῶς θὰ ἀντιδροῦσες, ἐσύ, ποὺ διαβάζεις ἕνα μὴ μαζικὸ «μέσον ἐ- νημερώσεως», ἐσύ, ποὺ ἀνήκεις κατὰ τεκμήριον στὴν «πνευματικὴ ἡγέτιδα τάξη» τοῦ Τόπου αὐτοῦ, ἄν σοῦ ἐκμυ- στηρευόµουνα μερικὰ πράγματα, τόσο φανερὰ ὅσο κι ἀνείπωτα, τόσο ἀληθι- νά ὅσο κι ἀπαγορευμένα, τόσο ἀναμφί- βολα ὅσο κι ἀνερεύνητα. “ἂν σούλεγα µέσω τῶν στηλῶν τοῦ περιοδικοῦ ὡρι- σμένα λόγια, πού, τέλος πάντων, δὲν ἕ- χουν σχέση μὲ τὸ ὁδιακήρυσσόµενο «μέλλον» τοῦ τόπου αὐτοῦ --- δὲν κατα- λαβαίνω τί θὰ πῆ ἕνα τέτοιο «μέλλον» ἑνὸς Τόπου, ὅπως καὶ δὲν καταλαβαί- νω τὶ θὰ πῆ «προορισμὸς» ἢ «ἀποστο- λὴ» ---, ἔχουν ὅμως ἄμεση συνάρτηση μὲ τὴν ἄχρονη κι ἄτοπη ἐλευθερία καὶ τὴν ἄχρονη κι ἄτοπη ἀλήθεια --- δὲν ξέ- ρω, οὔτε μ᾽ ἑνδιαφέρει, ποιὰ εἶναι ἡ ἐδῶ καὶ τώρα «δικιά µου» ἤ ἡ «δικιά σου» «ἐλευθερία» καὶ ἡ ἐδῶ καὶ τώρα «δικιά µου» ἤ ἡ «δικιά σου» «ἀλήθεια»... ᾿Αναλογίζομαι, λέω, πῶς θ᾽ ἀντι- δροῦσες, ἄν π.χ. σοὔλεγα αὐτὸ ποὺ ἔέ- ρεις ἤ τουλάχιστον διαισθάνεσαι -- ἀλ- λὰ δὲν τὸ λὲς οὔτε τοῦ ἑαυτοῦ σου ---, ὅτι αὐτὲς τὶς ταμπέλλες τοῦ «δεξιοῦ», «σοσιαλιστῆ», «κομμουνιστή» καὶ δὲν ξέρω ποιὰ ἄλλη σοῦχουν κολλήσει, δὲν τὶς πιστεύεις, δὲν τὶς ἀσπάζεσαι, δὲν τὶς θεωρεῖς ἀντιπροσωπευτικές, εἶσαι συνειδησιακὰ καὶ ὑπαρξιακὰ ἅμοιρος αὐτῶν --- γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἄλλοι τὶς ἐφεῦραν κι ἄλλοι σοῦ τὶς κόλ- λησαν, καὶ ὅτι ποτὲ μόνος σου, ἄν δὲν σ᾽ ἐπηρέαζε ἡ ζωή, δὲν θὰ σκαρφιζό- σουν καμμιὰ ἀπὸ τὶς ἐπίθετες κι αὐθαί- ρετες αὐτὲς «ἰδεολογίες» γιὰ λογαρια- σμὸ τοῦ ἑαυτοῦ σου" πῶς θ᾽ ἀντιδροῦ- σες, ἄν σοῦὔλεγα, σ᾽ ἐσένα τὸν μὴ µαζα- ναγνώστη, ὅτι ὅλη ἡ θεωρία καὶ ἡ πρα- κτικὴ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ ἰσότητας ἀποτελεῖ μιὰ τεράστια ἀπάτη, ἀφοῦ, ἐσύ, ἐγώ, ὅλοι μας γενικῶς, δὲν