ΠΟΛ-ΙΣ, ΠΟΛ-ΙΤΙΚΗ ΠΟΛ-ΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛ-ΕΜΟΣ Ἡ γέ νε ση καὶ ἡ ἱ στο ρι κὴ δο λο φο νί α τους πό λις, ἀ π’ τὴν αὐ γὴ τῆς γνω στῆς Ἱ στο ρί ας μας, θὰ ἀ ποδει χθῇ ὡς ὁ δό κι μος τρό πος, γιὰ νὰ ζή σῃ ὁ ἄν θρω πος ὡς κοι νω νι κὸ καὶ πο λι τι κὸ ὄν. Ὅ πως ὅ μως ὅ λα ἔ τσι καὶ ἡ πό λις ἔ χει τὴ σκο τει νή της πλευ ρά. Ἡ δη μι ουργι κό τη τα τῆς πό λης, ποὺ γί νε ται πολ-ι τι σμός, μπο ρεῖ νὰ γί νῃ πόλ-ε μος. Αὐ τὴ ἡ ἐ ναλ λα γὴ προ φα νῶς συ ναρ τᾶ ται ἀ πὸ τὴν κα τά στα ση τῆς ψυ χῆς τοῦ ἀν θρώ που ὡς πολ-ί τη πλέ ον. Ἡ ἰ σορ ρο πί α με τα ξὺ πο λι τι σμοῦ καὶ πο λέ μου τῆς πό λης βρί σκε ται στὴν ψυ χὴ λοι πὸν τοῦ πο λί τη καὶ ἐκ δη λώ νε ται ὡς στά ση καὶ συμ πε ρι φο ρὰ τῆς πό λης, δη λα δὴ ὡς πολ-ι τι κή της. Ἡ δο μὴ τῆς ψυ χῆς τοῦ ἀν θρώ που (λο γι κό, θυ μο ει δές, ἐ πι θυ μη τικό) δεί χνει μέ σα ἀ π’ τὸν ἀν τι θε τι κὸ χα ρα κτῆ ρα τῶν με ρῶν της τὸ ἐ πι σφα λὲς τῆς ἰ σορ ρο πί ας αὐ τῆς. Ἡ Ἱ στο ρί α ἔ δει ξε, ὅ τι, ὅ ταν τὸ ἐ πι θυ μη τι κὸ (ἔν στι κτο) ἐ πι κρα τῇ, τό τε ἡ πό λις «γί νε ται» πό λε μος. Μὲ ἄλ λα λό για δι α θέ τει τὸν ἑ αυ τό της στὴ με ρί δα ἐ κεί νη τῶν πο λι τῶν της, ποὺ μπο ροῦν νὰ ἐκ φρά σουν κα λύ τε ρα τὴν κυ ρι αρ χί α τοῦ ἐ πι θυ μη τι κοῦ. Καὶ δὲν μπο ρεῖ νὰ εἶ ναι ἄλ λοι αὐ τοὶ ἀ π’ τοὺς γνω στοὺς γιὰ τὴν κατα κτη τι κή τους δρά ση ἄν δρες τῆς Ἱ στο ρί ας. Ἡ ἡ γε σί α τῆς πό λης βρί σκει ἔκ φρα ση σὲ σκη νι κὸ αἵ μα τος, στὸ πρό σω πο ἑ νὸς ὡ πλι σμέ νου ἡ γε μό να. Ἀ π’ τὸ ἐ πι θυ μη τι κὸ ὅ μως θὰ ξε κι νή σῃ αὐ τὴ νὰ «ὑ φαί νῃ» τὸν «ἱ στό» της καὶ θὰ κα τα γρά φε ται, χρω μα τί ζε ται καὶ «ἐ ξη γεῖ ται» ἀ π’ τὸ ὑ πο ταγ μέ νο λο γι κό, γιὰ τὴν ὑ στε ρο φη μί α τῶν ἐκ φρα στῶν του. Στὶς πό λεις τῆς Μυ κη να ϊ κῆς Πε ρι ό δου οἱ ἐκ φρα στὲς τῆς δύ να μης τῶν πό λε ων Ἀ χαι οὶ βα σι λεῖς θὰ στρα φοῦν κα τὰ τοῦ προ νο μι ού χου γεί το να, στὴν ἄλ λη πλευρὰ τοῦ Αἰ γαί ου (Τροί α), ποὺ δὲν παύ ει νὰ ἐ πι δει κνύ ῃ τὸν πλοῦ το καὶ τὴ δύ να μή του. Ὅ ταν ἦλ θε ἡ ὥ ρα –καὶ αὐ τὴ πάν τα ἔρ χε ται– κα τάρ ρευ σης τῆς αὐ το κρα τορί ας τῶν Χετ ταί ων (13ος αἰ ῶ νας π.Χ.), καὶ ἡ ἀ να σφά λεια θὰ κυ ρι εύ σῃ τοὺς προστα τευ ό με νούς τους Τρῶ ες, οἱ Ἀ χαι οὶ θὰ ἐ πι χει ρή σουν τὸ ἀ να με νό με νο. Τρω ι κὸς πό λε μος, ἕ να φο βε ρὸ δρᾶ μα, ποὺ θὰ φέ ρῃ τὸ σκο τει νὸ με σαί ω να στὸν Ἑλ λη νι κὸ Κό σμο, ὅ πως θὰ προ κύ ψῃ ἀ π’ τὴν κα τάρ ρευ ση τῶν Ἀ χαι ῶν στρα το κρα τῶν καὶ ΔΑΥΛΟΣ 314, Ἰούνιος 2008  22217