Ç ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ Ἀ πὸ τὴν Τουρ κο κρα τί α ἕ ως σή με ρα ὴν ἐ πο χὴ ποὺ ἡ Δ. Εὐ ρώ πη ἄ φη νε γιὰ τὰ κα λὰ πί σω της τὸν χρι στι α νι κὸ Με σαί ω να, οἱ ἑλ λα δι κοὶ πλη θυ σμοὶ (στὴν πλει ο ψη φί α τους βια ίως χρι στι α νω θέν τες ἀ πό γονοι τοῦ ἀρ χαί ου ἑλ λη νι κοῦ ἔ θνους, ποὺ ἐ ξα ναγ κά στη καν νὰ ἀ πο ποι η θοῦν ἀ κό μα καὶ τὸ ἐ θνι κό τους ὄ νο μα) θὰ συ νέ χι ζαν νὰ ζοῦν στὸν με σαι ω νι κὸ λή θαρ γο, γιὰ τοὐ λά χι στον τρει σή μισυ ἀ κό μη αἰ ῶ νες. Τὸ χρο νι κὸ αὐ τὸ δι ά στη μα ἀ πο κλή θη κε «Τουρ κο κρατί α», ἂν καὶ (δε δο μέ νου ὅ τι ἡ Χρι στι α νορ θό δο ξη Ἐκ κλη σί α κά λε σε καὶ κα θα γί α σε τὴν ὀ θω μα νι κὴ κα τά κτη ση) δὲν ἀ πο τε λῇ πα ρὰ τὴν φυ σι κὴ συ νέ χεια καὶ τὴν ἀ κμαι ό τε ρη πε ρί ο δο τῆς ἀ να το λι κο ευ ρω πα ϊ κῆς («βυζαν τι νῆς») ἐκ δο χῆς τοῦ Με σαί ω να. Μὲ τὴν πνευ μα τι κὴ ἀ φύ πνι ση τῆς Δύ σης καὶ τὴν ἀ να ζή τη ση ἀ πὸ αὐ τὴν πο λι τι σμικῆς ταυ τό τη τας ἀ να ζω πυ ρώ θη κε τὸ ἐν δι α φέ ρον τῶν Εὐ ρω παί ων γιὰ τὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμό. Οἱ πρῶ τες συλ λο γὲς –ρω μα ϊ κῶν ἀρ χι κά- ἀρ χαι ο τή των ἀρ χί ζουν νὰ δη μι ουρ γοῦν ται στὴ Δύ ση ἀ πὸ τὸν 12ο κι ό λας αἰ ῶ να. Ἐν συ νε χεί ᾳ τὸ ἐν δι α φέ ρον με τα το πί ζε ται στὴν ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χαι ό τη τα. Κα τὰ τὴ διά ρκεια τῆς Τουρ κο κρα τί ας ἀ να ρίθ μη τοι Εὐ ρω παῖ οι ἀρ χαι ο λά τρες (ἢ «ἀρ χαι ο λά τρες») μὲ τὰ συγ γράμ μα τα τῶν ἀρ χαί ων πε ρι η γη τῶν πα ρα μά σχα λα ἀρχί ζουν νὰ κα τα φθά νουν στὴν Ἑλ λά δα. Ὅ ταν ἐ πι στρέ φουν στὶς χῶ ρες τους, ἔ χουν φυ σι κὰ προ μη θευ τῆ καὶ ἀ νά λο γα «ἐν θύ μια», εὔ κο λα στὴ με τα φο ρὰ (ἀ γαλ μα τί δια, νο μί σμα τα κ.λπ.). Μὲ τὴν πά ρο δο τοῦ χρό νου οἱ με μο νω μέ νες αὐ τὲς ἐ νέρ γει ες ἐ ξελίσ σον ται σὲ σχε δι α σμέ νες ἐ ξορ μή σεις ἀρ χαι ο εμ πό ρων, οἱ ὁ ποῖ οι λει τουρ γοῦν γιὰ λο γα ρια σμὸ ἀρ χαι ο συλ λε κτῶν ἢ «εὐ γε νῶν», ποὺ θέ λουν νὰ δι α κο σμή σουν τὶς ἐ παύλεις τους μὲ αὐ θεν τι κὰ ἑλ λη νι κὰ καλ λι τε χνι κὰ ἔρ γα, κί ο νες, χει ρό γρα φους κώ δι κες, ΔΑΥΛΟΣ 314, Ἰούνιος 2008  22235