Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ, Κρε μῶν τας τὴν στο λὴ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ • «Στὴν Δι οί κη ση Δι οι κη τι κῆς Μέ ρι μνας τοῦ Ναυ τι κοῦ πρωτο γνώ ρι σα τὴν ἔ κτα ση τῆς δη μό σιας πα χυ δερ μί ας, γρα φει ο κρατί ας, εὐ θυ νο φο βί ας, συ ναλ λα γῆς καί, πά νω ἀ π’ ὅ λα, τὴν ἀ ναπο τε λε σμα τι κό τη τα τῆς Δη μό σιας Δι οί κη σης, τὴν ὁ ποί α μέ χρι τό τε μό νο ἔμ με σα ἀν τι λαμ βα νό μουν. Ἐ κεῖ δι α πί στω σα, για τί ἡ ἐ πι σκευ ὴ καὶ ὁ ἐ φο δια σμὸς ἑ νὸς πο λε μι κοῦ πλοί ου μπο ροῦν νὰ στοι χί σουν καὶ τρεῖς φο ρὲς πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ ἑ νὸς ὁ ποι ου δή ποτε ἄλ λου ἰ δι ό κτη του πλοί ου καὶ ἐ κεῖ ἰ χνη λά τη σα τὴν ὀ θω μα νικὴ κα τα γω γὴ τῆς ἑλ λη νι κῆς Δη μό σιας Δι οί κη σης» (σελ. 135.) • «Ἕ να μέ ρος τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λη νι κῆς Ἱ στο ρί ας καὶ τὴ ση μασί α τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ γιὰ τὴν ἀν θρω πό τη τα τὰ δι δά χτη κα στὴν Ἀ με ρι κή. Ἐ κεῖ, μα κριὰ ἀ πὸ θρη σκευ τι κὲς ἐ πιρ ρο ές, ἔ μα θα, ὅ τι οἱ Ἕλ λη νες φο ροῦ σαν ὡ ραῖ ες χλα μύ δες καὶ ὄ χι κα κό μοι ρα ράσα, ὅ τι εἶ χαν ὡ ραῖ α σώ μα τα, τὰ ὁ ποῖ α θαύ μα ζαν κι ἐ πι δεί κνυ αν, ὅ τι γυ μνα ζόν του σαν καὶ φι λο σο φοῦ σαν, ἀν τὶ νὰ ντύ νων ται σὰ μού μι ες καὶ νὰ ψέλ νουν, ὅ τι γευ όν του σαν μὲ ὅ λες τους τὶς αἰ σθή σεις τὴν ζω ή, ἀν τὶ νὰ ἀ σκη τεύ ουν, νὰ τρῶ νε ἀ κρί δες καὶ νὰ πε ρι μέ νουν νὰ πε θά νουν, γιὰ νὰ πᾶ νε στόν... οὐ ρα νό! Τέ λος, ἔ μα θα, ὅ τι οἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες, μα ζὶ μὲ τοὺς θε ούς τους, ἀ πο λάμ βα ναν σὲ ση μεῖ ο θε ο ποί η σης τὸν ἔ ρω τα, ἀν τὶ νὰ ἱ ε ρο ποι οῦν καὶ νὰ προσκυ νοῦν τὴν σε ξου α λι κὴ ἀ πρα ξί α. Δὲν μπο ροῦ σα νὰ φαν τα στῶ, ὅ τι θὰ ὑ πῆρ χε θρη σκεί α, ποὺ θὰ προ έ τρε πε τοὺς πι στούς της στὴν πα ρὰ φύ ση ζω ή» (σελ. 80). • «Ὅ ταν ἕ νας σχε τι κὰ καλ λι ερ γη μέ νος Ἕλ λη νας σὲ θέ μα τα φι λο σο φι κῆς ἠ θι κῆς ἀ γνο εῖ τὸν Πλά τω να καὶ αὐ θόρ μη τα σκέ φτε ται τὸ Χρι στό, τό τε ἡ ζη μιὰ ποὺ ἔ χει γί νει στὸ Ἑλ λη νικὸ Πνεῦ μα καὶ στὴν Ἑλ λη νι κὴ Παι δεί α εἶ ναι καὶ με γά λη καὶ ση μαν τι κή» (σελ. 96). • «Ἄ με ση νο μο τε λεια κὴ συ νέ πεια αὐ τῆς τῆς τρι το κο σμι κῆς νο ο τρο πί ας εἶ ναι καὶ τὸ γε- ΤΑ «ΓΑΛΛΙΚΑ» ΚΡΑΣΟΣΤΑΦΥΛΑ ΕΙΝΑΙ... ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ Εἶ χαν οἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες καὶ Γα λά τες γευ τῆ κρα σὶ ἀ πὸ τὴν ποι κι λί α τοῦ κρα σο στάφυ λου «καμ περ νέ» 2.000 χρό νια πρίν; Στὸ Desert Island Wine ὁ Miles Lambert-Gocs ὑ πο στη ρί ζει, ὅ τι ἡ ποι κι λί α οἰ ναμ πέ λου «μπα λί σκα», τὴν ὁ ποί α ὁ Πλί νιος ἀ να φέ ρει ὡς ἑλ λη νι κή, ἔ παι ξε βα σι κὸ ρό λο στὴν ἐ ξέλι ξη τῶν ποι κι λι ῶν οἰ ναμ πέ λου τῆς νο τι ο δυ τι κῆς Γαλ λί ας, συμ πε ρι λαμ βα νο μέ νης τῆς πε ρι ο χῆς τοῦ Μπορ ντώ, καὶ εἶ ναι ἡ ἀρ χαι ό τε ρη ἀ να γνω ρί σι μη πη γὴ προ έ λευ σης τοῦ καμ περ νέ. Συγ κρί νον τας τὶς πλη ρο φο ρί ες τοῦ Πλί νιου μὲ σύγ χρο νες πε ρι γρα φὲς γη γε νῶν στα φυλι ῶν ὁ Lambert-Gocs ἀ πο δει κνύ ει τὴν κοι νὴ ταυ τό τη τα τῆς «balisca» τοῦ Πλί νιου, τῆς «μαύ ρης βο λί τσας» τῆς βο ρει ο δυ τι κῆς Πε λο πον νή σου καὶ τοῦ «vlosh» τῶν ση με ρι νῶν ἀλ βα νι κῶν ἀ κτῶν, ὅ που στὴν ἀρ χαι ό τη τα ὑ πῆρ χαν πολ λὲς ἑλ λη νι κὲς ἀ ποι κί ες. Ἐ κτὸς αὐ τοῦ τὰ βα σι κὰ χα ρα κτη ρι στι κὰ τῆς «βο λί τσας» ἢ «balisca» ἐ νυ πάρ χουν καὶ στὸ καμπερ νέ. ‣ 22250  ΔΑΥΛΟΣ 314, Ἰούνιος 2008