ΝΜΝΕΤΕΟΡΙΣΝΜΟΙ 4 δὲν διαφεύγει βέβαια ὅσων ἕχουν ἀνεπτυγμένη καὶ ὀξεῖα τὴ γεύση τῆς ἱστορίας, ὅτι ὁ μεγαλύτερος φραγμὸς τοῦ ἑβραιοχριστιανικοῦ δογματισμοῦ στοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ ἀγῶνα ἐπιβολῆς του ὑπῆρξεν ἡ ἑλληνικὴ σκέψη. Δὲν θὰ ὑπῆρχε καμμιὰ δυνατότητα εὐοδώσεὡς τοῦ ἀγώνα αὐτοῦ, ἂν ὁ συμπαγὴς καὶ κρυστάλλινος ὀγκόλιθας τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος δὲν συνετρίρετο, δὲν διελύετο μ ̓ ὅλους τοὺς τρόπους, τὰ μέσα καὶ τὶς μεθόδους. ̓Αν δὲν διαστρεβλωνόταν, ἄν δὲν ἐπλαστογραφεῖτο, ἄν δὲν διαστρεφόταν, σὲ πρώτη φάση, κι ἄν στὴ συνέχεια δὲν ἐβιάζετο καὶ δὲν ἐξωντωνόταν μὲ τὴν ἐξαπόλυση τοῦ ἄγριου κύματος τοῦ μίσους, τῶν βανδαλισμῶν καὶ τῆς γενικῆς καταστροφῆς κάθε ᾱἔίας τοῦ γιγάντιου θησαυροῦ τοῦ ἐπιστημονικοῦ, καλλιτεχνικοῦ καὶ φιλοσοφικοῦ Πολιτισμοῦ ποὺ οἱ Ἕλληνες εἶχαν δημιουργήσει καὶ διαδώσει σ ̓ ὅλο τὸν τότε γνωστὸ κόσμο. λῶς ἀντιφατικὸς καὶ κενὸς παντὸς περιεχομένου, ἀφοῦ φιλοσοφικά, ἱστορικὰ καὶ ἀξιολογικὰ οἱ δύο αὐτοὶ τρόποι ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου δὲν ἔχουν κανένα κοινὸ σημεῖο μεταξύ τους, εἶναι ἀντινομικοὶ κι ἀσύμπτωώτοι, μιᾶς καὶ ὁ πρῶ-' τος συντελεστής του, ἡ ἑλληνικότητα, στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἑλεύθερη, χωρὶς περιορισμοὺς καὶ ἐξουσιαστικοσκοποθετικὲς ἐπιδιώξεις, ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, ἐνῶ ὁ δεύτερος, ὁ χριστιανισμός, διέπεται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸ δόγμα, τὴν πίστη, τὸ μαζικὸ κίνημα καὶ τὸν φανατισμό, πράγματα ἐντελῶς ἔένα στὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο, ἀκόμη καὶ στὴ θρησκεία του. Καὶ ἡ φοβερὴ καὶ αἷματηρὴ ἐπιχείρηση τῆς καταστροφῆς τῶν φορέων καὶ ἀξιῶν τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήψεως περὶ ζωῆς καὶ περὶ Κόσμου, ποὺ ἐξαπολύθηκε μετὰ τὴν ἀποσαφήνιση τῆς ἰδεολογικῆς φυσιογνωμίας τοῦ ἰουδαιοχριστιανίκοῦ δογματισμοῦ καὶ τὴν ἀνακήρυξή τοῦ σὲ ἐπίσημη θρησκευτικὴ ἐξουσία --- ἐπιχείρηση γεμάτη αἷμα, βανδαλισμούς, βαρβαρότητα, μῖσος, δολοφονίες φιλοσόφων, ἐμπρησμοὺς ἑκατοντάδων χιλιάδων τόμων ἔξοχων ἐπιστημονικῶν, φιλοσοφικῶν καὶ λογοτεχνικῶν ἔργων, ποὺ χάθηκαν γιὰ πάντα κ.λ.π. -σημαδεύει τὴν «Τελικὴ Φάση» τῆς καταστροφῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ, φάση ποὺ ἐν πολλοῖς εἶναι ἄγνωστη στὴν κατεστημένη νεώτερη ἱστορία, γιὰ εὐνόητους λόγους, ἀλλὰ ἔεπερνᾶ ἴσως κατὰ πολὺ σὲ ἀγριότητα καὶ βαρβαρότητα τοὺς ὁδιωγμοὺς τῶν πρώτων χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ῥωμαίους. τσι ὁ φανατισμός, ἡ τυφλὴ πίστη, ὁ δογματισμός, τὸ μῖσος γιὰ ΕΤΟΣ υση κι ἡ ἐκπαίδευση τῶν λεγόμενων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀπολογητῶν τοῦ ἑβραιοχριστιανικοῦ δογματισμοῦ στὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς τοῦ κλασσικοῦ κόσμου καὶ ἡ υἱοθέτηση πλαστογραφημένων ἑλληνικῶν μορφῶν σκέψεως καὶ γλωσσικῶν ὅρων ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς χριστιανικῆς θεολογικῆς φιλολογίας ἀντικατοπτρίζει τὴν τακτικὴ τῆς πρώτης φάσεως τῆς ἐπιχειρήσεως τῆς δολοφονίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου, ἐπιχειρήσεως ποὺ κατέληξε σ ̓ αὐτὸ τὸ τερατογέννημα τοῦ λεγόμενου ἀπὸ τὸ νεώτερο κατεστημένο «Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ» --- ὅρος ἐντε-