ΤΟ «ΣΠΗΓΚΕΛ», Ï ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Ï ΔΑΥΛΟΣ χὲρ Χάουκε Γκοὺς εἶ ναι στέ λε χος τῆς κεν τρι κῆς σύν τα ξης τοῦ ἑ βδομα δια ίου γερ μα νι κοῦ ἐκ δο τι κοῦ κο λοσ σοῦ «Der Spiegel». Με τα ξὺ 18 καὶ 20 Ἰ ου νί ου τη λε φώ νη σε τρεῖς φο ρὲς ἀ πὸ τὸ Ἁμ βοῦρ γο, τὴν ἕ δρα τοῦ «Σπῆγ κελ», ζη τῶν τας μου νὰ ἔλ θῃ στὴν Ἀ θή να γιὰ μί α συ νέν τευ ξη. Λό γῳ ἐ πι κεί με νου τα ξι διοῦ μου τοῦ ἀρ νή θη κα, ἀλ λὰ τοῦ ἀν τι πρό τει να ὅ τι θὰ προ λά βαι να νὰ συ ναν τη θῶ μὲ τὸν ἀν τα πο κρι τὴ τοῦ «Σπῆγ κελ» στὴν Ἀ θή να. Δὲν τὸ δέ χθη κε καὶ συ νέ χι σε νὰ μὲ ψά χνῃ, κι ἔ τσι τε λι κὰ ὡ ρί σθη κε συνάντηση με τα ξύ μας στὰ Γρα φεῖ α τοῦ «Δ» τὴν Τε τάρ τη 25 Ἰ ου νί ου, ὅ ταν ἐ πέ στρε ψα στὴν Ἀ θή να. Ὁ χὲρ Γκοὺς ἦ ταν ἐ δῶ στὴν ὥ ρα του ὄ χι μό νος του, ἀλ λὰ συνοδευόμενος ἀπὸ ἕναν ἀν τα πο κρι τή τους, τὸν κ. Φέρ ρυ Μπατ ζό γλου, ὡς δι ερ μη νέ α του. Ἡ συ νέντευ ξη κρά τη σε δυ ό μι ση ὧ ρες. Ὑ πέ θε τα ὅ τι τὸ θέ μα του θὰ ἦ ταν μό νον ἡ αἴ τη ση ἀ σφα λι στι κῶν μέ τρων στὸ Πρω το δι κεῖ ο Ἀ θη νῶν γιὰ τὴ γνω στὴ ὑ πό θε ση τοῦ σφε τε ρι σμοῦ τῶν λέ ξε ων «λε σβί α» καὶ «λε σβια κή» ἀ πὸ τὴν «Ὁ μο φυ λο φι λι κὴ καὶ Λε σβια κὴ Κοι νό τη τα Ἑλ λά δος – ΟΛΚΕ», ἀλ λὰ γε λά στη κα. Βε βαί ως τὸν ἐν δι έ φε ρε ἡ ὑ πό θε ση αὐ τή, ἀλ λὰ δὲν ἦ ταν γι’ αὐ τὴ μό νο τὸ ἐν δι α φέ ρον τοῦ κ. Γκούς, ποὺ διήνυσε πε ρί που 3.000 μίλ λια ἀ πὸ τὸ Ἁμ βοῦρ γο, γιὰ νὰ μοῦ κά νῃ τὴν τι μὴ νὰ μὲ συ ναν τή σῃ. Ἐ πὶ 2,5 ὧ ρες ρω τοῦ σε νὰ μά θῃ πράγ μα τα γιὰ τὸν «Δαυ λό», γιὰ τὸν χα ρα κτῆ ρα μου, γιὰ τὴν βι ο γρα φί α μου, γιὰ τὶς ἰ δέ ες μου, γιὰ τὰ βι βλί α τῆς βι βλι ο θή κης μου, γιὰ τοὺς ζω γρα φι κούς μου πί να κες, γιὰ τὸ ἀ γαλ μα τά κι τῆς θε ᾶς Ὑ γι είας, γιὰ τὸ τί ἐ πι δι ώ κω μὲ τὶς ἰ δέ ες μου, γιὰ τοὺς συγγε νεῖς μου, γιὰ τὶς ἐ παγ γελ μα τι κές μου δρα στη ρι ό τη τες, γιὰ τὶς ὧ ρες ποὺ πά ω στὰ Γρα φεῖ α τοῦ «Δ», γιὰ τὶς μέ ρες ποὺ βρί σκο μαι στὴ Λέ σβο καὶ γιὰ τό σα ἄλ λα. Ἄρ χι σα πραγ μα τι κὰ νὰ δι ε ρω τῶ μαι, ἂν ὁ σκυ θρω πός, ἀ γέ λα στος, σα ραντα πεν τά ρης πε ρί που Γερ μα νὸς μὲ τὴν ἐ λα φριὰ φα λά κρα, τὴ μέτρια πε ρί με τρο κε φα λῆς καὶ τὸ μι κρο σκο πι κὸ ση μει ω μα τά ριο τσέπης, ὅ που ση μεί ω νε συ χνὰ ἄ γνω στο τί, δὲν ἦ ταν δη μο σι ο γρά φος ἀλ λὰ ντε τέ κτιβ. Ἀλ λὰ τὸν ἀ δί κη σα. Ἴσως κά ποι οι τὸν εἶ χαν χρη σι μο ποι ή σει σὰν δημοσιογραφικὸ «στό χα στρο» καὶ τὸν εἶ χαν «σκο πεύσει» πά νω μου. Πράγ μα τι στὸ τεῦ χος 28 τοῦ 2008 τοῦ «Σπῆγ κελ» ὁ χὲρ Χάουκε Γκοὺς μοῦ ἀ φι έ ρω σε μί α ὁ λό κλη ρη σε λί δα τοῦ γερ μα νι κοῦ κο λοσ σοῦ δη μο σι εύ ον τας καὶ μί α φω το γρα φί α μου καί... δώδεκα φο ρὲς τὴ λέ ξη «Λάμ πρου»! Μὲ ἀ ξι ο ση μείω τη δη μο σι ο γρα φι κὴ σο βα ρό τη τα κα τα γρά φει τὴν «ὀγ κώ δη ξύ λι νη πόρ τα» τοῦ γρα φεί ου μου, τὶς «τρα βηγ μέ νες κουρ τί νες», τὸν «ἀ νε μι στῆ ρα» μου (δύο