ΤΟ «ΣΠΗΓΚΕΛ», Ï ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Ï ΔΑΥΛΟΣ χὲρ Χάουκε Γκοὺς εἶναι στέλεχος τῆς κεντρικῆς σύνταξης τοῦ ἑβδο- μαδιαίου γερμανικοῦ ἐκδοτικοῦ κολοσσοῦ «Der Spiegel». Μεταξὺ 18 καὶ 20 Ἰουνίου τηλεφώνησε τρεῖς φορὲς ἀπὸ τὸ Ἁμβοῦργο, τὴν ἕδρα τοῦ «Σπῆγκελ», ζητῶντας μου νὰ ἔλθῃ στὴν Ἀθήνα γιὰ μία συνέντευξη. Λόγῳ ἐπικείμενου ταξιδιοῦ μου τοῦ ἀρνήθηκα, ἀλλὰ τοῦ ἀντιπρότεινα ὅτι θὰ προλάβαινα νὰ συναντηθῶ μὲ τὸν ἀνταποκριτὴ τοῦ «Σπῆγκελ» στὴν Ἀθήνα. Δὲν τὸ δέχθηκε καὶ συνέχισε νὰ μὲ ψάχνῃ, κι ἔτσι τελικὰ ὡρίσθηκε συνάντηση μεταξύ μας στὰ Γραφεῖα τοῦ «Δ» τὴν Τετάρτη 25 Ἰουνίου, ὅταν ἐπέστρεψα στὴν Ἀθήνα. Ὁ χὲρ Γκοὺς ἦταν ἐδῶ στὴν ὥρα του ὄχι μόνος του, ἀλλὰ συνοδευόμενος ἀπὸ ἕναν ἀνταποκριτή τους, τὸν κ. Φέρρυ Μπατζόγλου, ὡς διερμηνέα του. Ἡ συνέν- τευξη κράτησε δυόμιση ὧρες. Ὑπέθετα ὅτι τὸ θέμα του θὰ ἦταν μόνον ἡ αἴτηση ἀσφαλιστικῶν μέτρων στὸ Πρωτοδικεῖο Ἀθηνῶν γιὰ τὴ γνωστὴ ὑπόθεση τοῦ σφετερισμοῦ τῶν λέξεων «λεσβία» καὶ «λεσβιακή» ἀπὸ τὴν «Ὁμοφυλοφιλικὴ καὶ Λεσβιακὴ Κοινότητα Ἑλλάδος – ΟΛΚΕ», ἀλλὰ γελάστηκα. Βεβαίως τὸν ἐνδιέφερε ἡ ὑπόθεση αὐτή, ἀλλὰ δὲν ἦταν γι’ αὐτὴ μόνο τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ κ. Γκούς, ποὺ διήνυσε περίπου 3.000 μίλλια ἀπὸ τὸ Ἁμβοῦργο, γιὰ νὰ μοῦ κάνῃ τὴν τιμὴ νὰ μὲ συναντήσῃ. Ἐπὶ 2,5 ὧρες ρωτοῦσε νὰ μάθῃ πράγματα γιὰ τὸν «Δαυλό», γιὰ τὸν χαρακτῆρα μου, γιὰ τὴν βιογραφία μου, γιὰ τὶς ἰδέες μου, γιὰ τὰ βιβλία τῆς βιβλιοθήκης μου, γιὰ τοὺς ζωγραφικούς μου πίνακες, γιὰ τὸ ἀγαλματάκι τῆς θεᾶς Ὑγιείας, γιὰ τὸ τί ἐπιδιώκω μὲ τὶς ἰδέες μου, γιὰ τοὺς συγ- γενεῖς μου, γιὰ τὶς ἐπαγγελματικές μου δραστηριότητες, γιὰ τὶς ὧρες ποὺ πάω στὰ Γραφεῖα τοῦ «Δ», γιὰ τὶς μέρες ποὺ βρίσκομαι στὴ Λέσβο καὶ γιὰ τόσα ἄλλα. Ἄρχισα πραγματικὰ νὰ διερωτῶμαι, ἂν ὁ σκυθρωπός, ἀγέλαστος, σαραν- ταπεντάρης περίπου Γερμανὸς μὲ τὴν ἐλαφριὰ φαλάκρα, τὴ μέτρια περίμετρο κεφαλῆς καὶ τὸ μικροσκοπικὸ σημειωματάριο τσέπης, ὅπου σημείωνε συχνὰ ἄγνωστο τί, δὲν ἦταν δημοσιογράφος ἀλλὰ ντετέκτιβ. Ἀλλὰ τὸν ἀδίκησα. Ἴσως κάποιοι τὸν εἶχαν χρησιμοποιήσει σὰν δημοσιογραφικὸ «στόχαστρο» καὶ τὸν εἶχαν «σκοπεύσει» πάνω μου. Πράγματι στὸ τεῦχος 28 τοῦ 2008 τοῦ «Σπῆγκελ» ὁ χὲρ Χάουκε Γκοὺς μοῦ ἀφιέρωσε μία ὁλόκληρη σελίδα τοῦ γερμανικοῦ κολοσσοῦ δημοσιεύοντας καὶ μία φωτογραφία μου καί... δώδεκα φορὲς τὴ λέξη «Λάμπρου»! Μὲ ἀξιοσημεί- ωτη δημοσιογραφικὴ σοβαρότητα καταγράφει τὴν «ὀγκώδη ξύλινη πόρτα» τοῦ γραφείου μου, τὶς «τραβηγμένες κουρτίνες», τὸν «ἀνεμιστῆρα» μου (δύο