4 δὲν διαφεύγει βέβαια ὅσων ἕ- χουν ἀνεπτυγμένη καὶ ὀξεῖα τὴ γεύση τῆς ἱστορίας, ὅτι ὁ µεγαλύτε- ρος φραγμὸς τοῦ ἑβραιοχριστιανι- κοῦ δογματισμοῦ στοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ ἀγῶνα ἐπιβολῆς του ὑ- πῆρξεν ἡ ἑλληνικὴ σκέψη. Δὲν θὰ ὑ- πῆρχε καμμιὰ δυνατότητα εὐοδώσε- ὡς τοῦ ἀγώνα αὐτοῦ, ἂν ὁ συμπαγὴς καὶ κρυστάλλινος ὀγκόλιθας τοῦ ἑλ- ληνικοῦ πνεύματος δὲν συνετρίρετο, δὲν διελύετο μ᾽ ὅλους τοὺς τρόπους, τὰ µέσα καὶ τὶς μεθόδους. ᾿Αν δὲν διαστρεβλωνόταν, ἄν δὲν ἐπλαστο- γραφεῖτο, ἄν δὲν διαστρεφόταν, σὲ πρώτη φάση, κι ἄν στὴ συνέχεια δὲν ἐβιάζετο καὶ δὲν ἐξωντωνόταν μὲ τὴν ἐξαπόλυση τοῦ ἄγριου κύματος τοῦ µίσους, τῶν βανδαλισμῶν καὶ τῆς γενικῆς καταστροφῆς κάθε ᾱ- ἔίας τοῦ γιγάντιου θησαυροῦ τοῦ ἐπι- στημονικοῦ, καλλιτεχνικοῦ καὶ φι- λοσοφικοῦ Πολιτισμοῦ ποὺ οἱ Ἕλ- ληνες εἶχαν δημιουργήσει καὶ δια- δώσει σ᾽ ὅλο τὸν τότε γνωστὸ κό- σμο. ΕΤΟΣ υση κι ἡ ἐκπαίδευση τῶν λεγόμενων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀπολογητῶν τοῦ ἑβραιοχριστιανικοῦ δογματι- σμοῦ στὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς τοῦ κλασσικοῦ κόσμου καὶ ἡ υἱοθέτηση πλαστογραφημένων ἑλληνικῶν µορ- φῶν σκέψεως καὶ γλωσσικῶν ὅρων ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς χριστιανικῆς θε- ολογικῆς φιλολογίας ἀντικατοπτρί- ζει τὴν τακτικὴ τῆς πρώτης φάσεως τῆς ἐπιχειρήσεως τῆς δολοφονίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου, ἐπιχειρή- σεως ποὺ κατέληξε σ᾽ αὐτὸ τὸ τερα- τογέννηµα τοῦ λεγόμενου ἀπὸ τὸ νε- ώτερο κατεστημένο «Ἑλληνοχρι- στιανικοῦ πολιτισμοῦ» --- ὅρος ἐντε- ΝΜΝΕΤΕΟΡΙΣΝΜΟΙ λῶς ἀντιφατικὸς καὶ κενὸς παντὸς περιεχοµένου, ἀφοῦ φιλοσοφικά, ἱ- στορικὰ καὶ ἀξιολογικὰ οἱ δύο αὐτοὶ τρόποι ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου δὲν ἔχουν κανένα κοινὸ σημεῖο μεταξύ τους, εἶναι ἀντινομι- κοὶ κι ἀσύμπτωώτοι, μιᾶς καὶ ὁ πρῶ-' τος συντελεστής του, ἡ ἑλληνικότη- τα, στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἑ- λεύθερη, χωρὶς περιορισμοὺς καὶ ἐ- ξουσιαστικοσκοποθετικὲς ἐπιδιώ- ξεις, ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, ἐνῶ ὁ δεύτερος, ὁ χριστιανισμός, διέπεται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸ δόγμα, τὴν πί- στη, τὸ μαζικὸ κίνημα καὶ τὸν φανα- τισµό, πράγματα ἐντελῶς ἔένα στὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο, ἀκόμη καὶ στὴ θρησκεία του. Καὶ ἡ φοβερὴ καὶ αἷ- µατηρὴ ἐπιχείρηση τῆς καταστρο- φῆς τῶν φορέων καὶ ἀξιῶν τῆς ἑλ- ληνικῆς ἀντιλήψεως περὶ ζωῆς καὶ περὶ Κόσμου, ποὺ ἐξαπολύθηκε μετὰ τὴν ἀποσαφήνιση τῆς ἰδεολογικῆς φυσιογνωμίας τοῦ ἰουδαιοχριστιανί- κοῦ δογματισμοῦ καὶ τὴν ἀνακήρυξή τοῦ σὲ ἐπίσημη θρησκευτικὴ ἐξου- σία --- ἐπιχείρηση γεμάτη αἷμα, βαν- δαλισµούς, βαρβαρότητα, μῖσος, δολοφονίες φιλοσόφων, ἐμπρη- σμοὺς ἑκατοντάδων χιλιάδων τό- μων ἔξοχων ἐπιστημονικῶν, φιλο- σοφικῶν καὶ λογοτεχνικῶν ἔργων, ποὺ χάθηκαν γιὰ πάντα κ.λ.π. -- σηµαδεύει τὴν «Τελικὴ Φάση» τῆς καταστροφῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ, φά- ση ποὺ ἐν πολλοῖς εἶναι ἄγνωστη στὴν κατεστηµένη νεώτερη ἱστορία, γιὰ εὐνόητους λόγους, ἀλλὰ ἔεπερ- νᾶ ἴσως κατὰ πολὺ σὲ ἀγριότητα καὶ βαρβαρότητα τοὺς ὁδιωγμοὺς τῶν πρώτων χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ῥω- μαίους. τσι ὁ φανατισμός, ἡ τυφλὴ πί- στη, ὁ δογματισμός, τὸ μῖσος γιὰ