(πίστευα ὅτι εἶναι μία δεύτερη ὀνομασία τῆς Λέσβου). Γι’ αὐτὴ τὴ σύγχυση μιλήσαμε πρὶν περίπου ἀπὸ ἕνα χρόνο σὲ μία παρέα, στὴν ὁποία ἕνας κύριος (ἀπὸ τοὺς δικούς μας), ποὺ ἐργάστηκε γιὰ μερικὰ χρόνια στὴ Λέσβο, ἀποροῦσε, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ταυτίζουν αὐτὲς τὶς δύο λέξεις, ἐνῷ ἡ Μυτιλήνη εἶναι ἁπλῶς μία πόλη τῆς Λέσβου. Εὔχομαι καὶ ἐλπίζω ἡ Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη νὰ πάρῃ τὴ σωστὴ ἀπόφαση γιὰ ἕνα θέμα τόσο ἁπλό, λογικὸ καὶ ξεκάθαρο. Μὲ τιμὴ Ἑσπερὶς Ψαλμῳδίες κατὰ τῆς ἀνομβρίας Κύριε διευθυντά, Σὲ μία πρωινὴ ἐκπομπὴ τῆς 28ης Μαΐου κάποιος δημοσιογράφος ἔκανε ρεπορτὰζ στὴν νότιο Ρόδο μὲ θέμα τὴν κατὰ ὀκτὼ μέτρα μείωση τῆς στάθμης τῆς λίμνης, ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ. Σὲ μία παλαιότερη φωτογραφία (τοῦ 2005) φαινόταν λίγο ἐπάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς λίμνης νὰ ξεχωρίζῃ ἕνα μικρὸ κομμάτι τρούλλου ἀπὸ ἕνα μικρὸ χριστιανικὸ ναό. Οἱ κλιματικὲς ἀλλαγὲς καὶ ἡ ἀνομβρία ἔφεραν στὸ φῶς τὸ ναὸ –θαῦμα!– κι ἄρχισαν τὶς ψαλμῳδίες, τὰ «Χριστὸς ἀνέστη» κ.τ.λ.. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ συμβάντος δήμαρχος, παπᾶς καὶ ὅλοι οἱ ἀδαεῖς στήθηκαν ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ προσεύχονταν. Ἀντὶ ἡ ἄρχουσα τάξη τοῦ τόπου νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα ἐπιστημονικὰ καὶ νὰ πάρουν τὰ μέτρα τους, αὐτοὶ προσπαθοῦσαν νὰ μετατοπίσουν τὸ πρόβλημα στὸ θεό. Ἀκόμα καὶ ὁ διοργανωτὴς τῆς ἐκπομπῆς τοὺς προέτρεψε νὰ σταματήσουν τοὺς ψαλμοὺς λέγοντάς τους τὸ γνωστὸ «σὺν Ἀθηνᾶ καὶ χεῖρα κίνει». Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Λαγωνίκας Ἀθήνα Οἰκονομία καὶ ἀρχαία Ἑλλάδα: Δήλωση Ἰταλοῦ πρύτανη Κύριε διευθυντά, Σᾶς ἐνημερώνω γιὰ μία εἴδηση, ποὺ μετέδωσαν εἰδησεογραφικὰ πρακτορεῖα, ἀλλὰ δὲν σχολιάσθηκε ἀπὸ κανένα: «Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Φιλοσοφία βρίσκεται τὸ κλειδὶ τῆς ἐπιτυχίας γιὰ τὴν ἑλληνικὴ Οἰκονομία καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς χώρας γενικώτερα», σύμφωνα μὲ τὸν πρύτανη τοῦ Πανεπιστη- μίου «European School of Economics», Ἰταλὸ κοινωνιολόγο, καθηγητή, Ντ. Ἄννα. Μὲ δηλώσεις του στὸ περιθώριο ἐκδήλωσης, ποὺ διωργάνωσε ὁ Σύνδεσμος Βιομηχανιῶν Βόρειας Ἑλλάδας (ΣΒΒΕ) σὲ συνεργασία μὲ τὸ Ἑλληνο-Ιταλικὸ Ἐπιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ὁ κ. Ντ. Ἄννα τόνισε, ὅτι «οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἐποχή, ποὺ τοὺς ναν στὸ ἔδαφος», σύμφωνα μὲ νόμους τοῦ Θεοδοσίου καὶ τῶν μετέπειτα Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων. Στὸ βουνὸ τῶν δώδεκα θεῶν χτίστηκαν τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, τῆς Ἁγίας Τριάδας καὶ τῆς Παναγίας τῶν Κανάλων. Τὸ πρῶτο στὴν ἀνατολικὴ πλευρά, κοντὰ στὸ Λιτόχωρο, καὶ τὸ δεύτερο στὴ δυτική, ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐλασσόνα, κατέχοντας τὸ καθένα, ἀκόμη καὶ σήμερα, ἀρκετὲς χιλιάδες στρέμματα χορτολιβαδικῆς καὶ δασικῆς ἔκτασης. Τὸ τρίτο στὴ νοτιοανατολικὴ πλευρά, στὴν κοιλάδα τῶν Λειβηθρίδων Μουσῶν, δίπλα στὰ ἀρχαῖα Λείβηθρα, τὴ γενέτειρα τοῦ Ὀρφέα. Ἔτσι ἄρχισε ὁ «ἐκχριστιανισμός» τοῦ ἱεροῦ βουνοῦ. Ἀργότερα δόθηκαν ὀνόματα προφητῶν καὶ ἁγίων σὲ μερικὲς ἀπὸ τὶς ψηλότερες κορυφές, ὅπως τοῦ Προφήτη Ἠλία καὶ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου (2.813 μ. καὶ 2.786 μ. ὑψόμ. ἀντίστοιχα). Ὁ «ἐκχριστιανισμός» τοῦ βουνοῦ, ποὺ ἔδωσε τὸ ὄνομά του στὸν Ὀλύμπιο Δία καὶ φυσικὰ στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, συνεχίζεται καὶ σήμερα. Πρὶν δύο χρόνια ἐγκαι‣ 22376  ΔΑΥΛΟΣ 316, Σεπτέμβριος 2008