«ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ» Ὁ ἐκ φυ λι σμὸς τῆς Φι λο σο φί ας λέ ξη «με τα φυ σι κή» ἀ πο τε λεῖ ὅρο, ποὺ ἔ χει τὴν προ έ λευ σή του στὴν τα ξι νό μη ση τῶν ἔρ γων τοῦ Ἀ ρι στο τέ λη, ποὺ ἔ γι νε στὴν Βι βλι ο θή κη τῆς Ἀ λε ξάν δρειας ἀ πὸ τὸν Ἀν δρό νι κο τὸν Ρό διο τὸν 2ον μ.Χ. αἰ ῶ να. Κα τὰ τὴν τα ξι νό μη ση τῶν ἔρ γων αὐ τῶν, ὅ ταν αὐ τὰ τρό πον τι νὰ τα κτο ποι ή θη καν στὰ ρά φια τῆς Βι βλι ο θή κης, ὑ πῆρ χε ἡ «Ποι η τι κή», ἡ «Ἀ θη ναί ων Πο λι τεί α», τὰ «Πο λι τικά», τὰ ἠ θι κὰ κεί με να, τὰ λο γι κὰ καὶ ρη το ρι κὰ κεί με να, διά φο ρα βι βλί α τῆς Φυ σι κῆς καὶ μί α σει ρὰ βι βλί ων, ποὺ ἐ ξε τά ζουν ἀ τα ξι νό μη τα θέ μα τα μέ σα στὸ κα θι ε ρω μέ νο δι ά γραμ μα. Αὐ τὰ τὰ βι βλί α ὠ νο μά σθη καν στὰ Ἑλληνικά, λό γῳ σει ρᾶς τα ξι νό μη σης, «Με τὰ τὰ Φυ σι κά». Συ νε πῶς ἡ λέ ξη «με τα φυ σι κή» πο τὲ δὲν χρη σι μο ποι ή θη κε ἀ πὸ τὸν Ἀ ρι στο τέ λη, γιὰ τὸν ὁ ποῖ ον με τα ξὺ τῶν ἄλ λων ὑ πῆρ χε καὶ μί α πε ρι ο χὴ τῆς γνώ σης, ποὺ με λε τᾷ τὸ εἶ ναι κα θε αυ τό, στὴν κα θο λι κό τη τα καὶ στὴν γε νι κό τη τά του. (Βλ. «Θε ο κρα τι κὴ με τα φυ σι κή: Ἡ δο λο φο νί α τοῦ Ὀρ θοῦ Λό γου», «Δ», τ. 306.) Ἡ ἔ τσι ὀ νο μα σθεῖ σα νε ώ τε ρη «με τα φυ σι κή» κα τα γί νε ται μὲ τὸ ὑ πο κεί με νο, τὸν χῶ ρο, τὰ ἀν τι κεί με να καὶ τὸν χρό νο καὶ ἐ πέ κτει νε τὴν ἔ ρευ νά της στὶς ἀρ χὲς τοῦ γι γνώ σκειν, στὴν συνεί δη ση, στὶς πα ρα στά σεις, στὴν μνή μη, στὴν φαν τα σί α, στὴν κρί ση, στὴν ἠ θι κὴ καὶ στὸ νο εῖν καὶ λο γί ζε σθαι, ἀν τι γρά φον τας καὶ σκό πι μα πα ρα μορ φώ νον τας τὴν ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ δι α νό η ση, γιὰ νὰ δι α μορ φώ σῃ ἐν νοι ο λο γι κὰ τὴν πί στη τῶν χρι στια νῶν. Ἰ σχυ ρί ζε ται, ὅ τι κα νέ νας δὲν μπο ρεῖ νὰ κλο νί σῃ τὴν ἀ με σό τη τα, τὴν χω ρι κὴ ὁ μο γέ νεια, τὴν ἑ τε ρο γέ νεια τῶν αἰ σθη τῶν, τὴν χρο νι κό τη τα, τὴν δι α λε κτική, τὴν ἠ θι κὴ βού λη ση καὶ τὴν αἰ σθη τι κὴ συγ κί νη ση. Στὴν πραγ μα τι κό τη τα ὅ μως ἀν τι κα τέ στη σε τὴν ἀ ϊ δι ό τη τα τοῦ κό σμου μὲ τὸ δόγ μα τῆς ex nihilo δη μι ουρ γί ας καὶ τῆς προ σω πι κῆς ἀ θα να σί ας καὶ ἐ φεῦ ρε μὲ τὸν Αὐ γου στῖ νο (354-430 μ.Χ.) τὴν «με τα φυ σι κὴ τῆς ἐ σω τε ρι κῆς ἐμ πει ρί ας», δη λα δὴ τὴν σύν δε ση τῆς ἐ σω τε ρι κό τη τας, ὑ πο κει με νι κό τη τας καὶ ἀ με σό τη τας. Χω ρὶς τὴ δι α νό η ση τῶν ἀρ χαί ων Ἑλ λή νων ἡ ἔ τσι ὀ νο μα σθεῖ σα «με τα φυ σι κή» πα ρα μέ νει χω ρὶς κα νέ να νό η μα, για τὶ ἡ προ βλη μα τι κή της ἀ να φέ ρε ται σὲ κα ταστά σεις, ἀ λή θει ες ἢ ἔν νοι ες, οἱ ὁ ποῖ ες εἶ ναι ἀ νύ παρ κτες ἢ δὲν ἔ χουν σχέ ση μὲ τὸν ἄν θρω πο καὶ ἐ ὰν ἀ κό μη εἶ ναι ὑ παρ κτές. Βά σει τῆς θε τι κῆς ἀρ χαι ο ελ λη νι κῆς σκέ ψης πε ρι γρά φουν οἱ ἄν θρω ποι μὲ τοὺς ἔ τσι ὀ νο μα σθέν τες μύ θους τὴν δη μι ουρ γί α τοῦ Σύμ παν τος κό σμου. Ὅ σο καὶ ἐ ὰν ὁ ση με ρι νὸς ἐ ρευ νη τὴς ἐμ βα θύ νῃ τὶς ἔ ρευ νές του μέ σα στὸ θέ α τρο τοῦ πο λυ μορ-