«ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ» Ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς Φιλοσοφίας λέξη «μεταφυσική» ἀποτελεῖ ὅρο, ποὺ ἔχει τὴν προέλευσή του στὴν ταξινόμηση τῶν ἔργων τοῦ Ἀριστοτέλη, ποὺ ἔγινε στὴν Βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξάνδρειας ἀπὸ τὸν Ἀνδρόνικο τὸν Ρόδιο τὸν 2ον μ.Χ. αἰῶνα. Κατὰ τὴν ταξινόμηση τῶν ἔργων αὐτῶν, ὅταν αὐτὰ τρόπον τινὰ τακτοποιήθηκαν στὰ ράφια τῆς Βιβλιοθήκης, ὑπῆρχε ἡ «Ποιητική», ἡ «Ἀθηναίων Πολιτεία», τὰ «Πολιτι- κά», τὰ ἠθικὰ κείμενα, τὰ λογικὰ καὶ ρητορικὰ κείμενα, διάφορα βιβλία τῆς Φυσικῆς καὶ μία σειρὰ βιβλίων, ποὺ ἐξετάζουν ἀταξινόμητα θέματα μέσα στὸ καθιερωμένο διάγραμμα. Αὐτὰ τὰ βιβλία ὠνομάσθηκαν στὰ Ἑλληνικά, λόγῳ σειρᾶς ταξινόμησης, «Μετὰ τὰ Φυσικά». Συνεπῶς ἡ λέξη «μεταφυσική» ποτὲ δὲν χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, γιὰ τὸν ὁποῖον μεταξὺ τῶν ἄλλων ὑπῆρχε καὶ μία περιοχὴ τῆς γνώσης, ποὺ μελετᾷ τὸ εἶναι καθεαυτό, στὴν καθολικότητα καὶ στὴν γενικότητά του. (Βλ. «Θεοκρατικὴ μεταφυσική: Ἡ δολοφονία τοῦ Ὀρθοῦ Λόγου», «Δ», τ. 306.) Ἡ ἔτσι ὀνομασθεῖσα νεώτερη «μεταφυσική» καταγίνεται μὲ τὸ ὑποκείμενο, τὸν χῶρο, τὰ ἀντικείμενα καὶ τὸν χρόνο καὶ ἐπέκτεινε τὴν ἔρευνά της στὶς ἀρχὲς τοῦ γιγνώσκειν, στὴν συ- νείδηση, στὶς παραστάσεις, στὴν μνήμη, στὴν φαντασία, στὴν κρίση, στὴν ἠθικὴ καὶ στὸ νοεῖν καὶ λογίζεσθαι, ἀντιγράφοντας καὶ σκόπιμα παραμορφώνοντας τὴν ἀρχαιοελληνικὴ διανόηση, γιὰ νὰ διαμορφώσῃ ἐννοιολογικὰ τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν. Ἰσχυρίζεται, ὅτι κανένας δὲν μπορεῖ νὰ κλονίσῃ τὴν ἀμεσότητα, τὴν χωρικὴ ὁμογένεια, τὴν ἑτερογένεια τῶν αἰσθητῶν, τὴν χρονικότητα, τὴν διαλεκτι- κή, τὴν ἠθικὴ βούληση καὶ τὴν αἰσθητικὴ συγκίνηση. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἀντικατέστησε τὴν ἀϊδιότητα τοῦ κόσμου μὲ τὸ δόγμα τῆς ex nihilo δημιουργίας καὶ τῆς προσωπικῆς ἀθανασίας καὶ ἐφεῦρε μὲ τὸν Αὐγουστῖνο (354-430 μ.Χ.) τὴν «μεταφυσικὴ τῆς ἐσωτερικῆς ἐμπειρίας», δηλαδὴ τὴν σύνδεση τῆς ἐσωτερικότητας, ὑποκειμενικότητας καὶ ἀμεσότητας. Χωρὶς τὴ διανόηση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἡ ἔτσι ὀνομασθεῖσα «μεταφυσική» παραμένει χωρὶς κανένα νόημα, γιατὶ ἡ προβληματική της ἀναφέρεται σὲ κατα- στάσεις, ἀλήθειες ἢ ἔννοιες, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀνύπαρκτες ἢ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἐὰν ἀκόμη εἶναι ὑπαρκτές. Βάσει τῆς θετικῆς ἀρχαιοελληνικῆς σκέψης περιγράφουν οἱ ἄνθρωποι μὲ τοὺς ἔτσι ὀνομασθέντες μύθους τὴν δημιουργία τοῦ Σύμπαντος κόσμου. Ὅσο καὶ ἐὰν ὁ σημερινὸς ἐρευνητὴς ἐμβαθύνῃ τὶς ἔρευνές του μέσα στὸ θέατρο τοῦ πολυμορ-