ΟΡ ΘΟ ΔΟ ΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓ ΚΟ ΣΜΙΟ «ΠΡΩ ΤΑ ΘΛΗ ΜΑ ΤΗΣ ΔΙ Á ΦΘΟ ΡΑΣ» ο να στή ρια σφιχταγκαλιασμένα μὲ τὴν πο λι τι κὴ ἐ ξου σί α λυμαί νον ται τὴν Ἑλ λά δα καὶ τοὺς Ἕλ λη νες ὑ πὸ τὴν εὐ λο γί α τῆς Δι και ο σύ νης ἢ ὑ πὸ τὴν «πλά νη» τῆς πο λι τι κῆς ἐ ξου σίας, ὅ πως πο λὺ κομ ψὰ τὸ λέ ει ὁ εἰ σαγ γε λέ ας τοῦ Ἀ ρεί ου Πάγου κ. Σα νι δᾶς. Ἐκ κλη σι α στι κὲς ὀρ γα νώ σεις, σύλ λο γοι καὶ λοι πὰ ἱ ε ρὰ ἱ δρύ μα τα μοι ρά ζον ται μὲ τὰ ὑ πουρ γεῖ α τὸ δη μό σιο χρῆ μα, ἐ νῷ τὸ ποί μνιο βλέ πει, ἂν βλέ πῃ, τὴν λε η λα σί α αὐ τὴ ὡς ταμ πού, ἂν ὄ χι ὡς θε ά ρε στο ἔρ γο καὶ τὴν ἐ πι κρο τεῖ μὲ κα τά νυ ξη. Ἀρ χι ε πί σκο ποι καὶ ἐ πί σκο ποι εἰ σπράτ τουν καὶ ἐν θυ λα κώ νουν ἀ πὸ ὑ πουρ γεῖ α τε ρά στια ποσὰ γιὰ «φι λαν θρω πι κοὺς σκο πούς», κι ὅ ταν ἀ πο κα λύ πτε ται τὸ «φα γοπό τι», Πο λι τεί α καὶ Δι και ο σύ νη σφυ ρί ζουν ἀ δι ά φο ρα. Ἀρ χι ε πί σκο ποι ἐ ξα γο ρά ζουν καὶ κα θο δη γοῦν τοὺς δι κα στὲς γρά φον τας μὲ ὄρ γα νά τους ἀ κό μη καὶ κεί με να τῶν ἀ πο φά σε ών τους (πε ρί πτω ση ἀρχιμανδρίτη Γι ο σάκη) καὶ πα ρου σιά ζουν τὴν εἰ κό να αὐ τὴ τῆς δι και ο σύ νης-ἱ ε ρο δι κεί ου ὄ χι ὡς πα ρα εκ κλη σι α στι κὸ –ὅ πως εἶ ναι ἡ ἀ λή θεια– ἀλ λὰ ὡς «πα ρα δι κα στικό» κύ κλω μα. Μη τρο πο λί τες ἐγ κλεί ον ται στὸν Κο ρυ δαλ λὸ γιὰ ἰ δι ο ποίη ση γι γαν τια ίων πο σῶν, ἀλ λὰ ἡ πί στη τοῦ χρι στε πώ νυ μου πλη ρώ μα τος πα ρα μέ νει βα θειὰ καὶ ἀ κρά δαν τη. Τὸ με σαι ω νι κὸ κα θε στὼς τοῦ ἀ φο ρολό γη του τῆς ἀστρονομικῆς ἐκ κλη σι α στι κῆς πε ρι ου σί ας δὲν ἐ νο χλεῖ κα θόλου τοὺς πι στούς, ἂν καὶ κα θη με ρι νὰ δι α μαρ τύ ρον ται γιὰ τὴν δι κή τους φο ρο λό γη ση, ποὺ τοὺς ἔ χει πράγ μα τι ἐ ξου θε νώ σει οἰ κο νο μι κὰ καὶ ὁ δηγή σει μέ γα μέ ρος ἀ π’ αὐ τοὺς σὲ κοι νω νι κὸ μα ρα σμό. Κλη ρι κοὶ βιά ζουν ἢ καὶ ἐκ δί δουν ἀ νή λι κα παι διά, ὅμως οἱ πι στοὶ ὄ χι μό νο δὲν ἀν τι δροῦν, ἀλ λὰ συγ κεν τρώ νον ται στὰ δι κα στή ρια, γιὰ νὰ συμ πα ρα στα θοῦν στοὺς ἱ ε ροὺς παι δό φι λους. Ἄν θρω ποι τοῦ 2008 κυ κλο φο ροῦν στοὺς δρό μους καὶ κά νουν τὸ σταυρό τους, μό λις βρε θοῦν μπρο στὰ σὲ κά ποι ο ὀρ θό δο ξο κτί σμα. Πτώ μα τα κα λο γή ρων γί νον ται ἀν τι κεί με να προ σκύ νη σης τῆς μι σῆς Ἑλ λά δας, ἐ νῷ τί μια ξύ λα, τί μι ες κά ρες, τί μιες ζῶ νες, τί μι ες σιν δό νες, τί μι ες κνῆ μες, τίμια δά κτυ λα ἀ τό μων, ποὺ δὲν ὑ πῆρ ξαν τί πο τε στὴ ζω ή τους, ἀλ λὰ ἔ χουν εἰ δω λο ποι η θῆ ὡς πρό τυ πα, τι μῶν ται παν τα χοῦ τῆς χώ ρας, ἀ πὸ ἕ να λα ὸ ποὺ στρέ φει τὰ μά τια του στὸ νε κρὸ καὶ με τα φυ σι κὸ καὶ τὰ νῶ τα του