ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Τὰ οἰκονομικὰ προνόμια τῆς Θεοκρατίας Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου καὶ ἐκλεκτοὶ συνεργά- σιαία περιουσία; τες σας, Ἀπὸ τὴν μακρυνὴ καὶ χειμωνιάτικη Αὐστρα- λία παρακαλῶ δεχθῆτε τοὺς ἐγκάρδιους χαιρε- τισμούς μου καὶ ἐπιτρέψτε μου γιὰ μία ἀκόμη φορὰ νὰ σᾶς συγχαρῶ ὅλους σας γιὰ τὸ ἀνεκτί- μητο ἔργο σας, τὸν «Δαυλό», ποὺ ἡ κάθε του σε- λίδα εἶναι καὶ ἕνας πνευματικὸς θησαυρός. Κα- κίζω τὸν ἑαυτό μου, ποὺ τόσα χρόνια δὲν ἔτυ- χε νἄρθω σὲ ἐπαφὴ μαζί του. Συνεχίστε ἀκού- ραστα τὸ σπουδαῖο ἔργο σας. Ὅταν λαμβάνω τὸ περιοδικό σας, νοιώθω, ὅτι εἶναι ἡμέρα με- γάλης πνευματικῆς γιορτῆς. Θὰ ἤθελα, κ. Λάμ- πρου, τὴν ἄποψή σας γιὰ ὡρισμένες σκέψεις ποὺ πολλὲς φορὲς περνοῦν ἀπ’ τὸ μυαλό μου, καὶ συζητοῦμε συχνὰ καὶ μὲ φίλους ἐδῶ.  Αὐτὸ τὸ διάστημα ὅλοι οἱ Ἕλληνες σπεύ- δουν νὰ δηλώσουν στὸ ἱδρυθὲν –ἐπὶ τέλους– ἐθνικὸ κτηματολόγιο τὰ περιουσιακά τους στοι- χεῖα. Εἶναι ὑποχρεωμένοι ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ κάνουν αὐτὲς τὶς δηλώσεις; Καὶ ἡ Ἐκκλησία; Ἔχει τίτλους ἰδιοκτησίας ἡ Ἐκκλησία; Ἡ μισὴ Ἑλλάδα εἶναι ἰδιοκτησία τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ ποιόν, πότε καὶ πῶς ἀγόρασε αὐτὴ τὴν κολο-  Τὸ Ἅγιο Ὄρος εἶναι ξεχωριστὸ κράτος; Ἔχει τίτλους ἰδιοκτησίας; Αὐτὰ τὰ ἀμέτρητα ἐξωκκλήσια, ἐκκλησάκια, μοναστήρια θὰ δηλω- θοῦν στὸ ἐθνικὸ κτηματολόγιο;  Ὑπάρχει ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀστέγων Ἑλλήνων. Ἡ Ἐκκλησία φέρεται ὡς ἰδιοκτήτρια πολλῶν χιλιάδων στρεμμάτων γῆς, τὰ ὁποία ἐκμεταλλεύονται μία δράκα καλογήρων-ρα- σοφόρων. Δὲν θά ’πρεπε αὐτὰ κάποτε νὰ δω- θοῦν στοὺς ἄστεγους, νὰ κτίσουν τὸ πρῶτο τους σπίτι;  Πρόσφατα εἴδαμε στὴν Τηλεόραση καὶ ἀκούσαμε τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν ὁποῖο ἐπισκέπτονται ἁπλοῖ πολίτες Ἕλληνες –ποίμνιο– ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο, καθὼς καὶ πολιτικοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Τὸν ἄκουσα πρόσφατα ὅπως καὶ παλαιότερα ν’ ἀποκαλῇ τοὺς Ἕλληνες Ρωμιούς! Καὶ γεννᾶ- ται τὸ ἐρώτημα· ὁ πατριάρχης βρίσκεται ἀκό- μη στὴν περίοδο τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας; Γι’ αὐτὸν δὲν ὑπάρχουν Ἕλληνες παρὰ μόνον Ρωμαῖοι;  Οἱ πολιτικοί μας πῶς ἀνέχονται νὰ ἀποκα- ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σὲ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἀναλύθηκε καὶ ἀναδείχθηκε ἡ στάση τῶν χριστιανῶν καὶ κατ’ ἐπέκταση τῶν θρησκευόμενων ἀνθρώπων μπροστὰ στὸν θάνατο (σ.σ. τ. 308). Ἐπίσης καταδείχθηκε in vivo τὸ κατὰ ποσὸ πιστευτὰ εἶναι τὰ κηρύγμα- τα περὶ μεταθανάτιας ζωῆς, ἀναστάσεως, Κόλασης, Παραδείσου κ.τ.λ., ἀκόμα καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ τὰ κηρύττουν. Συμπληρωματικὰ σὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω τὴν συμπεριφορὰ τοῦ Ἰησοῦ στὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆς, ὅταν ὁ, ὑποτίθεται, σωτὴρ τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ἔχων πλήρη ἐπίγνωση τοῦ ἔργου, γιὰ τὸ ὁποῖο στάλθηκε στὴν Γῆ ἀπὸ τὸν πατέρα του Γιαχβέ, βρισκόταν σὲ κατάσταση πανικοῦ καὶ φόβου, ἐνῷ «καταλυπημένη ἦταν ἡ ψυχή του μέχρι σημείου, ποὺ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ ἀπὸ τὴν λύπη», καὶ παρακαλοῦσε τὸν Γιαχβὲ νὰ ἀπομακρύνῃ ἀπὸ αὐτὸν «τὸ ποτήριον αὐτὸ τοῦ θανάτου», ἐνῷ ὁ «ἱδρῶ- τας του ἔγινε ἄφθονος καὶ πηκτὸς σὰν κομμάτια πηγμένου αἵματος, ποὺ πίπτουν εἰς ‣ ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008  22465