Ἂς ἐλ πί σου με, τὸ δι κα στή ριο νὰ δώ σῃ μί α δί και η λύ ση καὶ νὰ δι και ω θοῦν οἱ ἄν θρω ποι, ποὺ πῆ ραν τὴν πρω το βου λί α, καὶ οἱ κά τοι κοι τῆς Λέ σβου. Κα λὰ ξεμ περ δέ μα τα. Μὲ ἐ κτί μη ση Ἐ λευ θέ ριος Βα σι λεί ου Νιοὺ Χαμ σά ιρ, Η.Π.Α. Οἱ δι ε θνεῖς ὅροι «τρι βάς» καὶ «τρι βα δι σμός» (t r i b a d i s me) Γιὰ νὰ ὀ νο μα σθῇ ἡ ὁ μο φυ λό φι λη γυναῖ κα μὲ μί α μό νον λέ ξη, ποὺ νὰ εἶ ναι ἐ πε ξη γη μα τι κὴ καὶ νὰ μὴν θί γῃ κα νενὸς εἴ δους ταυ τό τη τα, ὑ πάρ χει ὁ ὅ ρος ἡ τρι βάς, -ά δος. Ἐ τυ μο λο γού με νη ἀ πὸ τὸ ρῆ μα τρίβω, αὐ τὴ ἡ λέ ξη τε κμη ρι ώ νε ται ἀ πὸ τὴν ἀρ χαι ό τη τα, ἀ φοῦ τὴν χρη σι μο ποι εῖ ὁ Μα νέ θων, ὁ Αἰ γύ πτιος ἀρ χι ε ρέ ας καὶ ἱ στο ρι κός, ποὺ ἔ ζη σε τὸν 3ο π.Χ. αἰ ῶἈπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γάλλου χρονικογράφου Brantome να καὶ ἔ γρα ψε στὰ Ἑλ λη νι κά. (1540-1614), μὲ τίτλο «Les Dames Galantes» (1587). Ἡ λέ ξη τρι βὰς βρί σκε ται στὸ ἔρ γο του «Αἰ γυ πτια κὰ Χρο νι κά» (4, 358). Πρέ πει νὰ γε νι κευ θῇ ἡ χρη σι μο ποί η σή της Πέ ρα σε μὲ τὴν Ἀ να γέν νη ση στὶς δυ τι κὲς γλῶσστὸν γρα πτὸ καὶ στὸν προ φο ρι κὸ λό γο, ὅπως σες (Γαλ. t r i b a de ἀ πὸ τὸν 16o αἰ ῶ να) *, χρη σιγε νι κὰ καὶ στὶς συ νει δή σεις. μο ποι εῖ ται ἀ πὸ τοὺς εἰ δή μο νες καὶ σή με ρα ἐντάσ σε ται στὰ πε ρισ σό τε ρα ἑλ λη νι κὰ καὶ ξέ να Ἐλισάβετ Κοσκινᾶ λε ξι κά* *. Φιλόλογος * Βλ. ἀνωτέρω χω ρί ο. ** Βλ. Τε γό που λος-Φυ τρά κης καὶ Λε ξι κὸ Στα μα τά κου, κ.ἄ. μα ζὶ μὲ τὰ πα ρά γω γά τους: τρι βα δισμὸ καὶ τὸ ἐ πί θε το τρι βα δι κός. Γαλ λι κὸ Λε ξι κὸ R o b e rt, κ.ἄ. Ὁ Χρι στὸς ἔ δω σε στοὺς Ἕλ λη νες τὸν Πο λι τι σμό! Ἀ ξι ό τι με κ. Λάμ πρου, σιά ζει ἡ κ. Δρού ζα, ὁ παν το γνώ στης ἱ ε ρέ ας κ. Σὲ μί α ἀ πὸ τὶς ἐκ πομ πὲς τῆς ΝΕΤ, ποὺ πα ρουΣτυ λια νὸς Καρ πα θί ου, ποὺ συ νή θως εἶ ναι πα- κά νῃ κα λύ τε ρους τοὺς ἀν θρώ πους. Ποὺ ἔ λε γε, πὼς ἕ να κα κὸ ὑ πάρ χει: ἡ ἀ μά θεια καὶ ἕ να κα λό: ἡ γνώ ση, ποὺ μέ σῳ τῆς ὁ ποί ας μό νο ἐ πι τυγ χά νε ται ἡ ἀ ρε τή. Τοῦ Σω κρά τη, ποὺ ἔ ζη σε ἀληθινὰ ὅ λη του τὴν ζω ὴ μὰ καὶ τὸν ἴ διο τὸν θά να τό του. Ὁ Σω κρά της λοι πόν, ὅ πως μᾶς πλη ρο φο ρεῖ ὁ Πλά των στὸν δι ά λο γό του «Φαί δων», ἀν τι με τώ πι σε τὸν ἐ πι κεί με νο θά να τό του ἄ φο βα, γα λή νια καὶ ψύ χραι μα ἀρ νού με νος νὰ δι α φύ γῃ, ὅ πως τοῦ πρό τει ναν. Ἀ φοῦ ἀ πο χαι ρέ τι σε τὴν γυ ναῖ κα του, γιὰ νὰ μὴν ἀ κού ῃ ὀ δυρ μοὺς καὶ κλά μα τα, συ ζή τη σε μὲ τοὺς μα θη τές του γιὰ τὸν θά να το, τὴν ζω ὴ καὶ τὴν ψυ χή, προ κεί με νου νὰ ἁ πα λύ νῃ τὸν δι κό τους πό νο ἀ κό μη καὶ πρὶν ἀ πὸ τὸν δι κό του θά να το(!). Καὶ ὅ ταν αὐ τὸς ὁ πό νος ξέ σπα σε, καὶ οἱ μα θη τές του ἔ κλαι γαν, τοὺς μά λω σε λέ γον τας, πὼς οἱ ἄν θρω ποι πρέ πει «νὰ ἀ πο θνῄ σκουν μέ σῳ κα λῶν λό γων ἢ σι ω πῆς», χα ρί ζον τάς μας, πρὶν πε θά νῃ, τὸν ὑ πέ ρο χο καὶ ἀ νε κτί μη το αὐ τὸν δι ά λο γο μὲ τοὺς μαθητές του, τὸν λε γό με νο καὶ «Πε ρὶ Ψυ χῆς», ὅ που πε ρι γρά φον ται οἱ τε λευταῖ ες στιγ μὲς τοῦ μέ γι στου αὐ τοῦ δα σκά λου τῆς Ἀν θρω πό τη τας. Βα σί λης Δ. Πα πα γε ωρ γί ου Κυ ψέ λη, Ἀ θή να ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008  22467