Ἂς ἐλπίσουμε, τὸ δικαστήριο νὰ δώσῃ μία δίκαιη λύση καὶ νὰ δικαιωθοῦν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ πῆραν τὴν πρωτοβουλία, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Λέσβου. Καλὰ ξεμπερδέματα. Μὲ ἐκτίμηση Ἐλευθέριος Βασιλείου Νιοὺ Χαμσάιρ, Η.Π.Α. Οἱ διεθνεῖς ὅροι «τριβάς» καὶ «τριβαδισμός» (tribadisme) Γιὰ νὰ ὀνομασθῇ ἡ ὁμοφυλόφιλη γυ- ναῖκα μὲ μία μόνον λέξη, ποὺ νὰ εἶναι ἐπεξηγηματικὴ καὶ νὰ μὴν θίγῃ κανε- νὸς εἴδους ταυτότητα, ὑπάρχει ὁ ὅρος ἡ τριβάς, -άδος. Ἐτυμολογούμενη ἀπὸ τὸ ρῆμα τρί- βω, αὐτὴ ἡ λέξη τεκμηριώνεται ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, ἀφοῦ τὴν χρησιμοποιεῖ ὁ Μανέθων, ὁ Αἰγύπτιος ἀρχιερέας καὶ ἱστορικός, ποὺ ἔζησε τὸν 3ο π.Χ. αἰῶ- να καὶ ἔγραψε στὰ Ἑλληνικά. Ἡ λέξη τριβὰς βρίσκεται στὸ ἔργο του «Αἰγυπτιακὰ Χρονικά» (4, 358). Πέρασε μὲ τὴν Ἀναγέννηση στὶς δυτικὲς γλῶσ- σες (Γαλ. tribade ἀπὸ τὸν 16o αἰῶνα)*, χρησι- μοποιεῖται ἀπὸ τοὺς εἰδήμονες καὶ σήμερα ἐν- τάσσεται στὰ περισσότερα ἑλληνικὰ καὶ ξένα λεξικά**. Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γάλλου χρονικογράφου Brantome (1540-1614), μὲ τίτλο «Les Dames Galantes» (1587). Πρέπει νὰ γενικευθῇ ἡ χρησιμοποίησή της στὸν γραπτὸ καὶ στὸν προφορικὸ λόγο, ὅπως γενικὰ καὶ στὶς συνειδήσεις. Ἐλισάβετ Κοσκινᾶ Φιλόλογος * Βλ. ἀνωτέρω χωρίο. ** Βλ. Τεγόπουλος-Φυτράκης καὶ Λεξικὸ Σταματάκου, κ.ἄ. μαζὶ μὲ τὰ παράγωγά τους: τριβαδι- σμὸ καὶ τὸ ἐπίθετο τριβαδικός. Γαλλικὸ Λεξικὸ Robert, κ.ἄ. Ὁ Χριστὸς ἔδωσε στοὺς Ἕλληνες τὸν Πολιτισμό! Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐκπομπὲς τῆς ΝΕΤ, ποὺ παρου- σιάζει ἡ κ. Δρούζα, ὁ παντογνώστης ἱερέας κ. Στυλιανὸς Καρπαθίου, ποὺ συνήθως εἶναι πα- κάνῃ καλύτερους τοὺς ἀνθρώπους. Ποὺ ἔλεγε, πὼς ἕνα κακὸ ὑπάρχει: ἡ ἀμάθεια καὶ ἕνα καλό: ἡ γνώση, ποὺ μέσῳ τῆς ὁποίας μόνο ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀρετή. Τοῦ Σωκράτη, ποὺ ἔζησε ἀληθινὰ ὅλη του τὴν ζωὴ μὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν θάνατό του. Ὁ Σωκράτης λοιπόν, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Πλάτων στὸν διάλογό του «Φαίδων», ἀντιμετώπισε τὸν ἐπικείμενο θάνατό του ἄφοβα, γαλήνια καὶ ψύχραιμα ἀρνούμενος νὰ διαφύγῃ, ὅπως τοῦ πρότειναν. Ἀφοῦ ἀποχαιρέτισε τὴν γυναῖκα του, γιὰ νὰ μὴν ἀκούῃ ὀδυρμοὺς καὶ κλάματα, συζήτησε μὲ τοὺς μαθητές του γιὰ τὸν θάνατο, τὴν ζωὴ καὶ τὴν ψυχή, προκείμενου νὰ ἁπαλύνῃ τὸν δικό τους πόνο ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν δικό του θάνατο(!). Καὶ ὅταν αὐτὸς ὁ πόνος ξέσπασε, καὶ οἱ μαθητές του ἔκλαιγαν, τοὺς μάλωσε λέγοντας, πὼς οἱ ἄνθρωποι πρέπει «νὰ ἀποθνῄσκουν μέσῳ καλῶν λόγων ἢ σιωπῆς», χαρίζοντάς μας, πρὶν πεθάνῃ, τὸν ὑπέροχο καὶ ἀνεκτίμητο αὐτὸν διάλογο μὲ τοὺς μαθητές του, τὸν λεγόμενο καὶ «Περὶ Ψυχῆς», ὅπου περιγράφονται οἱ τελευ- ταῖες στιγμὲς τοῦ μέγιστου αὐτοῦ δασκάλου τῆς Ἀνθρωπότητας. Βασίλης Δ. Παπαγεωργίου Κυψέλη, Ἀθήνα ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008  22467