«ΑΘΛΟΙ» ΛΕΣΒΙΩΝ -ÌÁÚÌÏÕÄÙÍ τὶς 19 καὶ στὶς 26 Αὐ γού στου ὁ μο φυ λό φι λες γυ ναῖ κες προ έβη σαν σὲ μα ζι κὴ τοι χο κόλ λη ση μι κρῶν αὐ το κόλ λη των ἐν τύπων, προ σπα θῶν τας νὰ ἐ πη ρε ά σουν τὴν κοι νὴ γνώ μη. Στὸ πρῶ το αὐ το κόλ λη το χρη σι μο ποι οῦν τὴν φρά ση «ΕΙΜΑΙ ΛΕΣΒΙΑ» μὲ με γά λα κόκ κι να γράμ μα τα, ἐ νῷ μὲ μι κρὴ μαύρη γραμ μα το σει ρὰ πα ρου σιά ζουν μί α σει ρὰ ἀ πὸ κοι νω νι κὲς ἰ δι ό τη τες ἀ τό μων. Ὁ πωσ δή πο τε ὅ λοι οἱ ἀ να γρα φό με νοι χα ρα κτῆ ρες μπο ρεῖ νὰ χα ρα κτη ρί ζουν ἀν θρώ πους ποὺ ἔ χουν κα τα γω γὴ ἀ πὸ τὴν Λέ σβο, ὅ μως ὁ τρό πος, ποὺ πα ρου σι ά ζε ται τὸ μή νυ μα, ὁ δη γεῖ καὶ τὸν πλέ ον ἀ νυ πο ψί α στο πε ρα στι κὸ στὸ συμ πέ ρα σμα, ὅ τι ἡ «Λε σβί α» εἶ ναι καὶ κά τι ἄλ λο... πέ ρα ἀ πὸ νη σι ώ τισ σα... Στὸ δεύ τε ρο αὐ το κόλ λη το μὲ μαύ ρη γραμ μα το σει ρὰ ἀ ρα διά ζουν ἕ να σω ρὸ «τι μη τι κά» ἐ πί θε τα, ποὺ δέ χον ται πει ρα κτι κὰ οἱ ὁ μο φυ λό φι λοι –ἄν δρες καὶ γυ ναῖ κες– ἀ πὸ μί α με ρί δα τοῦ κοι νω νι κοῦ συνό λου, ποὺ τοὺς ἀν τι πα θεῖ. * * * ἱ συν τά κτες τῶν ἐν τύ πων αὐ τῶν χρη σι μο ποι οῦν τὰ χρώ ματα τῆς τέ χνης τῆς προ πα γάν δας, ἄ σπρο – κόκ κι νο – μαῦ ρο, τὰ ἴ δια ποὺ χρη σι μο ποι οῦ σαν ἀρ χι κὰ οἱ Μπολ σε βῖ κοι καὶ ἀρ γό τε ρα πιὸ ἐ κτε τα μέ να οἱ Να ζὶ προ πα γαν δι στὲς μὲ ἐ πι κεφα λῆς τὸν Γ. Γκέμ πελς (βλ. σβά στι κα, ἔμ βλη μα να ζι στι κῆς Γερ μα νί ας). Μὲ τὶς φρά σεις «Ἔ, καί;» καὶ «ΕΙΜΑΙ ΛΕΣΒΙΑ», οἱ ὁ ποῖ ες εἶ ναι γραμ μέ νες μὲ κόκ κι να με γά λα γράμ μα τα, θέ λουν νὰ τρα βή ξουν τὴν προ σο χὴ τῶν πε ρα στι κῶν. Ὅ ταν ὁ θε α τὴς πλη σιά σῃ, ἀν τι λαμ βά νε ται τὸ ὑ πό λοι πο πε ρι ε χό με νο, τὸ ὁ ποῖ ο εἶ ναι ἔ τσι γραμ μέ νο, ὥ στε νὰ τυ πώ νε ται στὸ ὑ πο συ νεί δη το τοῦ ἀ να γνώ στη. Μι κροὶ γκεμ πε λί σκοι εἶ ναι οἱ ἴ διοι, ποὺ βγαί νουν στοὺς τη λε ο πτι κοὺς δια ύλους καὶ ξε σπα θώ νουν μὲ ὕ φος ἀ θῴ ων πε ρι στε ρῶν, ὅ ταν ἐν το πί ζουν ἕ να ἴ χνος κα τα πά τη σης ἀν θρω πί νου δι και ώ μα τος. Εἶ ναι οἱ ἴ διοι, ποὺ χω ρὶς κα νέ να δι σταγ μὸ καὶ γιὰ ψύλ λου πή δη μα κι-