ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ «ΑΒΑΤΟΝ» Ç ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Οἱ σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγὲς ἑνὸς οἰκονομικοῦ γίγαντα ολὺς λόγος γίνεται τὰ τελευταῖα χρόνια ἀλλὰ ἰδιαίτερα φέτος γιὰ τὴν φορολογικὴ πολιτικὴ τῶν κυβερνήσεων στὰ ἀκίνητα. Ἡ ἀνάγκη τοῦ κράτους γιὰ μόνιμα ἔσοδα κατευθύνει, ἀπ’ ὅτι φαίνεται, τοὺς κυβερνῶντες στὴν μόνιμη καθιέρωση φορολογι- κοῦ τέλους γιὰ ὅλα τὰ ἀκίνητα. Γιὰ ὅλα ὅμως; Τὸ Ἑνιαῖο Τέλος Ἀκινήτων (Ε.Τ.ΑΚ.) ἀναλύεται διεξοδικά, μὲ τὴν μορφὴ ὁδηγιῶν, στὰ τεύχη 708, 709 τοῦ 2008 τοῦ ἐπίσημου φορολογικοῦ περιοδικοῦ «ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ», ὅπου παρουσιάζονται ἀναλυτικὰ τὰ εἴδη τῶν ἀκινήτων, ποὺ ὑποβάλλονται στὸν φόρο. Ἐὰν ἐξετάσῃ κανείς, πέρα ἀπὸ πολιτικὲς πεποιθή- σεις, τὸν ρόλο τοῦ μέτρου, πιθανώτατα θὰ καταλήξῃ στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη ἀλλὰ καὶ ἡ χρήση τοῦ ἀκινήτου ἀποδίδει καὶ στὴν ὑπόλοιπη κοι- νωνία, δηλ. καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν τίποτε, κάποια ὀφέλη, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ὀρθολογιστικὴ χρησιμοποίηση τοῦ φόρου ἀπὸ τὸ κράτος. Πρόκειται δηλ. γιὰ μία συνεισφορὰ τῶν πολιτῶν, ποὺ ἔχουν ἀκίνητα, σὲ ὁλόκληρη τὴν κοι- νωνία. Ἑπομένως εἶναι ἀπόλυτα λογικό, ὅτι ἀπὸ τὴν συνεισφορὰ ἐξαιροῦνται τὰ ἀκίνητα, ποὺ ἀνήκουν στὸ κράτος, τὰ δεσμευμένα ἀπὸ τὴν ἀρχαιολογικὴ ὑπηρεσία τοῦ ΥΠΠΟ, τὰ ἀκίνητα ποὺ ἀφοροῦν δασικὲς ἐκτάσεις καὶ τὰ ἀκί- νητα ξένων πρεσβειῶν μὲ τὸν ὅρο τῆς ἀμοιβαιότητος. Ὣς ἐδῶ ὅλα εἶναι κατανοητὰ καὶ ὀρθά. Στὸ ἄρθρο 8 ὅμως τοῦ Ε.Τ.ΑΚ., δηλ. στὶς ἀπαλλαγὲς ἀκινήτων, φαίνεται πεντακάθαρα ὁ δάκτυλος τῆς Ὀρθο- δόξου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔχει ἐπιτύχει, μὲ τὴν ἀνοχὴ ἢ ἀκόμη καὶ τὴν συνδρομὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, τὰ ἑξῆς ἄδικα καὶ ἀνομολόγητα. Παραβιάζοντας κατάφωρα τὸ σχετικὸ ἄρθρο τοῦ Συντάγματος, ποὺ σαφῶς ἀναφέρει, ὅτι οἱ Ἕλληνες συνεισφέρουν ἀνάλογα μὲ τὰ εἰσοδήματά τους, ὁ φορολογικὸς αὐτὸς νόμος ἐξαιρεῖ τὸν γιγάντιο αὐτὸν ὀργανισμό, ποὺ καὶ ὁ ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008  22497