ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΜΙΑΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑΣ «ΟΛΥΜΠΙΑΣ» ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ Συ νέν τευ ξη τοῦ Ἀ με ρι κα νοῦ ἀρ χαι ο λό γου κ. Ντέ ι βις ρὶν ὡ ρι σμέ νους μῆ νες πλη ρο φο ρη θή κα με τὰ πρῶ τα ἀ ποτε λέ σμα τα μιᾶς σπου δαί ας συ νερ γα σί ας Ἑλ λή νων καὶ Ἀ με ρι κα νῶν ἀρ χαι ο λό γων στὶς ἀ να σκα φές, ποὺ πραγ ματο ποι οῦν ται στὸ Λύ και ον ὄ ρος τῆς Ἀρ κα δί ας ὑ πὸ τὴν αἰγί δα τοῦ Ὑ πουρ γεί ου Πο λι τι σμοῦ καὶ τὴν συμ με το χὴ τῆς Ἀ με ρι κα νι κῆς Σχο λῆς Κλα σι κῶν Σπου δῶν (American School of Classical Studies). Ὁ δη γού με νοι στὴν κο ρυ φὴ τοῦ ὄ ρους, ἀ κο λου θῶν τας τὴν πε ριγρα φὴ τοῦ Παυ σα νί α βῆ μα-βῆ μα οἱ ἀρ χαι ο λό γοι ἔ σκα ψαν καὶ ἀ να κά λυψαν εὑ ρή μα τα, ποὺ ἐ πι βε βαι ώ νουν τὴν ὕ παρ ξη ἑ νὸς σπου δαί ου ἱ ε ροῦ τοῦ Διός. Αὐ τὸ ποὺ δὲν πε ρί με ναν οἱ ἐ ρευ νη τὲς ἦ ταν ἡ ἀ να κά λυ ψη στοι χεί ων, ποὺ θὰ γύ ρι ζαν τὸ «ἀρ χαι ο λο γι κὸ ρο λό ι» ἑ κα τον τά δες χρό νια πιὸ πί σω, ἀ π’ αὐ τὸ ποὺ ἀ νέ με ναν ἀρ χι κῶς. Τὰ νέ α εὑ ρή μα τα ἀ νή κουν στὴν ἐ πο χὴ τοῦ 3000 π.Χ. Πρό κει ται βα σι κὰ γιὰ θραύσμα τα ἀγ γεί ων καὶ κομ μά τια ὀ στῶν, ποὺ ἐ πα λη θεύ ουν τὴν λει τουρ γί α ἑ νὸς βω μοῦ ἀ φι ε ρω μέ νου σὲ θε ό τη τες ἄ γνω στες, ποὺ λα τρεύ ουν ἐ κεῖ σὲ μιὰ «πρὸ Διός» ἐ πο χή, ὅ πως χα ρα κτη ρι στι κὰ ὑ πο στή ρι ξε καὶ ὁ ἰ θύ νων νοῦς τῆς ἀ να σκα φῆς Ἀ με ρι κα νὸς καθη γη τὴς Δρ Ντέ ι βιντ Γκίλ μαν Ρο μά νο τοῦ Πα νε πι στη μί ου τῆς Πενν συλ βα νί ας. Ὁ δι ευ θυν τὴς τοῦ Ἰν στι τού του Ἀρ χαι ο λο γί ας τοῦ Πα νε πι στη μί ου τοῦ Μπέρ μιν χαμ Κὲν Ντά ουν τεν, ποὺ συμ με τέ χει στὶς ἔ ρευ νες, δή λω σε, ὅ τι στὸ συγ κε κρι μέ νο ση μεῖ ο τε λοῦν ταν πα νάρ χαι α θρη σκευ τι κὰ μυ στή ρια ἀ γνώ στων θε ῶν. Τὰ νε ώ τε ρα ἑλ λη νι κὰ φῦ λα φαί νε ται ὅ τι συ νέ χι σαν τὴν θρη σκευ τι κὴ πα ρά δο ση τοῦ βω μοῦ στὸ Λύ και ον ὄ ρος λα τρεύ ον τας τὸ Πάν θε ον τῶν με τα γε νέ στε ρων Ὀ λυμ πί ων θε ῶν. Προ σπα θή σα με νὰ προ σεγ γί σω με τοὺς ὑ πευ θύ νους τῆς Ἐ φο ρί ας Ἀρ χαι ο τή των Τρι πό λε ως, προ κει μέ νου νὰ μᾶς πλη ρο φο ρή σουν οἱ Ἕλ λη νες ἀρ χαι ο λό γοι γιὰ τὰ τε κται νό με να στὸ Λύ και ον ὄ ρος. Οἱ ὑ πεύ θυ νοι μᾶς πα ρέ πεμ ψαν στὸ ΥΠ. ΠΟ., προ κειμέ νου νὰ μᾶς χο ρη γη θῇ ἄ δεια, ἡ ὁ ποί α ὅ μως δὲν μᾶς ἐ δό θη, πα ρὰ τὴν κα λὴ δι ά θε ση τοῦ δι ευ θυν τῆ τῆς ἐν λό γῳ Ἐ φο ρί ας, κα θη γη τῆ κ. Μ. Πε τρό που λου, ὁ ὁ ποῖ ος γιὰ τὸ ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008  22513