Ç ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ [Ἀ πό σπα σμα ἀ πὸ τὸ βι βλί ο τοῦ ναυά ρχου Ἀντ. Ἀν τω νιά δη: «Κρε μῶν τας τὴν στο λή», ἔκδ. «Κά κτος», Ἀ θή να 2008.] τὰ θέ μα τα τῆς θρη σκεί ας τὸ ἑλ λη νι κὸ Σύν ταγ μα, συγ κρι νό μενο μὲ τὰ πε ρισ σό τε ρα εὐ ρω πα ϊ κὰ ἀλ λὰ καὶ τὸ ἀ με ρι κα νι κό, μοιά ζει με σαι ω νι κὸ κεί με νο. Εἶ ναι τὸ μο να δι κὸ Σύν ταγ μα, τὸ προ οί μιο τοῦ ὁ ποί ου ἀ να φέ ρε ται σὲ θρη σκευ τι κὰ σύμβο λα. Συ να κό λου θα εἴ μα στε ἡ μό νη χώ ρα τοῦ Δυ τι κοῦ Κό σμου, ποὺ ἔ χου με συ νυ φά νει δη μό σι ες τε λε τές, ἐ θνι κὲς ἐ πε τεί ους καὶ πά σης φύ σε ως πο λι τι σμι κές, πο λι τι κὲς καὶ κοι νω νι κὲς ἐκ δη λώ σεις μὲ θρησκευ τι κὲς ἐ πε τεί ους καὶ λει τουρ γί ες. Εἴ μα στε ἀ πὸ τὶς τε λευ ταῖ ες εὐ ρω πα ϊ κὲς χῶ ρες, ποὺ κα θι ε ρώ σα με τὸν πολι τι κὸ γά μο, ἀ πα λεί ψα με τὸ θρή σκευ μα ἀ πὸ τὶς ταυ τό τη τες, δι δά σκου με Θρη σκευ τι κὰ στὰ σχο λεῖ α, θὰ κα θι ε ρώ σου με ἐ πὶ τέ λους τὴν ἀ πο τέ φρω ση τῶν νε κρῶν καὶ πολ λὰ ἄλ λα, τὰ ὁ ποῖ α, συν δυ α ζό με να μὲ τὴν τε λευ ταί α θέ ση ποὺ κα τέ χου με στὴν Παι δεί α, τὴν Βι ο μη χα νί α, τὴν Ἔ ρευ να, τὴν Τε χνο λο γί α καὶ τὸ κα τὰ κε φα λὴν εἰ σό δη μα, μπο ροῦν νὰ σὲ βυ θί σουν σὲ βα θειὰ με λαγ χο λί α γιὰ τὴν κα τάν τια μας. Ὑ πάρ χει ὅ μως φῶς, ἔ στω κι ἂν αὐ τὸ δὲν εἶ ναι ἀ κό μη πλή ρως ὁ ρα τὸ στὴν Ἑλ λά δα. Ἡ εὐ η με ρί α τῶν μὴ θρη σκευ ό με νων κοι νω νι ῶν ύμ φω να μὲ τὴν United Nations Human Development Report τοῦ 2005 οἱ Νορ βη γί α, Αὐ στρα λί α, Κα να δᾶς, Σου η δί α, Ἑλ βε τί α, Βέλ γιο, Ἰ α πω νί α, Ὁλ λαν δί α, Δα νί α καὶ Ἡ νω μέ νο Βα σί λει ο συγ κα τα λέ γον ται ἀ νά με σα στὶς λι γώ τε ρο θρη σκευ ό με νες κοι νω νί ες παγ κο σμί ως. Συγ χρό νως εἶ ναι καὶ οἱ ὑ γι έ στε ρες ἀ πὸ πλευ ρᾶς μορ φώ σε ως, κα τὰ κε φα λὴν εἰ σο δή ματος, βρε φι κῆς θνη σι μό τη τας, κοι νω νι κῆς ἀ νά πτυ ξης καὶ προσ δό κι μου ζω ῆς. Ἀν τί θε- 22538  ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008