Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΩΣΤΑΣ ΘΑΝΑΣΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Τὰ το πω νύ μια τῆς Ἀ χα ΐ ας «Ἡ κα τα λη κτι κὴ προ σθή κη ὀ βὰ εἶ ναι κα θα ρὰ ἀρχαι ο λα κω νι κή, ἡ ὠ βά, καὶ ἦ ταν ἀν τί στοι χη τῆς ἀ θηνα ϊ κῆς φρά τρας ἢ τῆς ση με ρι νῆς φρα τρί ας. Μὲ τὸν και ρὸ καὶ δε δο μέ νου, ὅ τι οἱ φρᾶτρες εἶ χαν καὶ δικό τους τό πο δι α μο νῆς, ἡ κα τά λη ξη ὀ βὰ ἄρ χι σε νὰ ση μαί νῃ τὸν τό πο, π.χ. Κε ρά σο βο, ὁ τό πος μὲ τὶς κερα σι ές. Ἡ κα τά λη ξη αὐ τὴ εἶ ναι δά νει ο στὴ Σλα βι κὴ Γλῶσ σα ἀ πὸ τὴν Ἑλ λη νι κή.» «Τὸ πα λαι ὸ ὄ νο μα Βλο βο κὰ τῶν ση με ρι νῶν Αἰγῶν δὲν ἔ χει σχέ ση μὲ τὴ Σλαβ ι κή, ὅ πως ἀ πὸ πολλοὺς θε ω ρεῖ ται, ἀ φ’ ἑ νὸς για τὶ δὲν ἀ να φέ ρε ται πουθε νά, ὅ τι ἐγ κα τα στά θη καν Σλά βοι σὲ αὐ τὴ τὴν περι ο χή, καὶ ἀ φ’ ἑ τέ ρου για τὶ δὲν ὑ πάρ χει σὲ κα νέ να σχε τι κὸ λε ξι κὸ ἔ στω καὶ κά τι, ποὺ νὰ μοιά ζῃ μὲ τὸ το πω νύ μιο αὐ τό. Ἀν τι θέ τως ὑ πάρ χει ἡ Ὁ μη ρι κὴ λέ ξη βλω θρός-ή = ὑ ψη λός, ὑ ψί κο μος, ποὺ θὰ μπο ροῦ σε θαυ μάσια νὰ χα ρα κτη ρί σῃ τὸ χω ριὸ αὐ τό, ποὺ βρί σκε ται σὲ ὑ πε ρυ ψω μέ νο ση μεῖ ο ἐ πάνω ἀ πὸ τὴ ση με ρι νὴ Αἰ γεί ρα.» Στοὺς πλη θυ σμούς, ποὺ κα τὰ και ροὺς ἐ ποί κη σαν τὴν Πε λο πόν νη σο καὶ ἰ δι αι τέ- ΦΡ. ΝΙΤΣΕ, Ἴ δε ὁ ἄν θρω πος « Αὐ τό, ποὺ πα ρου σι ά στη κε ἀ πὸ τὸ Χρι στι α νι σμὸ ὡς δῆ θεν «Ἀ λή θεια», ἀ ποδεί χθη κε ὡς ἡ πιὸ ἐ πι ζή μια, πο νη ρώ τε ρη καὶ ὑ πό γεια μορ φὴ τοῦ ψεύ δους. Ἡ ἱ ε ρὴ πρό φα ση τῆς δῆ θεν βελ τί ω σης τῆς ἀν θρω πό τη τας εἶ ναι μιὰ ἀ πά τη, τῆς ὁ ποί ας μο να δι κὸς σκο πὸς εἶ ναι νὰ ρου φή ξῃ τὸ αἷ μα τῆς ζω ῆς κά νον τάς την ἀ ναι μι κή. Ἡ ἠ θι κὴ τοῦ βαμ πι ρι σμοῦ... » Αὐ τός, ποὺ ἀ φαι ρεῖ τὴ μά σκα ἀ πὸ τὸ πραγ μα τι κὸ πρό σω πο τῆς χρι στι α νικῆς ἠ θι κῆς, ξε μα σκα ρεύ ει ταυ τό χρο να καὶ τὴν ἀ πα ξί α ὅ λων τῶν δῆ θεν ἀ ξι ῶν, στὶς ὁ ποῖ ες πι στεύ ουν ἕ ως σή με ρα οἱ χρι στια νοὶ ἢ τοὐ λά χι στον πί στευ αν μέ χρι τώ ρα. Δὲν βλέ πει πιὰ τί πο τε ἄ ξιο γιὰ σε βα σμό, ἀ κό μα καὶ στοὺς πιὸ ἀ ξι ο σέ βαστους ἀν θρώ πι νους τύ πους ἀ νά με σά τους, καὶ σὲ ἐ κεί νους ἀ κό μα, ποὺ κά ποι οι θε ώ ρη σαν ὡς δῆ θεν ἁ γί ους, ἀλ λὰ βλέ πει σ’ αὐ τοὺς –για τὶ δυ στυ χῶς μπο ροῦν ἀ κό μα καὶ γο η τεύ ουν ἀρ κε τούς- τὸ πιὸ ἀ παί σιο εἶ δος ἐ κτρω μά των. ‣ ΔΑΥΛΟΣ 317, Ὀκτώβριος 2008  22561