ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ = ΕΝΑΣ «ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ» πὸ τὴν ἀρ χὴ τῆς ἔκ δο σής μας, τὸν Ἰ α νουά ριο τοῦ 1982, ἕ ως καὶ τὸ παρὸν τεῦ χος ὁ πυ ρῆ νας τῆς σκέ ψης τοῦ «Δ» ἦ ταν ἕ νας καὶ ἁ πλός: Ὅ λοι οἱ σύγ χρο νοι Ἕλ λη νες, ὅ λοι οἱ σύγ χρο νοι ἄν θρω ποι, ὁ λό κλη ρος ὁ σημε ρι νὸς κό σμος εἴμαστε πε ρι τυ λιγ μέ νοι μ’ ἕ να πνευ μα τι κὸ γόρ διο δεσμό–δε σμῶ τες μιᾶς φυ λα κῆς, ποὺ σχε δι ά στη κε στὴν Ἀ σί α πρὶν ἀ πὸ χι λιά δες χρό νια, ὅ που ἐγ κλεί ον ταν πολ λοὶ ἢ λί γοι σὲ πα λι ό τε ρους και ρούς, ἀλ λὰ πο τὲ δὲν εἶ χε κα τα φέ ρει νὰ «κα τα πι ῇ», ὅ πως τὸ κα τά φε ρε σή με ρα, τὸν ἄν θρω πο ὡς εἶ δος τοῦ ζω ι κοῦ βα σι λεί ου. Τὸν ἐγ κλω βι σμὸν αὐ τόν, τὸ πε ρι τύ λιγ μα, τὸν ὠ νομά ζα με μὲ μί α με τα φο ρι κὴ δι α τύ πω ση, παρ μέ νη ἀ πὸ τὴν ἱ στο ρι κὴ γέ νε ση τοῦ φαινο μέ νου αὐ τοῦ, «Να ὸ τοῦ Σο λο μῶν τος, ὅ που στε γά ζον ται ὡς συνι διοκτῆ τες ὁ Θεὸς καὶ τὸ Θη σαυ ρο φυ λά κιο (Korvan) τῆς Ἱ ε ρου σα λήμ». Πρὶν ἀ πὸ λί γους μῆ νες ἕ νας Γερ μα νὸς δη μο σι ο γρά φος, ὁ κ. Χά ου κε Γκούς, τοῦ «Σπῆγ κελ», μοῦ ζή τη σε ἀ πὸ τὸ Ἁμ βοῦρ γο, καὶ ἦρ θε στὰ γρα φεῖ α μας, νὰ μοῦ πάρῃ μί α «συ νέν τευ ξη», ποὺ δὲν τὴν δη μο σί ευ σε πο τὲ (ἀν τί θε τα δη μο σί ευ σε μί α ὁ λόκλη ρη σε λί δα στὸ με γά λο αὐ τὸ δι ε θνὲς πε ρι ο δι κό, ὅ που πε ρι έ γρα φε δι ά φο ρα ἀντι κεί με να τοῦ γρα φεί ου μου, ἄλ λες «πλη ρο φο ρί ες» γιὰ δι ά φο ρα «σχε τι κά» μὲ τὸ πρόσωπό μου θέ μα τα κ.λπ.), συ νέν τευ ξη τῆς ὁ ποί ας δη μο σι εύ σα με ἐ μεῖς στὸ τεῦ χος Σε πτεμ βρί ου τοῦ «Δ» τὸ ἀ κρι βὲς μα γνη το φω νη μέ νο κεί με νό της, ὅ που με τα ξὺ τῶν πολ λῶν ἐ ρω τή σε ών του καὶ ἀ παν τή σε ών μου ὑ πάρ χουν καὶ οἱ ἑ ξῆς: [...] – Για τί αὐ τὸ τὸ ὄ νο μα; – Στὰ Ἑλ λη νι κὰ «Δαυ λός» εἶ ναι κά τι ποὺ φλέ γε ται, φω τί ζει, θερ μαί νει καὶ πυρ πολεῖ. Καί ει! – Αἰ σθά νε στε δη λα δή, ὅ τι κά τι στὸ ἑλ λη νι κὸ πα ρὸν δὲν πά ει κα λά; – Προ φα νῶς. – Πᾶ με λί γο στὸ πα ρόν. Τί δὲν σᾶς ἀ ρέ σει συγ κε κρι μέ να στὸ πα ρόν; – Ἡ ἐ ρώ τη ση ἀ φο ρᾷ στὸ ἑλ λη νι κὸ πα ρόν; – Καὶ στὸ ἑλ λη νι κὸ καὶ στὸ παγ κό σμιο. – Ἄλ λω στε τὸ ἴ διο εἶ ναι. Θε ω ρῶ, ὅ τι ἡ ἀν θρω πό τη τα σή με ρα κι νεῖ ται σὲ δύο τροχι ές. Ἡ μί α εἶ ναι ἐκείνη τοῦ δι δύ μου Θε ός-Χρῆ μα, τὸ ὁποῖο ἑ νώ νε ται σὲ ἕ να ση μεῖ ο, ποὺ λέ γε ται με τα φυ σι κή. Δι ό τι πράγ μα τι καὶ ὁ Θε ὸς καὶ τὸ Χρῆ μα δὲν εἶ ναι δυ να τὸν νὰ πλη σια στοῦν πο τέ. Εἶ ναι ἄ νευ ὁ ρί ων. – Νὰ πλη σια στοῦν ἀ πὸ ποι όν; Με τα ξύ τους ἤ ἀ πὸ τὸν ἄν θρω πο; – Ἀ πὸ τὸν ἄν θρω πο. Ἡ δεύ τε ρη τροχιὰ εἶ ναι ἡ λο γι κή, ἡ Ἐ πι στή μη καὶ ἡ ἀ δογ μάτι στη ἀ λή θεια. Αὐ τὴ ἡ σχιζοειδὴς κατάσταση προ κα λεῖ ἕ να κομ φού ζιο, δι ό τι τὸ ἕ να σκέλος της ἀ ναι ρεῖ τὸ ἄλ λο. Εἶ ναι σὰν νὰ προ σπα θῇς νὰ στα θῇς ὄρθιος πα τῶν τας κα θέ να ἀ πὸ τὰ δύο πό δια σου σὲ δι α φο ρε τι κὴ βάρ κα. Ἑ πο μέ νως μπο ροῦ με νὰ ποῦμε, ὅ τι ὁ ση με ρι νὸς κό σμος εἶ ναι δι χα σμέ νος καὶ παραπαίει με τα ξὺ τῆς χα ρού με νης