Ἡ δι ε θνή – τῆς δι ε θνῆς! Ἀ γα πη τέ μου «Δαυ λέ», Τό σο ἡ γραμ μα τι κὴ τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σης (Ἀ χιλ λέ ας Τζάρ τζα νος) ὅ σο καὶ ἡ γραμ μα τι κὴ τῆς δη μο τι κῆς (Μα νό λης Τρι αν ταφυλ λί δης) μᾶς λέ νε κα θα ρὰ καὶ ξά στε ρα τὸ πῶς κλί νον ται τὰ τρι τό κλι τα θη λυ κὰ σὲ -ης. Π.χ. ἡ δι ε θνής –τῆς δι ε θνοῦς, ἡ ἀ λη θής –τῆς ἀ λη θοῦς κ.λπ. Κι ὅ μως εἶ ναι νὰ βγαί νῃ κα νεὶς ἀ πὸ τὰ ροῦχα του, ἀ κού γον τας κα θη με ρι νὰ ἀ πὸ Τη λε ο ράσε ως καὶ ἀ πὸ χεί λη ἐ πί ση μα πο λι τι κῶν τα γῶν (ἐ πί ση μοι καὶ ἄ ση μοι) τὴν ὀ δυ νη ρὴ δι α στρέβλω ση τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας (π.χ. ἡ δι ε θνὴ συν θή κη –τῆς δι ε θνῆς, ἡ ἀ λη θή –τῆς ἀ λη θῆς κ.λπ.). Δη λα δὴ τὰ τρι τό κλι τα θη λυ κὰ σὲ -ὴς γίνον ται πρω τό κλι τα θη λυ κὰ σὲ -ὴ (π.χ. ἡ ἀ στραπὴ –τῆς ἀ στρα πῆς κ.λπ.). Θὰ μοῦ εἰπῆ τε, βέ βαι α, αὐ τὸ μό νο πρό σε ξες, ἐ σύ; Τό ση γλωσ σι κὴ ἀ συ δο σί α, ποὺ ἐ πι κρα τεῖ παν τοῦ στὴν πα τρί δα μας, δὲν σὲ ἄγ γι ξε! Καὶ βέ βαι α μὲ ἄγ γι ξε καὶ μὲ πεί ρα ξε ἡ γλωσσι κὴ ἀ συ δο σί α, ἀλ λὰ κυ ρί ως δὲ μπο ρῶ ν’ ἀ νεχτῶ αὐ τὰ τὰ γλωσ σι κά-τρο χαῖα πρὸ παν τὸς προ ερ χό με να ἀ πὸ βου λευ τές μας καὶ πρω θυπουρ γοὺς ἀ κό μα (ὀ νό μα τα δὲ λέ με). Θυ μη θῆτε τὸ ἀ μί μη το «αἰ σθη σια κὸ δά σος»!!! Θὰ ἦ ταν ἆ ρα γε δύ σκο λο ἢ τό σο δα πα νη ρὸ νὰ μοι ρά ζον ταν ἀν τί τυ πα τῆς γραμ μα τι κῆς τοῦ Μα νό λη Τρι αν τα φυλ λί δη σὲ ὅ λους τοὺς βου λευ τές μας, μή πως καὶ βροῦν χρό νο νὰ δια βά σουν λί γο! Πό τε θὰ κα τα λά βου με ἐ πὶ τέλους, ὅ τι ἡ σω στὴ χρή ση τῆς γλώσ σας μας εἶναι θέ μα βα θύ τα τα ἐ θνι κό, καὶ ὅ τι, ἂν θέ λῃ κά ποι ος νὰ δι α λύ σῃ ἕ να ἔ θνος, θὰ τὸ ἁρ πά ξῃ ἀ πὸ τὴ γλῶσ σα; Μὲ ἀ γά πη Νί κος Ταρ νά ρης Κιά το Δὲν εἶ ναι ὅ λοι χρι στι α νο α ρι στε ρι στὲς Ἀ γα πη τὲ κ. Λάμ πρου, Θὰ ἤ θε λα νὰ σᾶς συγ χα ρῶ γιὰ τὸ πε ρι ο δι κό σας καὶ γιὰ τὴ σπου δαί α δου λειά, ποὺ κά νε τε γιὰ τὴν ἀ νά δει ξη τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πνεύ μα τος καὶ τὸν ἀ πεγ κλω βι σμὸ κά θε Ἕλ λη να -ποὺ θέλει νὰ σκέ φτε ται ἐ λεύ θε ρα- ἀ πὸ τὴ σα πί λα τοῦ θε ο κρα τι κοῦ κρά τους, ποὺ ζοῦ με. Θέ λω νὰ κά νω με ρι κὲς πα ρα τη ρή σεις γιὰ τὸ ἄρ θρο «ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ», («ὁ μο γάλα κτα ἀ δέλ φια (Ι)»), τοῦ ἀρ θρο γρά φου σας μὲ ὑ πο γρα φὴ «Ι.Δ.», τοῦ τεύ χους τοῦ Μαρ τίου 311. Τὸ συγ κε κρι μέ νο θέ μα τοῦ «Ρι ζο σπά στη» εἶναι μί α συ ζή τη ση μὲ τὸν πο λι τι στι κὸ σύλ λο γο Βου γιά του Ζα κύν θου καὶ ὄ χι ἄρ θρο καὶ ἀ πόψεις τῆς ἐ φη με ρί δας, ὅ πως ἀ να φέ ρει ὁ ἀρ θρογρά φος σας. Ὁ τίτ λος καὶ οἱ ἀ να φο ρές, ποὺ κά νε τε, εἶ ναι λό για με λῶν τοῦ πα ρα πά νω συλλό γου καὶ ὄ χι τῆς δη μο σι ο γρά φου τοῦ «Ρι ζοσπά στη» (γι’ αὐ τὸ βρί σκον ται μέ σα σὲ εἰ σαγω γι κά). Ἂν ὁ ἀρ θρο γρά φος σας δι ά βα ζε πιὸ προ σεκτι κὰ τὸ θέ μα, θὰ δι α πί στω νε, ὅ τι ἀ να φέ ρονται καὶ τὰ ἑ ξῆς, σύμ φω να μὲ τὰ λό για τῶν μελῶν τοῦ συλ λό γου: «Ὅ ταν τὸ 1990 δη μι ουρ- γή σα με τὸ σύλ λο γο, ἀ πο φα σί σα με τὴ δι ορ γάνω ση τοῦ κύ κλου ἐκ δη λώ σε ων “Ἀρ τε μι σί α”. Ἐ κτὸς ἀ πὸ τοὺς ἀ γῶ νες το ξο βο λί ας (ἀ φι ε ρωμέ νους στὴν Ἄρ τε μη), πα ρου σι ά ζον ται ποιο τι κὲς μου σι κὲς χο ρευ τι κὲς καὶ ἄλ λες πα ραστά σεις», «πρέ πει νὰ γί νουν ὅ λες οἱ ἀ πα ραίτη τες ἐ νέρ γει ες, προ κει μέ νου νὰ ξε κι νή σουν ἀ να σκα φὲς στὴν ἐ ρει πω μέ νη ἐκ κλη σί α τοῦ Ἅι-Γιά ννη, ὅ που ἔ χουν βρε θῆ δείγ μα τα ἀρχαί ου να οῦ.» Πα ρ’ ὅ λο ποὺ συμ φω νῶ, ὅ τι τὸ Κ.Κ.Ε. δὲν ἀ σκεῖ τὴν κρι τι κὴ ποὺ θὰ ἔ πρε πε στὴν Ἐκ κλησί α (σύμ φω να μὲ τὴν ἰ δε ο λο γί α του, ποὺ πρῶτος ὁ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ εἶ χε κά νει πρά ξη), δὲν πρέπει νὰ ρί χνου με «λά σπη» σὲ ἕ ναν πο λι τι κὸ χῶρο καὶ νὰ χα ρα κτη ρί ζου με «χρι στι α νο α ρι στερι στές» γε νι κὰ ὅ λα τὰ μέ λη. Ἀν τί θε τα πρέ πει νὰ ἑ νώ σου με τὶς δυ νά μεις μας, γιὰ νὰ ἀ φυ πνίσου με τὸ λα ό, ὥ στε νὰ τι νά ξῃ τὰ δε σμά, ποὺ τοῦ ἔ χει ἐ πι βάλ λει ἡ θε ο κρα τί α, μὲ τὴν ἀ νο χὴ τῆς ἑ κά στο τε κυ βέρ νη σης. Μὲ ἐ κτί μη ση Γιά ννης Κορ ρὲς Κω μια κὴ Ἁγιὰ 22572  ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008