ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΜΙΔΑ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΑΧΤΙΝΑΜΕΔΩΝ ὸ Δί και ο καὶ ὁ Νό μος εἶ ναι ρύθ μι ση, ποὺ ἐ πι τάσ σει εἰς τὸν ἄνθρω πο μὲ τὴν ἀ πει λὴ τῆς ποι νῆς νὰ συμ μορ φω θῇ ἀ ναγ κα στι κὰ καὶ νὰ ὑ πο τα χθῇ στὰ κε λεύ σμα τά της. Ἡ ρύθ μι ση ὅ μως αὐ τὴ δὲν μπο ρεῖ νὰ εἶ ναι καὶ παν τοῦ καὶ πάν το τε πα ροῦ σα, δι ό τι ἡ ἰ σχὺς καὶ ἡ ἐ φαρ μο γὴ τῆς ἑ τε ρό νο μης αὐ τῆς ρύθ μι σης ἐ ξαρ τῶν ται ἀ πὸ τὰ πρὸς αὐ τὸ τε ταγ μέ να ἀν θρώ πι να ὄρ γα να μὲ ὅ λες τὶς ἀν θρώ πι νες ἀ δυ να μί ες. Αὐ τὸς εἶ ναι ὁ λό γος, ποὺ ἡ Ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ Σκέ ψη ἀ πευ θύν θη κε καὶ στὸν ἐ σωτε ρι κὸ κό σμο τοῦ ἀν θρώ που, ὅ που ἐγ κα τέ στη σε στὴν συ νεί δη σή του κα τὰ θεία πα ρα χώ ρη ση τὴν Αἰ δὼ καὶ τὴν Δί κη καὶ τὸν κα τέ στη σε ἔ τσι δι και ο φό ρο ὄν. Μό νο ἀ πὸ τὴν δι α μόρ φω ση τοῦ πνεύ μα τος καὶ τῆς ψυ χῆς τοῦ ἀν θρώ που θὰ μπο ρέ σῃ αὐ τὸς νὰ γί νῃ τέ λει ος πο λί της καὶ θὰ γνω ρί ζῃ νὰ ἄρ χε ται, ἀλ λὰ καὶ νὰ ἄρ χῃ, μὲ δι και ο σύ νη. Συ νεπῶς λί γους νό μους ἔ χουν ἀ νάγ κη οἱ ἀ γα θοὶ ἄν θρω ποι, δι ό τι τοὺς θε με λι ώ δεις νό μους τοὺς ἔ χουν μέ σα στὴν ψυ χή τους. Ἀ πέ χουν ἀ πὸ κά θε πα ρα νο μί α καὶ ἀ δί κη μα, ὄ χι δι ό τι φο βοῦν ται τὶς κυ ρώ σεις τῶν νό μων ἢ δι ό τι ἐλ πί ζουν σὲ ἀν θρώ πι νη ἢ θε ϊ κὴ ἀ μοι βή, ἀλ λὰ δι ό τι ἔ χουν τὸ δί και ο μέ σα τους. Ἡ ποι ό τη τα τῆς Δι και ο σύ νης κά θε χώ ρας ἀν τι κα το πτρί ζει τὴν ποι ό τη τα τοῦ δη μο κρα τι κοῦ πο λι τεύ μα τος καὶ τοῦ πρώ του πο λί τη τῆς Δη μο κρα τί ας. Ἡ δι κα στι κὴ λει τουρ γί α (ἄρ θρο 27 παρ. 3 τοῦ Συν τάγ μα τος) ἀ σκεῖ ται ἀ πὸ τὰ δι κα στή ρια. Οἱ ἀ πο φά σεις τους ἐ κτε λοῦν ται στὸ ὄ νο μα τοῦ ἑλ λη νι κοῦ λα οῦ. Ἡ δι και ο σύ νη ἀ πο νέ με ται (ἄρ θρο 87, παρ. 1 τοῦ Συν τάγ μα τος) ἀ πὸ δι κα στή ρια, ποὺ ἀ πο λαμ βά νουν λει τουρ γι κὴ καὶ προ σω πι κὴ ἀ νε ξαρ τη σί α. Κα τὰ τὴν θε ω ρί α ἡ Δι κα στι κὴ Ἐ ξου σί α (δι κα στή ρια) εἶ ναι ἀ νε ξάρ τη τη τό σο ἀ πὸ τὴν Ἐ κτελε στι κὴ ὅ σο καὶ ἀ πὸ τὴν Νο μο θε τι κή, ἔ χει δὲ σὰν ἀ πο στο λὴ νὰ ἑρ μη νεύ ῃ ἀ νεμ πό δι στα τὸν νό μο, νὰ κρί νῃ τὴν συν ταγ μα τι κό τη τα τῶν νό μων καὶ τῶν πρά ξε ων δι οι κή σε ως τῆς Ἐ κτε λε στικῆς Ἐ ξου σί ας. Ἐκ τῶν πραγ μά των δὲν μπο ρεῖ νὰ ὑ πάρ χῃ ἴ χνος ἐ λευ θέ ριας, ἐ ὰν ἡ Δι κα στι κὴ Ἐ ξου σί α δὲν εἶ ναι ἀ νε ξάρ τη τη ἀ πὸ τὴν Νο μο θε τι κὴ καὶ ἀ πὸ τὴν Ἐ κτε λε στι κὴ Ἐ ξου σί α. Ἡ σημερινὴ ἀπονομὴ δικαιοσύνης χουν ὅ μως ἔ τσι τὰ πράγ μα τα στὸ κρα τί διο τῆς Ρω μι ο σύ νης; Ἡ ἀ λή θεια εἶ ναι ἡ δυ σκο λώ τε ρη καὶ ἡ πιὸ ἀμ φι σβη τή σι μη ἔν νοι α τῆς φι λο σο φί ας καὶ χά νει τὴν αὐ θεν τι κό τη τά της καὶ ἐν συ νε χεί ᾳ ἐ ξω ρα ΐ ζε ται, ὅ ταν μπαί νῃ χα λι νά ρι στὴν ἀν θρώ πι νη σκέ ψη καὶ γλωσ σο δέ της στὸ στό μα τῶν πο λι τῶν. Πῶς εἶ ναι πο τὲ δυνα τὸ νὰ λάμ ψῃ στὸ κρα τί διο τῶν πρω τα θλη τῶν τῆς δι α φθο ρᾶς ἡ ἀ λή θεια, μὲ τὸν να ζι στι κὸ καὶ τυ πο κτό νο νό μο 1178/81 καὶ μὲ τὶς κά θε τό σο ἀ ρω μα τι σμέ νες λο γο δι άρ ροι ες τοῦ νῦν πρω θυ πουρ γοῦ καὶ τοῦ προ έ δρου τῆς ἀ ξι ω μα τι κῆς ἀν τι πο λί τευ σης πε ρὶ δι α φά νειας ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22581