ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΜΙΔΑ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΑΧΤΙΝΑΜΕΔΩΝ ὸ Δίκαιο καὶ ὁ Νόμος εἶναι ρύθμιση, ποὺ ἐπιτάσσει εἰς τὸν ἄν- θρωπο μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς ποινῆς νὰ συμμορφωθῇ ἀναγκαστικὰ καὶ νὰ ὑποταχθῇ στὰ κελεύσματά της. Ἡ ρύθμιση ὅμως αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ παντοῦ καὶ πάντοτε παροῦσα, διότι ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἑτερόνομης αὐτῆς ρύθμισης ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὰ πρὸς αὐτὸ τεταγμένα ἀνθρώπινα ὄργανα μὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ποὺ ἡ Ἀρχαιοελληνικὴ Σκέψη ἀπευθύνθηκε καὶ στὸν ἐσω- τερικὸ κόσμο τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου ἐγκατέστησε στὴν συνείδησή του κατὰ θεία παραχώρηση τὴν Αἰδὼ καὶ τὴν Δίκη καὶ τὸν κατέστησε ἔτσι δικαιοφόρο ὄν. Μόνο ἀπὸ τὴν διαμόρφωση τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου θὰ μπορέσῃ αὐτὸς νὰ γίνῃ τέλειος πολίτης καὶ θὰ γνωρίζῃ νὰ ἄρχεται, ἀλλὰ καὶ νὰ ἄρχῃ, μὲ δικαιοσύνη. Συνε- πῶς λίγους νόμους ἔχουν ἀνάγκη οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι, διότι τοὺς θεμελιώδεις νόμους τοὺς ἔχουν μέσα στὴν ψυχή τους. Ἀπέχουν ἀπὸ κάθε παρανομία καὶ ἀδίκημα, ὄχι διότι φοβοῦνται τὶς κυρώσεις τῶν νόμων ἢ διότι ἐλπίζουν σὲ ἀνθρώπινη ἢ θεϊκὴ ἀμοιβή, ἀλλὰ διότι ἔχουν τὸ δίκαιο μέσα τους. Ἡ ποιότητα τῆς Δικαιοσύνης κάθε χώρας ἀντικατοπτρίζει τὴν ποιότητα τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καὶ τοῦ πρώτου πολίτη τῆς Δημοκρατίας. Ἡ δικαστικὴ λειτουργία (ἄρθρο 27 παρ. 3 τοῦ Συντάγματος) ἀσκεῖται ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Οἱ ἀποφάσεις τους ἐκτελοῦνται στὸ ὄνομα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ δικαιοσύνη ἀπονέμεται (ἄρθρο 87, παρ. 1 τοῦ Συντάγματος) ἀπὸ δικαστήρια, ποὺ ἀπολαμβάνουν λειτουργικὴ καὶ προσωπικὴ ἀνεξαρτησία. Κατὰ τὴν θεωρία ἡ Δικαστικὴ Ἐξουσία (δικαστήρια) εἶναι ἀνεξάρτητη τόσο ἀπὸ τὴν Ἐκτε- λεστικὴ ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν Νομοθετική, ἔχει δὲ σὰν ἀποστολὴ νὰ ἑρμηνεύῃ ἀνεμπόδιστα τὸν νόμο, νὰ κρίνῃ τὴν συνταγματικότητα τῶν νόμων καὶ τῶν πράξεων διοικήσεως τῆς Ἐκτελεστι- κῆς Ἐξουσίας. Ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἴχνος ἐλευθέριας, ἐὰν ἡ Δικαστικὴ Ἐξουσία δὲν εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴν Νομοθετικὴ καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκτελεστικὴ Ἐξουσία. Ἡ σημερινὴ ἀπονομὴ δικαιοσύνης χουν ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα στὸ κρατίδιο τῆς Ρωμιοσύνης; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἡ δυσκολώτερη καὶ ἡ πιὸ ἀμφισβητήσιμη ἔννοια τῆς φιλοσοφίας καὶ χάνει τὴν αὐθεντικότητά της καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐξωραΐζεται, ὅταν μπαίνῃ χαλινάρι στὴν ἀνθρώπινη σκέψη καὶ γλωσσοδέτης στὸ στόμα τῶν πολιτῶν. Πῶς εἶναι ποτὲ δυ- νατὸ νὰ λάμψῃ στὸ κρατίδιο τῶν πρωταθλητῶν τῆς διαφθορᾶς ἡ ἀλήθεια, μὲ τὸν ναζιστικὸ καὶ τυποκτόνο νόμο 1178/81 καὶ μὲ τὶς κάθε τόσο ἀρωματισμένες λογοδιάρροιες τοῦ νῦν πρωθυπουργοῦ καὶ τοῦ προέδρου τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης περὶ διαφάνειας ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22581