«ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ» ἱ ὅροι «Βυζάντιο» καὶ «Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία» ἐπινοήθηκαν τὸν ιη΄ αἰῶνα, προκειμένου νὰ ἐμπεδώσουν τὸν δῆθεν ἑλληνικὸ χαρακτῆρα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Στὰ ἱστορικὰ κεί- μενα τοῦ Μεσαίωνα ἡ συγκεκριμένη αὐτοκρατορία ποτὲ δὲν χαρακτηρίστηκε Βυζαντινὴ ἢ Ἑλληνική. Τὸ Βυζάντιο οὐδέποτε ὑπῆρξε ἑλληνικό, οὔτε κἂν φιλελληνικό. Ἀκόμα καὶ τὸ ὄνομα Ἕλλην ἦταν ἀπαγορευμένο διὰ ποινῆς θανάτου. Οὐδεὶς Βυζαντινὸς αὐτοκράτορας ἦταν Ἕλληνας (βλ. «Οὔτε ἕνας Ἕλληνας βασιλεύς», «Δ», τ. 293), οὔτε κἂν φορέας τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ –πλὴν τοῦ Ἰουλιανοῦ, τὸν ὁποῖο ὅμως δολοφόνη- σαν καὶ ἐπωνόμασαν «Παραβάτη». Κωνσταντῖνος Θ΄ Μονομάχος (ια΄ αἰ.). Ἀλέξιος Κομνηνὸς (ιβ΄ αἰ.). Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις (ιγ΄ αἰ.). Ἀνδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (ιδ΄ αἰ.). 22584  ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008