Ï «ΧΡΟΝΟΣ»: ΕΝΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ; έχρι πρὶν λίγα χρόνια ἡ ἐπικρατοῦσα θεωρία γιὰ τὴν ἀρχὴ τοῦ Σύμπαντος ἦταν ἐκείνη τῆς Μεγάλης Ἔκρηξης. Ἦταν λοιπὸν φυσικὸ σὲ κάθε σκεπτόμενο ἄνθρωπο, ἀνεξαρτήτως μορφωτικοῦ ἐπιπέδου, ἡλικίας καὶ τάξεως, νὰ δημιουργοῦν- ται αὐτόματα μερικὰ ἐρωτήματα, ὅπως: «τί ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη» ἢ «ποιός προκάλεσε τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη, καὶ ποιό ἦταν τὸ ὑλικό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔγινε». Ἐρωτήματα, ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς κοσμολόγους, τοὺς ἀσχολουμένους μὲ τὴ μεταφυσικὴ ἀλλὰ καὶ τοὺς μελε- τητὲς τῶν θρησκειῶν. Ἡ ἐρώτηση, ἂν ἡ στιγμὴ τῆς Μεγάλης Ἔκρηξης ἦταν πραγματικὰ ἡ ἀρχὴ τοῦ χρόνου ἢ ὄχι, καὶ ἂν τὸ Σύμπαν ὑπῆρχε καὶ πρὶν ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμή, θὰ ἦταν ἀκατανόητη μόλις πρὶν ἀπὸ μία δεκαετία. Οἱ περισσότεροι κοσμολόγοι ἐπέμεναν, ὅτι μία τέτοια ἐρώτηση δὲν ἔχει νόημα, γιατὶ εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητας νὰ σκεφτώμαστε χρόνους. Ï «ΧΡΟΝΟΣ» Δὲν ὑπάρχει σὰν φυσικὸ μέγεθος χρόνος εἶναι αἴσθηση (βίωμα), καὶ ἑπομένως ὅ,τι ἄλλο σχετίζεται μὲ αὐτὸν εἶναι φανταστικὸ καὶ ὄχι ἀντικειμενικὴ πραγματικότη- τα. Δὲν ὑπάρχει ἀντικειμενικὸς χρόνος. Μόνον ὑποκειμενικός. Δὲν ὑπάρχει παγκόσμιος χρόνος, μόνον τοπικός, τοῦ συστήματος ἀναφορᾶς Γῆς - Ἡλίου. Ὁ χρόνος εἶναι βίωμα, ποὺ τὸν δημιουργεῖ ἡ ἀνυπομονησία ὁλοκληρώσεως μιᾶς καταστάσεως. Ὁ χρόνος εἶναι ἐσωτερικὴ ὑποκειμενικὴ αἴσθηση τῆς συγκριτικῆς διαδικασίας σκέψεως τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ ἀνθρώπου, τὸ μυαλό, ἡ 7η αἴσθηση (6η αἴσθηση εἶναι ἡ ἰσορροπία- βαρύτη- τα). Εἶναι ἡ σύγκριση κινήσεων (σχετικότητα) μὲ τὴν ἐπιθυμία ὁλοκληρώσεως τῆς μέσα στὸ (βιολογικὸ κομπιοῦτερ) μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ τὰ ἐπανα- λαμβανόμενα φαινόμενα (περιστροφὴ τῆς Γῆς, τοὺς χτύπους τῆς καρδιᾶς καὶ γενικὰ τοὺς βιολογικοὺς ρυθμούς) διαδικασίας κ.λπ. Δὲν ὑπάρχει ὑπερφυσικό, ‣ ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22595