ΚΑΕΙ, ΓΑΡΡΕΕ»Σ Ἢ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ µας [Ἔκτη συνέχεια] Ὃ ἄνθρωπος σὰ νὰ ἔχει χάσει τὴν οὐσία τῆς ἀνθρωπότητας, ξερριζωµέ- νος καθὼς εἶναι καὶ καθὼς ἔχει ἀναχθεῖ στὸ ἐπίπεδο τῶν πραγμάτων. Τίποτα δὲν διεκδικεῖ, ποὺ νὰ εἶναι τῆς ἀρεσκείας του καὶ νὰ διέπεται ἀπὸ τὴν ἁλή- θεια τοῦ οὐσιαστικοῦ ὄντος. ᾽Ανεξάρτητα ἄν πρόκειται γιὰ ἀπόλαυση ἤ δυ- σανασχέτηση, ἀνεξάρτητα ἄν εἶναι σφοδρὸ ἤ κοπιαστικό, δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὸ λειτούργημα τῆς καθημερινῆς του ἐργασίας. Καθὼς ζῆ ἀ- πὸ τὴν μιὰ ἡμέρα στὴν ἄλλη, ἡ μόνη ἐπιθυμία ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὸν κεντρί- σει, ἐπέκεινα ἀπὸ τὴν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου του, εἶναι ἡ λαχτάρα του νὰ κατα- λάβει τὴν καλύτερη δυνατὴ θέση στὴν κατασκευή. Ἣ μάζα ἐκείνων ποὺ ἵ- στανται στὶς διορισµένες τους καταστάσεις, διαχωρίζεται ἀπὸ ἐκείνων ποὺ πιέζουν νὰ ξεχωρίσουν χωρὶς κανένα ἔλεος. Οἱ πρῶτοι εἶναι παθητικοί, παρα- μένουν αὐτοὶ ποὺ εἶναι καὶ διασκεδάζουν κατὰ τὸν χρόνο τῆς ἀναψυχῆς τους. Οἱ τελευταῖοι εἶναι δραστήριοι, κεντρίζονται ἀπὸ τὴν φιλοδοξία καὶ τὴν θέλη- ση γιὰ ἰσχύ, σὰν νὰ ἀναλώνονται ἀπὸ τὴν φωτιὰ τῆς σκέψης τῶν δυνατοτή- των προαγωγῆς, ἀπὸ τὴν ἔνταση τῶν πιὸ ἐνδόμυχων ἐνεργειῶν τους. Ἢ κατασκευή, στὸ σύνολό της, ἐλαύνεται ἀπὸ μιὰ γραφειοκρατία, ποὺ ἡ ἴδια μοιάζει μὲ κατασκευή, καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀνάγονται στὴν κατασκευή, ὅ- που ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι στὴ µεγαλύτερη κατασκευὴ εἶναι ἐξαρτώμενοι. Τὸ κράτος, ἡ δημοτικὴ ἀρχή, οἱ βιομηχανικὲς καὶ οἱ ἐμπορικὲς ἐπιχειρήσεις ἐ- λέγχονται ἀπὸ τὶς γραφειοκρατίες. Οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι σχετίζονται μὲ τὴν ἐργασία σὲ πολλαπλότητες, ἐνῶ ἡ ἐργασία τους πρέπει νὰ ὀργανωθεῖ. Ἐκεῖνοι ποὺ ἐκβιάζουν τὸν δρόµο τους στὴν ἀνώτερη τάξη ἔχουν δια- σφαλίσει τὴν πρόοδο καὶ χαίρουν μεγαλύτερης ἐκτίμησης: στὴν οὐσία ὅμως καὶ αὐτοὶ ἀκόμη εἶναι δοῦλοι τῶν λειτουργιῶν τους, καθὼς ἀπαιτοῦν κυρίως μιὰ γρήγορη εὐφυΐα, ἕνα πιὸ γενικευµένο ταλέντο καὶ περισσότερη ζωτικὴ δραστηριότητα ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἐπιδιώκει τὸ πλῆθος. Ἢ κυριαρχία τῆς κατασκευῆς εἶναι εὐνοϊκὴ στὰ πρόσωπα ποὺ εἶναι ἐξο- πλισµένα μὲ ἰδιότητες ποὺ θὰ τοὺς φέρουν μπροστά: εἶναι πλεονεκτικὴ γιὰ τὴν πρόβλεψη καὶ γιὰ τὰ ἀμείλικτα ἄτομα ποὺ ἔχουν ἐξοικειωθεῖ μὲ τὶς ποιό- τῆτες τοῦ μέσου ἀνθρώπου, καὶ εἶναι κατὰ συνέπεια πρόθυμοι ν᾿ ἀποκτήσουν ἄπειρη γνώση στὸ ἕνα ἤ στὸ ἄλλο τμῆμα, ποὺ μποροῦν ἀκούραστα νὰ ἐπιδιώ- κοὺν, χωρὶς νὰ τοὺς ἐνδιαφέρει κάτι ἄλλο ἀπὸ τὴν κύρια δυνατότητά τους, καὶ ποὺ κατέχονται ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν σκέψη νὰ τὰ καταφέρουν στὸν κόσµο. Ὑπάρχουν κι’ ἄλλες προὐποθέσεις. Ὃ ὑποψήφιος, ἀναρριχώμενος σὲ ὑ- :ψηλότερη θέση, πρέπει νὰ κάνει τὸν ἑαυτό του ν᾿ ἀρέσει, πρέπει νὰ πείσει καί, κατὰ καιρούς, νὰ διαφθείρει, νὰ εἶναι ἀκόμη ἐξυπηρετικὸς μέχρι τὸ σημεῖο ποὺ καθιστᾶ τὸν ἑαυτό του ἀναντικατάστατο, νὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ συγκρατεῖ τὴ γλῶσσα του, νὰ ξεφεύγει, νὰ ψεύδεται λίγο ἀλλὰ ὄχι καὶ πολύ, νὰ εἶναι ᾱ- κούραστος στὴν ἐφεύρεση αἰτιῶν --προφανῶς εὐφυῶν--- καὶ νὰ ἔχει τὴν ἱκα- νότητα νὰ ἐπικαλεῖται τὸ συναίσθηµα δεδομένης τῆς εὐκαιρίας, νὰ μπορεῖ νὰ ἐργάζεται κατὰ τρόπο ἀρεστὸ στοὺς ἀνωτέρους του, ν᾿ ἀποφεύγει τὴν ἐπίδει-