Ï ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ «ΑΜΑΡΤΙΑ-ΜΕΤΑΝΟΙΑΑΦΕΣΗ-ΑΜΑΡΤΙΑ» Ἡ μεγάλη ἀνακάλυψη τοῦ χρι στι α νι κοῦ ἐ ξου σια σμοῦ νῷ ὁ μύ θος εἶ ναι ἡ προ·ι στο ρί α ἑνὸς πο λι τι σμοῦ, ἡ πα ραβο λὴ (πα ρα·μύ θι, μυ θο πλα σί α) στέλ νει πολ λα πλὸ μή νυ μα καὶ εἰ δι κὰ στὴν Και νὴ Δι α θή κη: Α. Τί πρέ πει/δὲν πρέ πει νὰ κά νῃς. Β. Τὴ σχέ ση ἀ τό μου-θε οῦ, τὴν ἠ θι κή, δη λα δὴ ὄ χι τὸ ἦ θος. Γ. Δί νει ἐν το λὲς στὴν Ἐ ξου σί α γιὰ χει ρα γώ γηση τοῦ κ·ο πα δοῦ. [Σὲ προ η γού με νο ἄρ θρο τοῦ «Δ», ( τ. 294), ἀ να λύ σα με τὸ κρυμ μέ νο μή νυ μα τῆς πα ρα βο λῆς τοῦ «τα λάν του» τῆς Και νῆς Δι α θήκης = κερ δο σκο πί α.] Ἡ λέ ξη πα ρα βο λὴ εἶ χε στὴν ἀρ χαι ό τη τα ἄλ λη ἔν νοι α (=αὐ τὸ ποὺ ρίχνου με μπρο στά, λ.χ. σα νό). Οἱ Ἑ βραι ο χρι στια νοί, ποὺ συ νέ γρα ψαν τὰ τέσ σε ρα εὐ αγ γέ λια, δι α στρέ βλω σαν τὸ νό η μα τῆς λέ ξης, ἡ ὁ ποί α πλέ ον σή μαι νε τὴν δι δα κτι κὴ ἱ στο ρί α. Καὶ ἔ κα ναν κα τὰ κό ρον χρή ση (16 ὁ Ματθαῖ ος, 5 ὁ Μᾶρ κος, 21 ὁ Λου κᾶς, ὁ Ἰ ω άν νης μό νο 2 φο ρές). Γιατί τό ση πλη θώ ρα; Ὑ πο τί θε ται, ὅ τι οἱ ὁ μι λί ες ἀ πευ θύ νον το σὲ πλῆθος, ὄ χλο, ποὺ –δῆ θεν– δὲν κα τα λά βαι νε ὑ ψη λὲς ἔν νοι ες (δι και ο σύ νη, ἐ λευ θε ρί α). Καὶ τί εἶ ναι «ἦ θος» (τι μή, σέ βας), θέ μα τα ποὺ συ ζη τοῦ σε καὶ ὁ τε λευ ταῖ ος Ἕλ λη νας στὴν Ἀ γο ρά; Ἀ πο τεί νε ται σὲ βλᾶ κες, πού, «ἐ νῷ ἀ κοῦν, δὲν ἀ κοῦ νε, οὔ τε παίρ νουν χαμ πά ρι», Ματ θαῖ ος 13.14. Βέ βαι α στὸ τέ λος δί δε ται κά ποι α «ἠ θι κή» ἐ ξή γη ση, συ νή θως καμ μί α ἢ τὸ ξε ρὸ «ὁ ἔ χων ὦ τα ἀ κού ειν ἀ κου έ τω». Ἡ πα ρα βο λὴ τοῦ Ἀσώτου ύμ φω να μὲ τὴν «Πα ρα βο λὴ τοῦ Ἀ σώ του», ποὺ εἶ ναι μέ ρος ὁ μι λί ας (Λου κᾶς 15.11): Κά ποι ος εἶ χε δύο γυι ούς. Ὁ νε ώ τε ρος ζή τη σε τὸ με ρί διο τῆς πε ρι ου σί ας, ποὺ τοῦ ἀντιστοιχοῦσε, καὶ φεύ γον τας, «ζῶν ἀ σώ τως», τὴν ξό δε ψε ὅ λη. Κα τάν τη σε νὰ τρώ ῃ χα ρού πια ἀ πὸ τοὺς χοί ρους. Τό τε συ νῆλ θε καὶ σκέ φθη κε, «πό σων μι σθω τῶν τοῦ ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22607