Ï ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ «ΑΜΑΡΤΙΑ-ΜΕΤΑΝΟΙΑ- ΑΦΕΣΗ-ΑΜΑΡΤΙΑ» Ἡ μεγάλη ἀνακάλυψη τοῦ χριστιανικοῦ ἐξουσιασμοῦ νῷ ὁ μύθος εἶναι ἡ προ·ιστορία ἑνὸς πολιτισμοῦ, ἡ παρα- βολὴ (παρα·μύθι, μυθοπλασία) στέλνει πολλαπλὸ μήνυμα καὶ εἰδικὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη: Α. Τί πρέπει/δὲν πρέπει νὰ κάνῃς. Β. Τὴ σχέση ἀτόμου-θεοῦ, τὴν ἠθική, δηλαδὴ ὄχι τὸ ἦθος. Γ. Δίνει ἐντολὲς στὴν Ἐξουσία γιὰ χειραγώγη- ση τοῦ κ·οπαδοῦ. [Σὲ προηγούμενο ἄρθρο τοῦ «Δ», ( τ. 294), ἀναλύσαμε τὸ κρυμμένο μήνυμα τῆς παραβολῆς τοῦ «ταλάντου» τῆς Καινῆς Διαθή- κης = κερδοσκοπία.] Ἡ λέξη παραβολὴ εἶχε στὴν ἀρχαιότητα ἄλλη ἔννοια (=αὐτὸ ποὺ ρί- χνουμε μπροστά, λ.χ. σανό). Οἱ Ἑβραιοχριστιανοί, ποὺ συνέγραψαν τὰ τέσσερα εὐαγγέλια, διαστρέβλωσαν τὸ νόημα τῆς λέξης, ἡ ὁποία πλέον σήμαινε τὴν διδακτικὴ ἱστορία. Καὶ ἔκαναν κατὰ κόρον χρήση (16 ὁ Ματ- θαῖος, 5 ὁ Μᾶρκος, 21 ὁ Λουκᾶς, ὁ Ἰωάννης μόνο 2 φορές). Γιατί τόση πληθώρα; Ὑποτίθεται, ὅτι οἱ ὁμιλίες ἀπευθύνοντο σὲ πλῆ- θος, ὄχλο, ποὺ –δῆθεν– δὲν καταλάβαινε ὑψηλὲς ἔννοιες (δικαιοσύνη, ἐλευθερία). Καὶ τί εἶναι «ἦθος» (τιμή, σέβας), θέματα ποὺ συζητοῦσε καὶ ὁ τελευταῖος Ἕλληνας στὴν Ἀγορά; Ἀποτείνεται σὲ βλᾶκες, πού, «ἐνῷ ἀκοῦν, δὲν ἀκοῦνε, οὔτε παίρνουν χαμπάρι», Ματθαῖος 13.14. Βέβαια στὸ τέλος δίδεται κάποια «ἠθική» ἐξήγηση, συνήθως καμμία ἢ τὸ ξερὸ «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω». Ἡ παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου ύμφωνα μὲ τὴν «Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου», ποὺ εἶναι μέρος ὁμιλίας (Λουκᾶς 15.11): Κάποιος εἶχε δύο γυιούς. Ὁ νεώτερος ζήτησε τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας, ποὺ τοῦ ἀντιστοιχοῦσε, καὶ φεύγοντας, «ζῶν ἀσώτως», τὴν ξόδεψε ὅλη. Κατάντησε νὰ τρώῃ χαρούπια ἀπὸ τοὺς χοίρους. Τότε συνῆλθε καὶ σκέφθηκε, «πόσων μισθωτῶν τοῦ ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22607