Ç ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ... «ΠΑΤΟ» Ἱ στο ρι κὴ ἑρ μη νεί α τῆς... κα τά κτη σης τοῦ Παγ κό σμιου Πρω τα θλή μα τος Σή ψης δου λεί α τῆς δι α φθο ρᾶς εἶ ναι χει ρό τε ρη ἀ πὸ τὴν δου λεί α τῆς τυ ραν νί ας. Ἕ νας τύ ραν νος βρί σκε ται πά νω ἀ πὸ τὸν λα ό, ἐ νῷ ἡ δι α φθο ρὰ βρί σκε ται μέ σα στὸν λα ό(1). Ὁ Ἕλ λη νας δὲν εἶ ναι ὑ λι κὰ χρω μο σώ μα τα, δὲν εἶ ναι χρῶ μα κό μης καὶ δέρ μα τος, δὲν εἶ ναι σύ στα ση αἵ μα τος, οὔ τε δι ά γραμ μα σι αγό νος ἢ μύ της. Ὁ Ἕλ λη νας εἶ ναι πνεῦ μα, εἶ ναι ἐ να τέ νι ση τῆς ζω ῆς, εἶ ναι ἔκ φρα ση τῆς ἀν θρώ πι νης φύ σης. Αὐ τὸς ὁ Ἕλ λη νας βι ά στη κε πνευ μα τι κὰ καὶ ἔ γι νε χρι στια νός, κα κο ποι ή θη κε πνευ μα τι κὰ καὶ ἔ γι νε Βυ ζαν τι νὸς καὶ δο λο φο νή θη κε συ νει δη σια κὰ καὶ ἔ γι νε Ρω μιός. Ὁ Ρω μιὸς συ νε πῶς ἀ πο τε λεῖ τὴν ἔ σχα τη κα τά πτω ση καὶ τὸν ἀ κρό τα το αὐ το ε ξευ τε λι σμὸ τοῦ Ἕλ λη να. Τὸ ση με ρι νὸ κρα τί διο τῆς Ρω μι ο σύ νης ἔ χει πέ σει σὲ πο λὺ βα θειὰ καὶ πο λύ πλευ ρη πο λι τι κή, οἰ κο νο μι κή, κοι νω νι κή, ἠ θι κὴ καὶ θε σμι κὴ κρί ση, ὅ μοι α τῆς ὁ ποί ας δὲν ἀντι με τώ πι σε πο τὲ στὴν μα κραί ω νη Ἱστο ρί α του. Κυ βέρ νη ση, Δι και ο σύ νη, πο λι τι κὰ κόμ μα τα, πα ρα κρά τος τῆς Θε ο κρα τί ας, Ὑ γεί α, Πο λε ο δο μί α, Ἀ στυ νο μί α, Παι δεί α κ.ἄ. ἔ χουν δι α βρω θῆ καὶ νο σοῦν βα ρύ τα τα ἀ πὸ τὴν δι α φθο ρά, ποὺ ἐ ξα πλώ θη κε καὶ στὸ κοι νω νι κὸ σῶ μα σὰν μί α παν δη μί α γρί πης. Ἡ ἀ νί α τη πνευ μα τι κή, πο λι τι σμι κὴ καὶ ἠ θι κὴ ἐ ξα θλίω ση τῶν πά λαι πο τὲ Ἑλ λή νων καὶ νῦν Ρω μι ῶν εἶ ναι σκο πὸς καὶ ἔρ γο τῶν μά γων τῆς ἀ πά της καὶ τῶν δο λο φό νων τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ. Ὅ ποι ος Ρω μιὸς ἐ πι θυ μεῖ νὰ ἀ νοί ξουν τὰ μά τια του καὶ νὰ λει τουργή σῃ ἔ στω καὶ κα τὰ ἐ λά χι στα ὁ ἐγ κέ φα λός του, ἂς βρῇ καὶ δι α βά σῃ τὴν πε ρί φη μη «Ἑλ λη νι κὴ Νο μαρ χί α» τοῦ Ἀ νώ νυ μου Ἀ πό δη μου Ἕλ λη να. Ἐ ὰν ἀν τὶ μὲ «Ρω μιούς» ἡ χώ ρα μας ἦ ταν γε μά τη μὲ «Ἕλ λη νες» καὶ ἄρ χε το αὐ τὴ ἀ πὸ Ἕλ λη νες, τὸ ἔρ γο αὐ τὸ θὰ δι δα σκό ταν σὰν ξε χω ρι στὸ μά θη μα στὰ σχο λεῖα.(3), (4) Δυ στυ χῶς ὅ μως ἡ χώ ρα μας ἄρ χε ται ἀ πὸ φο ρεῖς τῆς πνευ μα τι κῆς νάρ κης καὶ κοι νω νικῆς πα ρα λυ σί ας, ποὺ εἶ ναι καὶ οἱ κύ ριοι ὑ πεύ θυ νοι γιὰ τὸ ση με ρι νὸ χά λι τῆς χώ ρας μας (παγ κό σμιος πρω τα θλη τὴς τῆς δι α φθο ρᾶς), γιὰ τὴν πο λι τι κὴ σή ψη καὶ τὴν ὁ λο κλη- ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22617