Ç ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ά θε λα ὸς ἔ χει ἕ να συγ κε κρι μέ νο χρο νο λο γι κὸ ὅ ριο πα ρου σί ας στὴν δι ε θνῆ Ἱ στο ρί α, τὴν ὁ ποί α ἀ πα γο ρεύ ε ται νὰ κλέ βῃ, νὰ ἀ γνο ῇ, νὰ ἀλ λοι ώ νῃ, νὰ τὴν πα ρερ μη νεύ ῃ ἐ πι δει κτι κὰ κά ποι ος ἄλ λος λα ός. Ὁ Ὅ μη ρος ἀ να φέ ρε ται στὴ λέ ξη «ἔ θνος», γιὰ τὴν ὁ ποί α ὁ Ι. Παν τα ζί δης στὸ «Λε ξι κὸ Ὁ μη ρι κόν» (ἔκδ. Α.Δ. Φέ ξη, 1901, σελ. 238) δί νει τὴν ἀ κό λου θη ἑρ μη νεί α: «Πᾶν ὁ μοῦ συ να θροι σμέ νο καὶ συμ βιοῦν πλῆ θος, στῖ φος, ἔ θνος εἴ τε ἀν θρώ πων εἴ τε νε κρῶν εἴ τε σμῆ νος ζῴ ων.» Δη λα δὴ κά θε πλῆ θος ἀν θρώπων ζων τα νῶν ἢ νε κρῶν, ποὺ συμ βι οῖ (στὸν ἴ διο τό πο) ἢ καὶ σμῆ νος ἢ στῖ φος τοῦ ἴ διου εἴ δους ἀ πο τε λεῖ «ἴ διον Ἔ θνος». Τὸ Ἔ θνος τῶν Ζων τα νῶν Κάνοντας λόγο γιὰ τοὺς ζων τα νοὺς λα οὺς τῆς ἐ ποχῆς του ὁ Ὅμηρος ἀ να φέ ρε ται ἐ πα νει λημ μέ νως στὶς ἐ θνι κό τη τες τῶν ἀν τι πά λων τοῦ Τρω ι κοῦ πο λέ μου, ἐκ τῶν ὁ ποί ων 25 ἀ πο τε λοῦ σαν τὸ στρα τό πε δο τῶν Ἑλ λήνων καὶ 15 ἀ νῆ καν στὸ στρα τό πε δο τῶν Τρώ ων, με τα ξὺ τῶν ὁ ποί ων ὑ πῆρ χε καὶ τὸ ἔ θνος τῶν Παι ό νων, ἐκ τοῦ Ἀ ξιοῦ. Τὸ Ἔ θνος τῶν Μα κε δό νων δὲν ἀ να φέ ρε ται ἀ πὸ τὸν Ὅ μη ρο, δι ό τι τό τε, τὸ 3087-3078 π.Χ. δὲν εἶ χε πα ρου σια στῆ στὸ προ σκή νιο τῆς Ἱ στο ρί ας. Τό τε στὴ πε ρι ο χὴ τοῦ πο τα μοῦ Ἀ ξιοῦ κα τοι κοῦ σαν οἱ Παί ον ες, οἱ ὁ ποῖ οι ἔ στει λαν στρα τὸ πρὸς ἐ νί σχυ ση τῶν Τρώ ων ὑ πὸ τὴν ἡ γε σί α τοῦ Πη λε γό να, γυι οῦ τοῦ Ἀ στε ρο παί ου, ἀλ λὰ τὴν ἑν δε κά τη ἡ μέ ρα ἀ πὸ τῆς ἀ φί ξε ώς του ἐ κεῖ ἦλ θε ἀν τι μέ τω πος μὲ τὸν Ἀ χιλ λέ α, ὁ ὁ ποῖ ος τοῦ ἔ κο ψε τὸ νῆ μα τῆς ζω ῆς του («Ἰ λιά δα» Φ 154-181). Ἐ πί σης ἀ να φέ ρε ται στὸν Πυ ραίχ μη τοῦ Τροι ζῆ να, γυι οῦ τοῦ Κέ ου («Ἰ λιά δα» Β 848-849) ἀ πὸ τὸν Ἀ μυ δῶ να, ποὺ βρι σκό ταν μα κρυ ὰ στὸν εὐ ρυρέ ον τα Ἀ ξιὸν πο τα μόν. Ἀ να φέ ρε ται ὅ μως στὴ λέ ξη «Μα κεδ νός» ὡς ἐ πί θε το τῆς λεύ κης, μὲ τὴν ἔν νοι α τῆς «ψη λῆς» («Ὀ δύσ σεια» η 106). Τὸ Ἔ θνος τῶν Νεκρῶν Στὸ συ νο λι κὸ «ἔ θνος τῶν νε κρῶν» συγ κα τα λέ γονται ὅ λοι οἱ νε κροὶ τοῦ κό σμου, σ’ ὁ ποι ο δή πο τε ση μεῖ ο τῆς ἐ πι φα νεί ας τῆς Γῆς. Σὲ αὐ τοὺς ἀ ριθ μοῦν ται ὅ σοι πέ θα ναν στὴ μά χη κά ποι ου πο λέ μου ἢ ἀ πὸ ἀ θε ρά πευ τα νο σή μα τα. Εἶ ναι μὲν νε κροὶ καὶ ἀ πόν τες ἀ πὸ δί πλα μας, ἀλ λὰ ἐ φ’ ὅ σον οἱ ζων ταΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22635