Ç ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ άθε λαὸς ἔχει ἕνα συγκεκριμένο χρονολογικὸ ὅριο παρουσίας στὴν διεθνῆ Ἱστορία, τὴν ὁποία ἀπαγορεύεται νὰ κλέβῃ, νὰ ἀγνοῇ, νὰ ἀλλοιώνῃ, νὰ τὴν παρερμηνεύῃ ἐπιδεικτικὰ κάποιος ἄλλος λαός. Ὁ Ὅμηρος ἀναφέρεται στὴ λέξη «ἔθνος», γιὰ τὴν ὁποία ὁ Ι. Πανταζίδης στὸ «Λεξικὸ Ὁμηρικόν» (ἔκδ. Α.Δ. Φέξη, 1901, σελ. 238) δίνει τὴν ἀκόλουθη ἑρμηνεία: «Πᾶν ὁμοῦ συναθροισμένο καὶ συμβιοῦν πλῆθος, στῖφος, ἔθνος εἴτε ἀνθρώπων εἴτε νεκρῶν εἴτε σμῆνος ζῴων.» Δηλαδὴ κάθε πλῆθος ἀνθρώ- πων ζωντανῶν ἢ νεκρῶν, ποὺ συμβιοῖ (στὸν ἴδιο τόπο) ἢ καὶ σμῆνος ἢ στῖφος τοῦ ἴδιου εἴδους ἀποτελεῖ «ἴδιον Ἔθνος». Τὸ Ἔθνος τῶν Ζωντανῶν Κάνοντας λόγο γιὰ τοὺς ζωντανοὺς λαοὺς τῆς ἐπο- χῆς του ὁ Ὅμηρος ἀναφέρεται ἐπανειλημμένως στὶς ἐθνικότητες τῶν ἀντιπάλων τοῦ Τρωικοῦ πολέμου, ἐκ τῶν ὁποίων 25 ἀποτελοῦσαν τὸ στρατόπεδο τῶν Ἑλλή- νων καὶ 15 ἀνῆκαν στὸ στρατόπεδο τῶν Τρώων, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὑπῆρχε καὶ τὸ ἔθνος τῶν Παιόνων, ἐκ τοῦ Ἀξιοῦ. Τὸ Ἔθνος τῶν Μακεδόνων δὲν ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, διότι τότε, τὸ 3087-3078 π.Χ. δὲν εἶχε παρουσιαστῆ στὸ προσκήνιο τῆς Ἱστορίας. Τότε στὴ περιοχὴ τοῦ ποταμοῦ Ἀξιοῦ κατοικοῦσαν οἱ Παίονες, οἱ ὁποῖοι ἔστειλαν στρατὸ πρὸς ἐνίσχυση τῶν Τρώων ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Πηλεγόνα, γυιοῦ τοῦ Ἀστεροπαίου, ἀλλὰ τὴν ἑνδεκάτη ἡμέρα ἀπὸ τῆς ἀφίξεώς του ἐκεῖ ἦλθε ἀντιμέτωπος μὲ τὸν Ἀχιλλέα, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔκοψε τὸ νῆμα τῆς ζωῆς του («Ἰλιάδα» Φ 154-181). Ἐπίσης ἀναφέρεται στὸν Πυραίχμη τοῦ Τροιζῆνα, γυιοῦ τοῦ Κέου («Ἰλιάδα» Β 848-849) ἀπὸ τὸν Ἀμυδῶνα, ποὺ βρισκόταν μακρυὰ στὸν εὐρυρέοντα Ἀξιὸν ποταμόν. Ἀναφέρεται ὅμως στὴ λέξη «Μακεδνός» ὡς ἐπίθετο τῆς λεύκης, μὲ τὴν ἔννοια τῆς «ψηλῆς» («Ὀδύσσεια» η 106). Τὸ Ἔθνος τῶν Νεκρῶν Στὸ συνολικὸ «ἔθνος τῶν νεκρῶν» συγκαταλέγον- ται ὅλοι οἱ νεκροὶ τοῦ κόσμου, σ’ ὁποιοδήποτε σημεῖο τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς. Σὲ αὐτοὺς ἀριθμοῦνται ὅσοι πέθαναν στὴ μάχη κάποιου πολέμου ἢ ἀπὸ ἀθεράπευτα νοσήματα. Εἶναι μὲν νεκροὶ καὶ ἀπόντες ἀπὸ δίπλα μας, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον οἱ ζωντα- ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22635