«ΠΑΡ’ ΕΚΤΟΣ ΤΑ ΓΕΝΕΙΑ, ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΒΥΖΙΑ ΜΕΓΑΛΑ»... ὸ βι βλί ο «Με ρι κὴ δι ά γνω σις ἐκ τῶν πα λαι ῶν φι λο σό φων πε ρὶ φύ σε ως» (Βε νε τί α 1682), στὸ ὁ ποῖ ο πε ρι γρά φον ται δι ά φο ρα ζῷ α, εἶ ναι χα ρα κτη ρι στι κὸ πα ρά δειγ μα τῆς ποι ότη τας τῆς πα ρε χό με νης κι ἐ λεγ χό με νης ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α παι δεί ας κα τὰ τὴν Τουρ κο κρα τί α. Τὸ συ νέ γρα ψε ὁ Δαμα σκη νὸς ὁ Στου δί της, μη τρο πο λί της τοῦ ι στ΄ αἰ ῶ να, ποὺ εἶ χε πα ρα κολου θή σει μα θή μα τα θε ο λο γι κοῦ πε ρι ε χο μέ νου στὴ Με γά λη τοῦ Γέ νους Σχο λή, ἐ νῷ ἀρ γό τε ρα ἀ νέ λα βε καὶ δι δα κτι κὰ κα θή κον τα δι α τη ρῶν τας κύ κλο μα θη τῶν, στὸν ὁ ποῖ ο συμ πε ρι λαμ βά νον ταν οἱ με τέ πει τα πα τριάρχες Κων σταν τι νού πο λης Μη τρο φά νης καὶ Ἱ ε ρε μί ας Β΄ ὁ Τρα νός. Ὁ θα λάσ σιος βοῦς, ποὺ τρώ ει ψα ρᾶ δες τὸ κε φά λαι ο πε ρὶ βο ὸς δι α βά ζου με, ὅ τι ὁ βοῦς εἶ ναι ζῷ ο «πολ λὰ ὠ φέλι μον εἰς τὴν ζω ὴν τοῦ ἀν θρώ που, δι ό τι ποι εῖ γά λα κα λόν». «Ἅ μα ἀ πο θά νῃ, ἀ πὸ τὸ κορ μί του γεν νῶν ται μέ λισ σαι καὶ ἀ πὸ τὸ κε φά λι του γεν νᾶ ται ὁ Βα σι λεὺς τῶν με λισ σῶν.» Στὸ ἴ διο κε φά λαι ο πε ριγρά φε ται καὶ ὁ θα λάσ σιος βοῦς «ὡ σὰν εἰς τὴν γῆν. Καὶ δὲν τρώ γει ψά ρια, νὰ ζή σῃ. Μό νον ἐ ὰν ἰ δῇ τι να κυ νη γὸν ψα ρᾶν, ὁ ποὺ κά θε ται εἰς τὴν ἄ κραν τῆς θα λάσ σης, εἰς πέ τραν ὑ ψη λὴν καὶ κυ νη γᾷ μὲ τὸ ἀγ κί στριον τὰ ψά ρια, πη δᾷ ἀ πὸ τὸ νε ρὸν καὶ ρί πτει τὸν ἄν θρω πον μέ σα εἰς τὴν θά λασ σαν καὶ τὸν τρώ γει. Διὰ τοῦ το οἱ ἄν θρω ποι τῆς Ἐ ρυ θρᾶς Θα λάσ σης, φο βού με νοι ἐξ αὐ τοῦ, ὅ ταν κυνη γοῦ σι ψά ρια, δὲν κά θον ται εἰς τὸν τό πον, ὁποὺ εἶ ναι βα θύς. Διὰ νὰ μὴν βγῇ ὁ βοῦς ἐ κεῖ νος καὶ ρί ψῃ αὐ τοὺς εἰς τὸ βά θος καὶ θα να τώ σῃ αὐ τούς. Ἀλ λὰ κά θον ται εἰς ἄ βα θον μέ ρος. Καὶ ὁ ἕ νας ρί πτει τὸ ἀγ κί στρι, καὶ οἱ σύν τρο φοί του στέ κον ται καὶ βλέ πουν τὴν θά λασ σαν. Ὅ ταν δὲ νὰ μὴν εὕ ρῃ ἄν θρω πον νὰ φά γῃ, τρώ γει τὸν πη λὸν τῆς θα λάσ σης, ὥ σπερ ὁ χοῖ ρος εἰς τὴν γῆν. Καὶ οὕ τως ζῇ.» Ὁ ὀ νο κέν ταυ ρος, ποὺ κά νει ἀ περ γί α πεί νας πάρ χει ὅ μως καὶ ὁ ὀ νο κέν ταυ ρος, ὁ ὁ ποῖ ος πε ρι γρά φε ται μά λι στα ἀ πὸ τὸν Δα μα σκη νὸ ὡς ἑ ξῆς: «Εἶ ναι καὶ ἄλ λο ζῷ ον εἰς τὴν Ἰν δί αν καὶ λέ γε ται ὀ νο κέν ταυ ρος. Καὶ ἀ πὸ τὴν μέ σην καὶ ἄ νω εἶ ναι ὡ σὰν ἄν δρας μὲ πρό σω πον, μὲ κε φα λὴν καὶ μαλ λιά. Πα ρ’ ἐ κτὸς τὰ γέ νεια ἔ χει καὶ βυ ζιὰ με γά λα. Ἀ πὸ δὲ τὴν μέ σην καὶ κά τω ὡ σὰν γάι δα ρος τέ λει ος. Καὶ δὲν πε ρι πα τεῖ ὡ σὰν τὰ ἄλ λα ζῷ α, ἀλ λὰ ἀ εί πο τε τρέ χει. Καὶ ὡ σὰν