ΟΠΩΣ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ: ΠΟΥΤΙΝ ἢ ΜΠΟΥΣ; (Ἡ οὐδετερότητα στὴ διεθνῆ πολιτική) ὰν ἐ ξε τά σου με τὴν οὐ δε τε ρό τη τα(1) στὴ δι ε θνῆ «σκακι έ ρα», σὲ πε ρι ό δους γε νι κευ μέ νων, με γά λων κρί σε ων (παγ κό σμιοι πό λε μοι), ἀν τι λαμ βα νό μα στε, ὅ τι μᾶλ λον πρό κει ται γιά... ἀ κύ ρω ση χρή σης κά ποι ων «τε τρα γώνων» της, συ νή θως κρί σι μης γε ω πο λι τι κῆς ἀ ξί ας, πα ρὰ γιὰ τυ χαῖ ες ἐ πι λο γὲς τῶν κρα τῶν («τε τρα γώ νων» ). Βε βαί ως τὸ κά θε κρά τος, θε ω ρη τι κὰ τοὐ λά χι στον, ἔ χει τὴ δυ να τό τη τα ἐ πι λο γῆς γιὰ τὴ στά ση του στὴ «σκα κι έ ρα» στὴν βά ση τῶν συμ φε ρόν των του. Τὰ συμ φέ ρον τά του ὅ μως (στὴν πρὸ τῆς κρί σε ως πε ρί ο δο) ἔ χουν ἤ δη «συνυ φαν θῆ» μὲ τὰ συμ φέ ρον τα τῆς δύ να μης (με γά λος «παί κτης» ), ποὺ πο λι τι κο-οἰ κο νο μι κὰ ἐ λέγ χει τὴν πε ρι ο χή, ὅ που τοῦ ἔ λα χε τὸ «οἰ κό πεδο» - «τε τρά γω νό» του. Γί νε ται λοι πὸν φα νε ρό, ὅ τι ἡ ἐ πι λο γὴ τῆς οὐ δε τε ρό τη τας πε ρισ σό τε ρο ἀ φορᾷ στὸ με γά λο παί κτη πα ρὰ στὸ «τε τρά γω νο» τῆς «σκα κι έ ρας». Μὲ ἄλ λα λό για, τὰ οὐ δέ τε ρα «τε τρά γω νά» της γί νον ται κω λύ μα τα στὰ πλαί σια μιᾶς εὐ ρεί ας στρα τη γι κῆς σχε δί α σης ἐ νάν τια στὸν «παί κτη», ποὺ θὰ ὀ λι σθή σῃ σὲ ἐ κτρο πὴ μὲ τὴ χρή ση στρα τι ω τι κῶν μέ σων. Ἑ πο μέ νως, ἡ οὐ δε τε ρό τη τα μὲ τὶς δι α βαθ μί σεις της (εὐ με νὴς οὐ δε τε ρό τη τα, ψυ χρὴ οὐ δε τε ρό τη τα κ.λπ. ), προ σαρμο σμέ νη στὶς κα τὰ πε ρί πτω ση ἀ νάγ κες τοῦ εὐ ρύ τε ρου πλά νου, ποὺ εἴ πα με, ἀ πο τε λεῖ ἀ μυν τι κὸ μέ τρο τοῦ στρα τι ω τι κὰ ἀ μυ νό με νου παί κτη. Ἀ πὸ τὴν ἄλ λη πλευ ρὰ ὁ «ὀ λι σθεί σας» σὲ πο λε μι κὴ (στρα τι ω τι κή) ἐ κτρο πὴ «παί κτης», στὴν προ σπά θεια δι εκ δί κη σης τῶν γε νι κῶν συμ φε ρόν των του (σὲ στιγ μὲς ἔν τα σης τοῦ «παι γνί ου» ), κα θί στα ται ἐ πι τι θέ με νος στὴν «σκα κι έ ρα». Ἡ οὐ δέ τε ρη ἑ πο μέ νως χρή ση κρί σι μων τε τρα γώ νων (ἀ πὸ πλευ ρᾶς τοῦ στρα τι ω τι κὰ ἀ μυ νό με νου) πε ρι ο ρί ζει σο βα ρὰ τὴν ἐ λευ θε ρί α δρά σης του (προ α παι τού με νο ἐ πι τυ χί ας τοῦ ἐ πι τι θε μέ νου) καί, σὲ συν δυα σμὸ μὲ ἄλ λα μέ σα, τὴ μο νο δρο μοῦν καὶ τὴν πα ρο χε τεύ ουν στὸ πλαί σιο δρά σης τοῦ ἀ μυ νο μέ νου. Ἀ πὸ κεῖ καὶ πέ ρα εἶ ναι θέ μα χρό νου καὶ τρό που δι α χεί ρι σης τῆς νί κης τῆς (στρα τι ω τι κά) ἀ μυ νό μενης πλευ ρᾶς. 22658  ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008