ΟΠΩΣ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ: ΠΟΥΤΙΝ ἢ ΜΠΟΥΣ; (Ἡ οὐδετερότητα στὴ διεθνῆ πολιτική) ὰν ἐξετάσουμε τὴν οὐδετερότητα(1) στὴ διεθνῆ «σκα- κιέρα», σὲ περιόδους γενικευμένων, μεγάλων κρίσεων (παγκόσμιοι πόλεμοι), ἀντιλαμβανόμαστε, ὅτι μᾶλλον πρόκειται γιά... ἀκύρωση χρήσης κάποιων «τετραγώ- νων» της, συνήθως κρίσιμης γεωπολιτικῆς ἀξίας, παρὰ γιὰ τυχαῖες ἐπιλογὲς τῶν κρατῶν («τετραγώνων»). Βεβαίως τὸ κάθε κράτος, θεωρητικὰ τοὐλάχιστον, ἔχει τὴ δυνατότητα ἐπιλογῆς γιὰ τὴ στάση του στὴ «σκακιέρα» στὴν βάση τῶν συμφερόντων του. Τὰ συμφέροντά του ὅμως (στὴν πρὸ τῆς κρίσεως περίοδο) ἔχουν ἤδη «συ- νυφανθῆ» μὲ τὰ συμφέροντα τῆς δύναμης (μεγάλος «παίκτης»), ποὺ πολιτικο-οἰκονομικὰ ἐλέγχει τὴν περιοχή, ὅπου τοῦ ἔλαχε τὸ «οἰκόπε- δο» - «τετράγωνό» του. Γίνεται λοιπὸν φανερό, ὅτι ἡ ἐπιλογὴ τῆς οὐδετερότητας περισσότερο ἀφο- ρᾷ στὸ μεγάλο παίκτη παρὰ στὸ «τετράγωνο» τῆς «σκακιέρας». Μὲ ἄλλα λόγια, τὰ οὐδέτερα «τετράγωνά» της γίνονται κωλύματα στὰ πλαίσια μιᾶς εὐρείας στρατηγικῆς σχεδίασης ἐνάντια στὸν «παίκτη», ποὺ θὰ ὀλισθήσῃ σὲ ἐκτροπὴ μὲ τὴ χρήση στρατιωτικῶν μέσων. Ἑπομένως, ἡ οὐδετερότητα μὲ τὶς διαβαθμίσεις της (εὐμενὴς οὐδετερότητα, ψυχρὴ οὐδετερότητα κ.λπ.), προσαρ- μοσμένη στὶς κατὰ περίπτωση ἀνάγκες τοῦ εὐρύτερου πλάνου, ποὺ εἴπαμε, ἀποτελεῖ ἀμυντικὸ μέτρο τοῦ στρατιωτικὰ ἀμυνόμενου παίκτη. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὁ «ὀλισθείσας» σὲ πολεμικὴ (στρατιωτική) ἐκτροπὴ «παίκτης», στὴν προσπάθεια διεκδίκησης τῶν γενικῶν συμφερόντων του (σὲ στιγμὲς ἔντασης τοῦ «παιγνίου»), καθίσταται ἐπιτιθέμενος στὴν «σκακιέρα». Ἡ οὐδέτερη ἑπομένως χρήση κρίσιμων τετραγώνων (ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ στρατιωτικὰ ἀμυνόμενου) περιορίζει σοβαρὰ τὴν ἐλευθερία δράσης του (προαπαιτούμενο ἐπιτυχίας τοῦ ἐπιτιθεμένου) καί, σὲ συνδυασμὸ μὲ ἄλλα μέσα, τὴ μονοδρομοῦν καὶ τὴν παροχετεύουν στὸ πλαίσιο δράσης τοῦ ἀμυνομένου. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα εἶναι θέμα χρόνου καὶ τρόπου διαχείρισης τῆς νίκης τῆς (στρατιωτικά) ἀμυνόμε- νης πλευρᾶς. 22658  ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008