φασίζωνται, ὅτι τὸ τάδε χωράφι ἢ τὸ ἀμπέλι δὲν κάμνει εἰσόδημα καὶ κέρδος, ἀλλὰ μᾶλλον ζημίαν, ἂς πωλοῦν αὐτό, ὄχι εἰς ἄρχοντας καὶ δυνάστας, ἀλλ’ εἰς κληρικοὺς ἢ γεωργούς, ἀνθρώπους δηλ. ταπεινοὺς καὶ εὐτελεῖς. Εἰ δὲ μὲ πανουργίαν ἤθελαν δώσουν πρῶτον αὐτὸ εἰς αὐτούς, μὲ σκοπὸν διὰ νὰ τὸ πάρῃ μετὰ ταῦτα ὁ ἄρχων ἀπὸ αὐτούς, ἡ μὲν πώλησις αὕτη νὰ εἶναι ἄκυρος, ὁ δὲ τοιουτοτρόπως πωλήσας αὐτὸ ἐπίσκοπος νὰ διώκεται ἀπὸ τὴν ἐπισκοπήν, ὁ δὲ ἡγούμενος νὰ διώκεται ἀπὸ τὸ μοναστήριον, ὅτι τὰ ἀφιερώματα ἐκεῖνα, ὅπου ἄλλοι ἀφιέρωσαν καὶ συνήγαγον καλῶς, αὐτοὶ κακῶς διεσκόρπισαν καὶ ἐπώλησαν.» • Κείμενον 12ου Κανόνος τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Εἴ τις ἐπίσκοπος εὐρεθείη ἢ ἡγούμενος, ἐκ τῶν αὐτουργίων τοῦ ἐπισκοπείου ἢ τοῦ μοναστηρίου, ἐκποιούμενος εἰς ἀρχοντικὴν χεῖρα ἢ ἑτέρῳ προσώπῳ ἐκδιδούς, ἄκυρον εἶναι τὴν ἔκδοσιν, κατὰ τὸν Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστό- λων τὸν λέγοντα: πάντων τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ὁ ἐπίσκοπος ἐχέτω τὴν φροντίδα, καὶ διοικείτω αὐτὰ ὡς Θεοῦ ἐφορῶντος. Μὴ ἐξεῖναι δὲ αὐτῷ σφετερίζεσθαί τι ἐξ αὐτῶν ἢ συγγενέσιν ἰδίοις τὰ τοῦ Θεοῦ χαρίζεσθαι. Εἰ δὲ πένητες εἶεν, ἐπιχορηγείτω ὡς πένησιν, ἀλλὰ μὴ προφάσει τούτων τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀπεμπολείτω. Εἰ δὲ πρόφασιν ζημίαν ἐμποιεῖν, καὶ μηδὲν πρὸς ὄνησιν τυγχάνειν τὸν ἀγρόν, μηδ’οὕτω τοῖς κατὰ τόπον ἄρχουσιν ἐκδιδόναι τὸν τόπον, ἀλλὰ κληρικοῖς ἢ γεωργοῖς. Εἰ δὲ πανουργίᾳ πονηρᾷ χρήσοιντο, καὶ ἐκ τοῦ κληρικοῦ ἢ γεωργοῦ ὠνήσηται ἄρχων τὸν ἀγρόν, καὶ οὕτως ἄκυρον εἶναι τὴν πρᾶσιν, καὶ ἀποκαθίστασθαι ἐν τῷ ἐπισκοπείῳ ἢ ἐν τῷ μοναστηρίῳ, καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ ἡγούμενος τοῦτο ποιῶν ἐκδιωχθήτω, ὁ μὲν ἐπίσκοπος τοῦ ἐπισκοπείου, ὁ δὲ ἡγούμενος τοῦ μοναστηρίου, ὡς διαρπάζοντες κακῶς, ἃ οὐ συνήγαγον.» Μὲ τιμὴ Ἀκομινᾶτος Χωνιάτης Ἀκουστικὴ διακόρευση τῆς ἀρχαίας Ἐπιδαύρου Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Κάθε φορὰ ποὺ παρακολουθῶ στὸ θέατρο τῆς ἀρχαίας Ἐπιδαύρου ἀτάλαντους καὶ ἄφωνους «καλλιτέχνες» νὰ προσπαθοῦν νὰ διακορεύσουν τὴν ἀκουστική του καὶ τὴν ἱστορία του μὲ μικρόφωνα καὶ μεγάφωνα, ἀνίκανοι ὄντας νὰ τὴν διακονήσουν μὲ τὴν φωνή τους καὶ τὴν τέχνη τοῦ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπονείμω τὸν τίτλο τοῦ σύγχρονου Μοροζίνι σ’ αὐτὸν τὸν σχετικὰ ἀδαῆ ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ τοῦ γόρευσε τὴν κυκλοφορία του. Ἡ ἀσέβεια καὶ ἀχαριστία του πρὸς τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφοὺς τῆς Ἀστρονομίας φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ χαρακτηρίζῃ τὸ σύνολον τῶν ἀστρονομικῶν τους διδασκαλιῶν “ὡς ἐλεεινὸν πτῶμα”.» Τὰ στοιχεῖα τῆς ἀπάτης εἶναι συντριπτικά. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ἴδιο τὸ χειρόγραφο τοῦ ἔργου του, τὸ ὁποῖο, φυλασσόμενο στὴν Βοημία, παραδόθηκε τὸ 1953 στὸ Μουσεῖο τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βαρσοβίας, ὅπου στὸν πρόλογό του ἀναφέρεται ἡ θεωρία τοῦ Ἀριστάρχου. Τὴν περικοπὴ ὅμως αὐτὴ τοῦ χειρογράφου του τὴν ἀφαίρεσε ἀπὸ τὴν ἐπακολουθήσασα τελικὴ ἔκδοση τοῦ ἔργου του (Νυρεμβέργη 1543), γιὰ νὰ μὴν ἀποκαλυφθῇ ἡ πηγὴ τῆς πνευματικῆς κλοπῆς του. Τὸ χειρόγραφο ὅμως διασώθηκε καὶ βροντοφωνάζει τὴν ἀλήθεια (Χασάπης, ΣΕΑ, σ. 151). Ψεύδεται στὴ συνέχεια ὁ ἰατροκαλόγηρος, ὅταν ἀναφέρῃ, ὅτι ἀνέτρεξε στὰ συγγράμματα τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων καὶ δὲν ἀνεῦρε πουθενὰ ἀναφορὰ περὶ ἄλλων κινήσεων τῶν οὐρανίων σωμάτων ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Γεωκεντρικὸ Σύστημα. Ἑπομένως, ἰσχυρίζεται, ὅτι τὸ Ἡλιοκεντρικὸ Σύστημα εἶναι δική του θεωρία. Ὁ Ἕλληνας ἀστρονόμος Ἀντωνιάδης ἀναφέρει, ὅτι ὁ Κοπέρνικος περιλαμβάνει εἰς τὴν «συρραφήν» του 30 χωρία, λέξη πρὸς λέξη, ἀπὸ ἔργα ἀρχαίων ἀστρονόμων. Καὶ καταλήγει ὁ Ἀντωνιάδης ὡς ἑξῆς: «πρόκειται περὶ ἐσκεμμένης παρασιωπήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀριστάρχου, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἀσυγχώρητο παράπτωμα» (Χασάπης, ΣΕΑ, σ. 153). Ὁ Ντουτὲν ἀναφερόμενος στὸ δῆθεν «κοπερνίκειον» σύστημα ἀποφαίνεται, «πρέπει νὰ ἐκ‣ 22676  ΔΑΥΛΟΣ 319, Δεκέμβριος 2008