φασίζωνται, ὅτι τὸ τάδε χωράφι ἢ τὸ ἀμπέλι δὲν κάμνει εἰσόδημα καὶ κέρδος, ἀλλὰ μᾶλλον ζημίαν, ἂς πωλοῦν αὐτό, ὄχι εἰς ἄρχοντας καὶ δυνάστας, ἀλλ’ εἰς κληρικοὺς ἢ γεωργούς, ἀν- θρώπους δηλ. ταπεινοὺς καὶ εὐτελεῖς. Εἰ δὲ μὲ πανουργίαν ἤθελαν δώσουν πρῶτον αὐτὸ εἰς αὐτούς, μὲ σκοπὸν διὰ νὰ τὸ πάρῃ μετὰ ταῦ- τα ὁ ἄρχων ἀπὸ αὐτούς, ἡ μὲν πώλησις αὕτη νὰ εἶναι ἄκυρος, ὁ δὲ τοιουτοτρόπως πωλήσας αὐτὸ ἐπίσκοπος νὰ διώκεται ἀπὸ τὴν ἐπισκο- πήν, ὁ δὲ ἡγούμενος νὰ διώκεται ἀπὸ τὸ μονα- στήριον, ὅτι τὰ ἀφιερώματα ἐκεῖνα, ὅπου ἄλ- λοι ἀφιέρωσαν καὶ συνήγαγον καλῶς, αὐτοὶ κακῶς διεσκόρπισαν καὶ ἐπώλησαν.» • Κείμενον 12ου Κανόνος τῆς 7ης Οἰκουμενι- κῆς Συνόδου: «Εἴ τις ἐπίσκοπος εὐρεθείη ἢ ἡγούμενος, ἐκ τῶν αὐτουργίων τοῦ ἐπισκοπείου ἢ τοῦ μονα- στηρίου, ἐκποιούμενος εἰς ἀρχοντικὴν χεῖρα ἢ ἑτέρῳ προσώπῳ ἐκδιδούς, ἄκυρον εἶναι τὴν ἔκδοσιν, κατὰ τὸν Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστό- λων τὸν λέγοντα: πάντων τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ὁ ἐπίσκοπος ἐχέτω τὴν φροντίδα, καὶ διοικείτω αὐτὰ ὡς Θεοῦ ἐφορῶντος. Μὴ ἐξεῖναι δὲ αὐτῷ σφετερίζεσθαί τι ἐξ αὐτῶν ἢ συγγενέσιν ἰδίοις τὰ τοῦ Θεοῦ χαρίζεσθαι. Εἰ δὲ πένητες εἶεν, ἐπιχορηγείτω ὡς πένησιν, ἀλλὰ μὴ προφάσει τούτων τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀπεμπο- λείτω. Εἰ δὲ πρόφασιν ζημίαν ἐμποιεῖν, καὶ μη- δὲν πρὸς ὄνησιν τυγχάνειν τὸν ἀγρόν, μηδ’οὕ- τω τοῖς κατὰ τόπον ἄρχουσιν ἐκδιδόναι τὸν τό- πον, ἀλλὰ κληρικοῖς ἢ γεωργοῖς. Εἰ δὲ πανουρ- γίᾳ πονηρᾷ χρήσοιντο, καὶ ἐκ τοῦ κληρικοῦ ἢ γεωργοῦ ὠνήσηται ἄρχων τὸν ἀγρόν, καὶ οὕ- τως ἄκυρον εἶναι τὴν πρᾶσιν, καὶ ἀποκαθίστα- σθαι ἐν τῷ ἐπισκοπείῳ ἢ ἐν τῷ μοναστηρίῳ, καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ ἡγούμενος τοῦτο ποιῶν ἐκδιωχθήτω, ὁ μὲν ἐπίσκοπος τοῦ ἐπισκοπεί- ου, ὁ δὲ ἡγούμενος τοῦ μοναστηρίου, ὡς διαρ- πάζοντες κακῶς, ἃ οὐ συνήγαγον.» Μὲ τιμὴ Ἀκομινᾶτος Χωνιάτης Ἀκουστικὴ διακόρευση τῆς ἀρχαίας Ἐπιδαύρου Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Κάθε φορὰ ποὺ παρακολουθῶ στὸ θέατρο τῆς ἀρχαίας Ἐπιδαύρου ἀτάλαντους καὶ ἄφω- νους «καλλιτέχνες» νὰ προσπαθοῦν νὰ διακο- ρεύσουν τὴν ἀκουστική του καὶ τὴν ἱστορία του μὲ μικρόφωνα καὶ μεγάφωνα, ἀνίκανοι ὄν- τας νὰ τὴν διακονήσουν μὲ τὴν φωνή τους καὶ τὴν τέχνη τοῦ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπο- νείμω τὸν τίτλο τοῦ σύγχρονου Μοροζίνι σ’ αὐ- τὸν τὸν σχετικὰ ἀδαῆ ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ τοῦ γόρευσε τὴν κυκλοφορία του. Ἡ ἀσέβεια καὶ ἀχαριστία του πρὸς τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφοὺς τῆς Ἀστρονομίας φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ χαρακτηρίζῃ τὸ σύνολον τῶν ἀστρονομικῶν τους διδασκαλιῶν “ὡς ἐλεεινὸν πτῶμα”.» Τὰ στοιχεῖα τῆς ἀπάτης εἶναι συντριπτικά. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ἴδιο τὸ χειρόγραφο τοῦ ἔργου του, τὸ ὁποῖο, φυλασσόμενο στὴν Βοημία, παραδόθηκε τὸ 1953 στὸ Μουσεῖο τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βαρσοβίας, ὅπου στὸν πρόλογό του ἀναφέρεται ἡ θεωρία τοῦ Ἀρι- στάρχου. Τὴν περικοπὴ ὅμως αὐτὴ τοῦ χειρογράφου του τὴν ἀφαίρεσε ἀπὸ τὴν ἐπακολου- θήσασα τελικὴ ἔκδοση τοῦ ἔργου του (Νυρεμβέργη 1543), γιὰ νὰ μὴν ἀποκαλυφθῇ ἡ πηγὴ τῆς πνευματικῆς κλοπῆς του. Τὸ χειρόγραφο ὅμως διασώθηκε καὶ βροντοφωνάζει τὴν ἀλήθεια (Χασάπης, ΣΕΑ, σ. 151). Ψεύδεται στὴ συνέχεια ὁ ἰατροκαλόγηρος, ὅταν ἀναφέρῃ, ὅτι ἀνέτρεξε στὰ συγγράμμα- τα τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων καὶ δὲν ἀνεῦρε πουθενὰ ἀναφορὰ περὶ ἄλλων κινήσεων τῶν οὐρανίων σωμάτων ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Γεωκεντρικὸ Σύστημα. Ἑπομένως, ἰσχυρίζεται, ὅτι τὸ Ἡλιοκεντρικὸ Σύστημα εἶναι δική του θεωρία. Ὁ Ἕλληνας ἀστρονόμος Ἀντωνιάδης ἀναφέρει, ὅτι ὁ Κοπέρνικος περιλαμβάνει εἰς τὴν «συρραφήν» του 30 χωρία, λέξη πρὸς λέξη, ἀπὸ ἔργα ἀρχαίων ἀστρονόμων. Καὶ καταλή- γει ὁ Ἀντωνιάδης ὡς ἑξῆς: «πρόκειται περὶ ἐσκεμμένης παρασιωπήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀριστάρχου, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἀσυγχώρητο παράπτωμα» (Χασάπης, ΣΕΑ, σ. 153). Ὁ Ντουτὲν ἀναφερόμενος στὸ δῆθεν «κοπερνίκειον» σύστημα ἀποφαίνεται, «πρέπει νὰ ἐκ- ‣ 22676  ΔΑΥΛΟΣ 319, Δεκέμβριος 2008