ΠΩΣ ΕΜΕΙΝΕ «ΕΓΚΥΟΣ» Ç ΜΑΡΙΑΜ... τὸ τεῦ χος 308 (Δεκ. 07) τοῦ «Δαυ λοῦ» δη μο σι εύ θη κε ἄρ θρο σχε τι κὰ μὲ τὸ πα ρα μύ θι τῶν Χρι στου γέν νων τῆς κ. Ἀγ γε λι κῆς Ρέ του λα, ὅ που ἐ κτὸς τῶν ἄλ λων γί νον ται ἀ να φο ρὲς καὶ στὴν κα τα γω γὴ τοῦ Χρι στοῦ καὶ στὴν παρ θε νί α τῆς μη τέ ρας του Μα ριάμ. Τὸ ἄρ θρο ἦ ταν κατα λυ τι κὸ γιὰ τὸ πα ρα μύ θι τῆς ἐ πί ση μης χρι στι α νι κῆς ἐκ δο χῆς, γιὰ τὸν τρό πο, ποὺ ἔ μει νε ἔγ κυ ος ἡ Πα να γί α. Ἂς δοῦμε λοι πὸν ἀ πὸ κον τά, τί συμ βαί νει μὲ τὴν πε ρι κο πὴ ἀ πὸ τὸ «Κα τὰ Λου κᾶν» Εὐ αγ γέ λιο, ποὺ ἀ να φέ ρε ται στὸν Εὐ αγ γε λι σμὸ τῆς Θε ο τό κου (κεφ. α, στίχ. 26-35), καὶ κα τὰ πό σον τὸ κεί με νο αὐ τὸ «πα ρι στά νει τὸ νο ού με νον»: «Ἐν δὲ τῷ μη νὶ ἕ κτῳ ἀ πε στά λη ὁ ἄγ γε λος Γα βρι ὴλ ὑ πὸ τοῦ Θε οῦ εἰς πό λιν τῆς Γα λι λαί ας, ᾗ ὄ νο μα Να ζα ρέτ, πρὸς παρ θέ νον με μνη στευ μέ νην ἀν δρί, ᾧ ὄ νο μα Ἰ ω σήφ, ἐξ οἴ κου Δαυ ίδ, καὶ τὸ ὄ νο μα τῆς παρ θέ νου Μα ριάμ. καὶ εἰσελ θὼν ὁ ἄγ γε λος πρὸς αὐ τὴν εἶ πε, “χαῖ ρε, κε χα ρι τω μέ νη” ὁ Κύ ριος με τά σου “εὐ λο γη μέ νη σὺ ἐν γυ ναι ξίν. ἡ δὲ ἰ δοῦ σα δι ε τα ρά χθη ἐ πὶ τῷ λό γῳ αὐ τοῦ, καὶ δι ε λο γί ζε το, πο τα πὸς εἴ η ὁ ἀ σπα σμὸς οὗ τος. καὶ εἶ πεν ὁ ἄγ γε λος αὐ τῇ “μὴ φο βοῦ Μα ριάμ” εὗ ρες γὰρ χά ριν πα ρὰ τῷ Θε ῷ. καὶ ἰ δοὺ συλ λή ψῃ ἐν γα στρὶ καὶ τέ ξῃ υἱ όν, καὶ κα λέ σεις τὸ ὄ νο μα αὐ τοῦ Ἰ η σοῦν. οὗ τος ἔ σται μέ γας καὶ υἱ ὸς ὑ ψί στου κλη θή σε ται, καὶ δώ σει αὐ τῷ Κύ ριος ὁ Θε ὸς τὸν θρό νον Δαυ ὶδ τοῦ πα τρὸς αὐ τοῦ, καὶ βα σι λεύ σει ἐ πὶ τὸν οἶ κον Ἰ α κὼβ εἰς τοὺς αἰ ῶ νας, καὶ τῆς βα σι λεί ας αὐ τοῦ οὐκ ἔ σται τέ λος. εἶ πε δὲ ἡ Μα ριὰμ πρὸς τὸν ἄγ γε λον “πῶς ἔ σται μοι τοῦ το, ἐ πεὶ ἄν δρα οὐ γι νώ σκω;” καὶ ἀ πο κρι θεὶς ὁ ἄγ γε λος εἶπε ν αὐ τῇ “Πνεῦ μα Ἅ γιον ἐ πε λεύ σε ται ἐ πί σε καὶ δύ να μις ὑ ψί στου ἐ πι σκιά σει σοι” διὸ καὶ τὸ γεν νώ με νον ἅ γιον κλη θή σε ται υἱ ὸς Θε οῦ.» Τὸ πρῶ το ἐ πί μα χο ση μεῖ ο τῆς πε ρι κο πῆς εἶ ναι ὁ στί χος 28 «καὶ εἰ σελ θὼν ὁ ἄγ γε λος πρὸς αὐ τὴν εἶ πε...». Ἡ λέ ξη «εἰ σελ θών» εἶ ναι με το χὴ ἀ ο ρί στου τοῦ ρή μα τος εἰ σέρ χο μαι, τὸ ὁ ποῖ ο ση μαί νει: μπαί νω μέ σα, τί πο τε λι γό τε ρο, τί πο22686  ΔΑΥΛΟΣ 319, Δεκέμβριος 2008