ΜΕ ΕΞΑΝΤΑ ΚΑ] 4ΑΣΤΡΟ/ΊΙ4ΑΒΟΝ ̓Εγὼ δὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ Ὑπερρεαλιστικοὶ εὐαγγελισμοί... ̓Αφ ̓ ὅτου τὸ πρῶτον διασταυρώθηκα μὲ τὶς ἐργασίες τοῦ κ. Ἠλία Τσατσόμοιρου, αἷσθάνομαι (πάντα καθ ̓ ὁδὸν πρὸς τὸν ἑαυτό μου) νὰ συναντῶμαι μὲ πράγματα οἰονεὶ γνώριμα ἀπὸ παλιά, ἀπὸ μιὰ ἄλλη ζωή, ἀπὸ ̓να ὄνειρο ποὺ δραπέτευσε ἀπὸ ξένον ὕπνο. Ανέκαθεν, «παιδὶ ἀνυπάκουο λές», μὲ γοήτευαν ἰδέες μαθηματικὰ παράξενες |ἕνα εἷδος οἰκεῖα μετέωρα, ποὺ τὰ ἐπαληθεύουν (χωρὶς καὶ νὰ δολοφονοῦνε τὴν ποίησί τους...) παλιὲς ἐξισώσεις στριμωγμένες στὰ παλιοκαιρίτικα τετράδιά μου, ἀποστάσεις καὶ μάζες λογαριασμένες στὸν παλιὸ λογαριθμμικό μου κανόνα - λόγου χάριν; ἡ ἰδέα μου περὶ ἀπείρου δὲν ἦταν παρὰ ἡ σάμπως ἐν ἀκαρεῖ πραγματούμενη συνέχεια μιᾶς ἀτέρμονης μετάβασης, γραμμένη μὲ παναρμόνιο ἀστροφῶς σὲ σκοτεινοὺς γαλαξίες]... Πάνω ἀπ ̓ ὅλα μὲ γοήτευεν ἡ ὑποψία πὼς ὁ χρόνος μήτε γίνεται μήτε θὰ γίνει" πὼς ἔχει συμβεῖ κάποτε, πὼς ἔχει ὅλος ὑπάρξει κι ἄλλος δὲν εἶναι. Μὲ δυὸ λόγια, πὼς ζῶ ἐκεῖνον τὸ χρόνο, τὸ τοτεινὸ ἔπος --- μιὰ ζωὴ ποὺ τὴν ἔζησα γιὰ λογαριασμὸν τρίτου, νυμφίος - ἐκπρόσωπος σὲ ὑμέναιον ποὺ θαμπώνει σὲ σκοτωμένην ἑσπέρα... Τὸ ὑπογράφω: ὅ,τι εἶναι, τὸ ἤξερα, ὅ,τι εἶμαι, ἤμουν --- μὴ μὲ ρωτᾶτε. Νὰ λοιπὸν πῶς, μὲ τὶς ἐργασίες τοῦ ἀκάματου μελετητοῦ, μεθῶ ἕνα εἶδος μεθύσι μέλισσας ναυαγισμένης σὲ λεμονοδάσος! Κι ἀναρωτιέμαι τί λογῆς παράλληλη ὑποψία εἶναι τούτή, τί λογῆς παράλληλη σιγουριὰ εἶναι αὐτή, ἀγκαλὰ καὶ νὰ διαψεύδονταν ὅλ ̓ αὐτά [«Ἡ «Θεογονία» ὄχι μόνον ἐκφράζει ἐδῶ τὶς ἀπόψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, ἀλλὰ καὶ προχωρεῖ.-..»--4αυλὸς / 41,, ἐγὼ δὲν πίστευα τὴ διάψευσι, μὰ τὰ διαψευσθέντα --- αὐτὰ ποὺ μὲ πισωστρέφουν, μὲ προάγουν! Ὅτι, ἔτσι κι ἀλλιῶς, αὐτὸ τὸ χέρι Τελαμώνιου Αἴαντα, ποὺ τόσον ἐπιδέξεια ἀνιστορεῖ σὲ γυιπούρ Φλάνδρας τὴν ἀρχέγονη ποίησι, τὸ κάνει πόντο τὸν πόντο ἐπαληθεύοντας τὶς συνιστῶσές τῆς μέσω τῆς σημερινῆς θετικῆς ἐπιστήμης!.. ̓Ανήσυχος, ἀνικανοποίητος, ἀκατάβλητος, συνεπής, ὁ κ. Τσατσόμοιρος μπαίνει μὲ τὸ ἠλεκτρονικό του μικροσκόπιο (δείκτην - ἀτσάλι, κατάψυχρο, χυμένο γιὰ τάγιες καὶ «τύπους τῶν ἤλων»...) στὀὺς πενταμέτρους διαύλους τοῦ Παλομάρ, μὲ κρεμασμένο στὴ ζῶσι του (σὰν τοὺς παλιοὺς «καλαμαράδες»...) τὸ πληκτρολόγιο μιᾶς ἐντελοῦς ἰνφορματικῆς, ποὺ «χωνεύει» ἐρευνητὴ κι ἐρευνώμενο, ἁπτὸ καὶ ἀσύλληπτο, ἐγκόσμιο καὶ μετακόσμιο, αἰσθητὸ κι ὑπεραισθητό... Γιατί, διαλογίζομαι, δὲν γίνεται νὰ μὲ κοροϊδεύει αὐτὸ ποὺ εἶμαι (ἐγὼ τῶν ὅλων, ἐδῶ τοῦ παντοῦ, τώρα τοῦ πάντοτε), αὐτὸ ποὺ μὲ ἔεχειλίζει πρὸς τὸν πυρῆνά μου, αὐτὸ ποὺ ὀδεύοντα μέσα μου, μὲ ἀνάγει ὅπου δὲν ἔλλειψα: στὸν «διαστρικὸ χῶρον, ἀπ ̓ ὅπου τὰ σπέρματα ζωῆς πετάχτηκαν σ ̓ ὅλες τὶς κατευθύνσεις»... Φαντασίες / -- Όλες δι ̓ ὅλου, θὰ εἰπῶ... Μόνον ποὺ ὁ χαλκέντερος αὐτὸς ἑρμηνευτὴς τῶν πραγμάτων ποὺ λένε τ ̓ ὄνομά τους (σ ̓ ὅποιον Ψάχνει τὴ γλῶσσα τους), τοῦ παμπάλαιου λόγου, τῆς ἀρχαίας κατάθεσης, δὲν εἶναι ὁ ὁδοιπόρος τῶν παλιῶν δρόμων καὶ μπάστα --- αὐτῶν ποὺ ὁδηγοῦν σὲ λειτουργικὰ Δέλτα ποταμῶν ποὺ ἀναπλέουν: Ἥφαιστος τῶν κύκλων, ματίζει τόξα---, ἐνώνει τὸ ἀρχέγονον ὄνειρο μὲ τὴν κβαντικὴ ρότα, τὴν τροχιὰν τῆς πρόσω φυγῆς μὲ τὴν ἀντινώτως μακρυνόμενην ἔλευσιν (5ἱ0): τὸ ἄρθρον τοῦ κ. ΥΤσατσόμοιρου περὶ τῶν θέσεων τῆς «Θεογονίας» γιὰ τὴν ὀντογένεσι, κλείνει μιὰ συγκλονιστικὴ σελίδα ἀπ ̓ τὸ βιβλίο τοῦ «ἔξοχου σύγχρονου φυσιοδίφη» [ναί Υγαίσοη «Ἡ Παλίρροια τῆς Ζωῆς». Ὁ συντάκτης τούτης τῆς Στήλης δὲν μπορεῖ, δὲν θέλει, ἀρνεῖται νὰ ξεφύγει ἀπ ̓ αὐτὴ τὴν δαψίλεια καταγοήτευσης, ἐπιστρέφει ξανὰ στὸν πολύτιμο λόγο, τὸν ἀσφαλίζει στὸ θησαυροφυλάκιο τῶν πανάκριβων καὶ σεπτῶν --τύφλα στ ̓ ἀψέντι ἀποβραδὺς δὲν σκέπτεται παρὰ τὸ πρῶτο ποτήρι τῆς ἑπομένης: μὲ τὸν παντογράφο τῆς «λάσπης ποὺ κεφαλώνει», θ ̓ ἀντιγράψει ἐδῶ