Ç ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ κτιμῶ, ὅ τι τὸ βι βλί ο μὲ τίτ λο «Ὁ τά φος τῆς οἰ κο γέ νειας τοῦ Ἰ η σοῦ» τῶν Σίμ κα Γι α κομ πό βι τσι καὶ Τσάρλς Πελ λεγ κρῖ νο («Δαυ λός», τ. 318) θὰ πρέ πει νὰ ἐν τρυ φη θῇ κα λο προ αί ρε τα καὶ δί χως θρη σκευ τι κὸ φα να τι σμό. Ἡ Ἐ πι στή μη ξε κι νᾷ ἀ πὸ τὴν ἀμ φι σβή τη ση καὶ κα τα λή γει στὴν ἔ ρευ να μὲ βά ση τὴν τε τρά γω νη λο γι κή. Στὴν ἑ βρα ϊ κὴ θε ο κρα τι κὴ δι δα σκα λί α ὁ Για χβὲ (ὁ Θε ός) εἶ ναι ἕ νας, ὁ λο μό να χος, μο να δι κός. Δὲν ἔ χει κα νέ ναν υἱ ὸ ὁ μο ού σιο. Γιὰ τοὺς Ἑ βραίους τὴν πα ρα δο χὴ αὐ τὴ δὲν τολ μᾷ κα νεὶς νὰ τὴν ἀμ φι σβη τή σῃ. Ἑ πο μένως κι ὁ Ἰ η σοῦς, γνή σιος Ἑ βραῖ ος, δὲν θὰ τολ μοῦ σε πο τὲ νὰ εἰ σα γά γῃ μί α δι δα σκα λί α, ποὺ θὰ μι λοῦ σε γιὰ οἰ κο γέ νειά του καὶ θὰ ἀ πο τε λοῦ σε ὕ βρη κα τὰ τοῦ Για χβέ. Στὴν Ἑ βρα ϊ κὴ Ἱ στο ρί α-Θε ο λο γί α-Πο λι τι κο λο γί α μὲ τὸν ὅ ρο «Υἱ ὸς τοῦ Θε οῦ» δὲν ἐν νο εῖται ὁ φυ σι κὸς καὶ ὁ μο ού σιος υἱ ὸς τοῦ θε οῦ, ἀλ λὰ ὁ κα τ’ ἐ πι λο γή, ὁ κα τὰ χά ρη, ὁ κα τ’ εὔ νοι α τοῦ Για χβὲ καὶ ὑ π’ αὐ τοῦ χρι σμέ νος βα σι λέ ας τοῦ Ἰσ ρα ήλ. Ὁ Ἰ η σοῦς δι εκ δι κῶν τας τὸν θρό νο ὡς ἀ πό γο νος τοῦ Δαυὶδ ἔ φε ρε τὸν ὅ ρο αὐ τό. Πε ρισ σό τε ρες ὅ μως φο ρὲς χρη σι μο ποι οῦ σε τὸν ὅ ρο «Υἱ ὸς τοῦ ἀν θρώ που», ποὺ πο λὺ κα λὰ κα τα λά βαι ναν οἱ ἀ κρο α τές του, ὅ τι ὁ Ἰ η σοῦς ἦταν ἕ νας ἄν θρω πος, ποὺ τὸν γέν νη σε ἄν θρω πος, θνη τὸς σὰν κι αὐ τούς, ποὺ τὸν ἐ ξέ λε ξε ὁ Γιαχβέ, γιὰ νὰ βα σι λέ ψῃ, ἀ πο κα θι στῶν τας ἔ τσι τὴν θε ο κρα τι κὴ βα σι λεί α στὸ Ἰσ ρα ήλ, ποὺ εἶ ναι καὶ «βα σι λεί α τοῦ Θε οῦ», ἀ κό μα καὶ «βα σι λεί α τῶν οὐ ρα νῶν», ἀ φοῦ εἶ ναι δε δο μέ νη ἄ νω θεν. Αὐ τὸς ὁ βα σι λιᾶς εἶ ναι ὁ χρι στὸς Κυ ρί ου. Τὸ χρῖ σμα ὁ Ἰ η σοῦς τὸ ἔ λαβε ἀ πὸ τὸν Πρό δρο μο καὶ δι και ω μα τι κὰ ὡς προ ω ρι σμέ νος βα σι λιᾶς ἔ φε ρε καὶ τὸν τίτ λο ἢ ὅ ρο «Χρι στὸς Κυ ρί ου». Στὴ θε ο κρα τι κὴ πο λι τειακὴ ἀν τί λη ψη ὁ Θε ὸς κυ βερ νᾷ μέ σῳ τοῦ βα σι λιᾶ. Τὰ Εὐ αγ γέ λια εἶ ναι κα τά φω ρη ἐν τε ταλ μέ νη προ πα γάν δα. «Λαν σά ρουν» τὴ Ζω ρο α στρι κὴ δι δα σκα λί α μὲ ἰ ου δα ϊ κὸ πε ρι τύ λιγ μα. Σκο πός των ἡ πά τα ξη τῶν μὴ μετα φυ σι κῶν ἰ δε ῶν τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ. Ἀτ τα βύ ριος ΔΑΥΛΟΣ 319, Δεκέμβριος 2008  22691