Ç ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ κτιμῶ, ὅτι τὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ὁ τάφος τῆς οἰκογένειας τοῦ Ἰησοῦ» τῶν Σίμκα Γιακομπόβιτσι καὶ Τσάρλς Πελλεγκρῖνο («Δαυλός», τ. 318) θὰ πρέπει νὰ ἐντρυφηθῇ καλοπροαίρετα καὶ δίχως θρησκευτικὸ φανατισμό. Ἡ Ἐπιστήμη ξεκινᾷ ἀπὸ τὴν ἀμφισβήτηση καὶ καταλήγει στὴν ἔρευνα μὲ βάση τὴν τετράγωνη λογική. Στὴν ἑβραϊκὴ θεοκρατικὴ διδασκαλία ὁ Γιαχβὲ (ὁ Θεός) εἶναι ἕνας, ὁλομόναχος, μοναδικός. Δὲν ἔχει κανέναν υἱὸ ὁμοούσιο. Γιὰ τοὺς Ἑβραί- ους τὴν παραδοχὴ αὐτὴ δὲν τολμᾷ κανεὶς νὰ τὴν ἀμφισβητήσῃ. Ἑπομέ- νως κι ὁ Ἰησοῦς, γνήσιος Ἑβραῖος, δὲν θὰ τολμοῦσε ποτὲ νὰ εἰσαγάγῃ μία διδασκαλία, ποὺ θὰ μιλοῦσε γιὰ οἰκογένειά του καὶ θὰ ἀποτελοῦσε ὕβρη κατὰ τοῦ Γιαχβέ. Στὴν Ἑβραϊκὴ Ἱστορί α-Θεολογί α-Πολιτικολογί α μὲ τὸν ὅρο «Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» δὲν ἐννοεῖται ὁ φυσικὸς καὶ ὁμοούσιος υἱὸς τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ ὁ κατ’ ἐπιλογή, ὁ κατὰ χάρη, ὁ κατ’ εὔνοια τοῦ Γιαχβὲ καὶ ὑπ’ αὐτοῦ χρισμένος βασιλέας τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Ἰησοῦς διεκδικῶντας τὸν θρόνο ὡς ἀπόγονος τοῦ Δαυὶδ ἔφερε τὸν ὅρο αὐτό. Περισσότερες ὅμως φορὲς χρησιμοποιοῦσε τὸν ὅρο «Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», ποὺ πολὺ καλὰ καταλάβαιναν οἱ ἀκροατές του, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ τὸν γέννησε ἄνθρωπος, θνητὸς σὰν κι αὐτούς, ποὺ τὸν ἐξέλεξε ὁ Για- χβέ, γιὰ νὰ βασιλέψῃ, ἀποκαθιστῶντας ἔτσι τὴν θεοκρατικὴ βασιλεία στὸ Ἰσραήλ, ποὺ εἶναι καὶ «βασιλεία τοῦ Θεοῦ», ἀκόμα καὶ «βασιλεία τῶν οὐρανῶν», ἀφοῦ εἶναι δεδομένη ἄνωθεν. Αὐτὸς ὁ βασιλιᾶς εἶναι ὁ χριστὸς Κυρίου. Τὸ χρῖσμα ὁ Ἰησοῦς τὸ ἔλα- βε ἀπὸ τὸν Πρόδρομο καὶ δικαιωματικὰ ὡς προωρισμένος βασιλιᾶς ἔφερε καὶ τὸν τίτλο ἢ ὅρο «Χριστὸς Κυρίου». Στὴ θεοκρατικὴ πολιτεια- κὴ ἀντίληψη ὁ Θεὸς κυβερνᾷ μέσῳ τοῦ βασιλιᾶ. Τὰ Εὐαγγέλια εἶναι κατάφωρη ἐντεταλμένη προπαγάνδα. «Λανσάρουν» τὴ Ζωροαστρικὴ διδασκαλία μὲ ἰουδαϊκὸ περιτύλιγμα. Σκοπός των ἡ πάταξη τῶν μὴ με- ταφυσικῶν ἰδεῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀτταβύριος ΔΑΥΛΟΣ 319, Δεκέμβριος 2008  22691