ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΑΝ ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ Μύ θος ἐκ φρά ζει τὴν πρω ταρ χι κὴ προ σπά θεια τοῦ Ἀν θρώπου νὰ κα τα νο ή σῃ τὸν πε ρι βάλ λον τα κό σμο καὶ ἀ πο τε λεῖ τὴν πρω το γε νῆ ἐκ δή λω ση τῆς ἀν θρώ πι νης λο γι κό τη τας. Μέ σα ἀ πὸ τὸν Μύ θο ἀ να δεί χθη καν οἱ τρεῖς βα σι κώ τε ρες ὄ ψεις τῆς ἀν θρώ πι νης ἀ να ζή τη σης: ἡ Τέ χνη, ἡ Θρη σκεί α καὶ ἡ Ἐ πι στή μη. Ἡ Τέ χνη προ ῆλ θε ἀ πὸ μί α ἀρ χι κῶς ἁ πλο ϊ κὴ μα γι κο μι μη τι κὴ ἀν τί δρα ση ἀ πέναν τι σὲ ὄ ψεις ἢ ἰ δι ό τη τες τοῦ Κό σμου, ποὺ ἀ πο τε λοῦν ἀν τι κεί με νο θαυ μα σμοῦ, ἐ πι θυ μί ας ἢ ταύ τι σης (π.χ. οἱ εἰ κα στι κὲς ἀ πει κο νί σεις δι α φό ρων ζῴ ων στὰ τοι χώμα τα τῶν σπη λαί ων). Μὲ τὴν πά ρο δο τοῦ χρό νου ἐ ξέ λι ξε πιὸ σύν θε τους συμ βολι σμοὺς ἀλ λὰ πάν το τε στὴν ἴ δια κα τεύ θυν ση, δη λα δὴ σὲ αὐ τὴν τῆς ἐ πι θυ μί ας τοῦ ἀν θρώ που νὰ προ σεγ γί σῃ ὅ,τι ἀν τι λαμ βα νό ταν ὡς ἰ δα νι κό. Ἡ ἴ δια μα γι κο μι μη τι κὴ ἀν τί δρα ση, ὅ ταν ἐ ξε λί χθη κε σὲ βα θύ τε ρη πε ρι έρ γεια, προ μή θευ σε τὴν πρώ τη ὕ λη τῶν με τέ πει τα ἐν νοι ῶν τοῦ ἐ πι στη μο νι κοῦ ὀρ θο λογι σμοῦ. Π.χ. στὶς κο σμο γο νί ες τῶν δι α φό ρων λα ῶν καὶ εἰ δι κὰ τὴν Ἡ σι ό δεια Ποί η ση ὁ μα γι κο μι μη τι κὸς θαυ μα σμὸς τῆς πρω τό γο νης Τέ χνης γιὰ τὰ φυ σι κὰ φα ι νό με να (δι α δο χὴ ζω ῆς-θα νά του, ἡ μέ ρας-νύ χτας κ.ἄ.) ἔ χει δώ σει τὴ θέ ση του σὲ μιὰν ἀ πό πει ρα κα τα νό η σης καὶ χρο νο λο γι κῆς δι ευ θέ τη σης τῶν κο σμι κῶν δι αδι κα σι ῶν, δη λα δὴ ἔ χει ἐ ξε λι χθῆ σὲ προ πομ πὸ τῆς αἰ τι ο κρα τι κῆς ὀρ θο λο γι κῆς σκέψης. Ἐν συ νε χεί ᾳ οἱ πρῶ τοι ἐ πι στή μο νες τῆς Ἱ στο ρί ας, οἱ Ἕλ λη νες φι λό σο φοι τῆς Ἰ ω νί ας, με τέ τρε ψαν τὶς θε με λι ώ δεις ἔν νοι ες τοῦ Μύ θου (π.χ. Χά ος, Κό σμος, Ἀ νάγ κη, Ἔ ρως κ.ἄ.) σὲ ὁ μώ νυ μες ἐ πι στη μο νι κὲς ὑ πο θέ σεις ἐρ γα σί ας. Ὡ στό σο ἀ πὸ τὸν Μύ θο προ έ κυ ψε, ὡς μα γι κο μι μη τι κὴ ἐ πί σης ἀν τί δρα ση, καὶ ἡ Θρη σκεί α. Ἡ τε λευ ταί α μπο ρεῖ νὰ ἑρ μη νευ θῇ ὡς πα ρε κτρο πὴ ὀ φει λό με νη σὲ ἕ ναν συν δυα σμὸ ἀ νε παρ κῶν ἑρ μη νει ῶν καὶ ἀ μυν τι κῶν ψυ χι κῶν ἀν τι δρά σε ων ἀ πέ ναν τι σὲ ἕ ναν, θαυ μα στὸ μέν, ἀλ λὰ ἀ κό μα ἀρ κε τὰ δυσ νό η το –καὶ τρο μα κτικό– κό σμο (ἀρ κεῖ νὰ σκε φτοῦ με, πό σο πο λὺ τρο μά ζει καὶ σή με ρα ὁ θά να τος, καὶ πό σο εὔ κο λα αὐ τὸς ὁ φό βος μπο ρεῖ νὰ ἐκ θρέ ψῃ πα ρα μύ θια καὶ φαν τα σι ώ σεις πε ρὶ με τα θα νά τιας συ νέ χειας –ἄλ λω στε στὴ ρί ζα ὅ λων τῶν θρη σκει ῶν βρί σκε ται ὁ φό βος καὶ εἰ δι κώ τε ρα ὁ φό βος τοῦ θα νά του). ΔΑΥΛΟΣ 319, Δεκέμβριος 2008  22725