Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Λ. Ν. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Ἡ φωνὴ τοῦ 4ικαίου Ἢ τῆς ψυχῆς «εὐθυμίη» ἀπὸ τὴ συμμετρία τοῦ «γίγνεσθαι» ἔχει τὴν δύναμη νὰ «μεταρυσμοῖ» τὸν κοινωνικὸν ἄνθρωπο καὶ ἴσως ἀκόμη ν ̓ ἀλλάζει σ ̓ αὐτὸν τὴν ἀτομική του δομή. Αὐτὰ τὰ δημοκρίτεια πορίσματα ἀναπήδησαν στὴ σκέψη μου, ὅταν ἀνέγνωσα τὸ βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Λ. Ν. Γεωργακόπουλου « Ἡ φωνὴ τοῦ δικαίου». Βέβαια δὲν πιστεύω ὅτι τέτοιας μορφῆς κείμενα μπορεῖ νὰ εἶχαν ἤ ἔχουν κάποια ἀπήχηση στοὺς κατεστημένους «ταγούς»! Τὸ πιθανώτερο εἶναι νὰ παραμείνει ἡ «Φωνὴ δικαίου», ὅπως καὶ ἀρκετὲς ἄλλες ἔντιμες ἀποκαλύψεις τῆς ἀθλιότητάς μας, ὡς «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». ̓Εγὼ πάντως θεωρῶ ὅτι ἔργα διαμαρτυρίας, σὰν αὐτὸ τοῦ Λ. Γεωργακόπουλου, στὴν ἐποχὴ τοῦ διασυρμοῦ τῆς ἀνθρώπινης ὀντότητας ἔπρεπε νὰ ἀγοράζονται ἀπὸ τοὺς ἔχοντας «τὸ παραδάκι» καὶ νὰ ἀποστέλλονται δωρεὰν στοὺς νέους. Τὸ θέμα τοῦ συγγραφέα εἶναι τὸ δίκαιο. Τὸ δίκαιο, ποὺ ξεκίνησε μαζί, θὰ ἔλεγα, μὲ τὸν κτηνοτρόφο βοσκὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου, μαζὶ μὲ τὴ νομή, μὲ τὸ νέμω, καὶ ἔγινε νόμος καὶ ἀργότερα δίκαιο. Βάση ὅμως καὶ θεμέλιο τοῦ κοινωνικοῦ δικαίου ὑπῆρξαν ἀσφαλῶς ἡ αἰδὼς καὶ ἡ νέμεσις. “Ὅλες οἱ ἀνθρώπινες ἐκδηλώσεις, ἀτομικὲς καὶ κοινωνικές, ἕπρεπε νὰ ἔχουν ἔκτοτε τὴν σφραγίδα αὐτὴ τῆς «αἰδοῦς», γιὰ νὰ εὐρίσκονται σὲ ἁρμονία μὲ τὸ ἔθος - ἦθος, ποὺ ἡ ἑλληνικὴ φύση - χῶρος εἶχε διδάξει στὸν κάτοικο αὐτῆς τῆς περιοχῆς. Ἣ νέμεση σὰν πράξι ἐξιλασμοῦ συγκρατοῦσε συνεχῶς τὶς αὐτοεπιβεβαιωτικὲς ἤ τάσεις ὑπερβολικῆς ἰσχύος (ὁλοκληρωτικές) στὸ ὅριο τῆς ἰσορροπίας, στὴν ἀποφυγὴ ἑνὸς κοινωνικοῦ στροβίλου. ΠΡΟΜΗΘΕΊ ΚΗ ΛΥΤΡΩΣΗ Ἐπίγεια λύτρωση δὲν θὰ πῆ λύτρωση ἀπὸ τὰ μπορεῖ νὰ γίνη μόνο ἀπὸ μᾶς τοὺς ἴδιους ὡς αὐκοινωνικὰ δεσμά, ὅπως πιστεύουν οἱ μαρξιτόνομα πρόσωπα. στές. Θὰ πῆ λύτρωση ἀπὸ τὰ ἐπίγεια δεσμὰ -Αὐτὴ εἶναι ἡ φωτιὰ ποὺ ἔκλεψε ἀπὸ τοὺς θετόσο αὐτὰ ποὺ δένοντας τὸ ἄτομο ὑλικὰ τὸ δέοὓς ὁ Προμηθέας. Ὁποιαδήποτε μετάθεσή της νουν Ψυχολογικά, ὅσο καὶ αὐτὰ ποὺ δένοντάς ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ πεδίο τῆς ἀνθρώπινης συνείτο πνευματικὰ τὸ δένουν ὀντολογικά. Ἐπίγεια δησῆς σὲ κάποιο πεδίο ἐξωτερικό --- κοινωνιλύτρωση θὰ πῆ ἐπώδυνος ἐξοστρακισμὸς τοῦ κὸ ἢ θρησκευτικὸ --- ἀποτελεῖ παραχάραξη τοῦ προσκολλητικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. προμηθεϊκοῦ πνεύματος. Ὁ Προμηθέας δὲν ἕΘὰ πῆ λύτρωση ἀπὸ τὴν τάση ὅλων μας νὰ δεκλεψε τὴν φωτιὰ ἀπὸ τοὺς θεοὺς γιὰ νὰ τὴν δώνόμαστε μὲ τὴν ὑλικὴ ἥ τὴν πνευματικὴ διάσταση στὸν Μάρξ ἤ τὸν Μαχαρίσι. Τὴν ἔκλεψε γιὰ ση τῆς ὑπαρξής μας --- δίνοντάς τους τὴν εὐκαινὰ τὴν δώση σὲ μᾶς τοὺς κοινοὺς ἀνθρώπους ρία νὰ μᾶς ἁλώσουν καὶ νὰ μᾶς καταστήσουν ὑκαὶ νὰ μᾶς καταστήση ὥριμους --- πραγματικὰ ποχείριά τους. αὐτόβουλους ἀπέναντι στὰ πάντα, τὰ πνευματἰΑπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος συνειδητοκὰ καὶ τὰ ὑλικά, τὰ θεωρητικὰ καὶ τὰ συναισθηποιεῖ ὅτι ἡ ἐλευθερία ἔεκινάει καὶ τελειώνει ματικά. στὸν ἴδιο καὶ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τοὺς ἄλλους, Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ προμηθεϊκὸ πῦρ δὲν κλάἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ σπάση τὰ δεσμὰ μὲ τὰ ὁπηκε γιὰ νὰ φωτίση τὴν ἀλήθεια ἢ γιὰ νὰ ἀλλάποῖα δένει τὸν ἑαυτό του, κανεὶς ἄλλος δὲν ζη τὴν κοινωνία. Κλάπηκε γιὰ νὰ κάψη τὴν ὅμπορεῖ νὰ τὸν δέση. Ὁ ἀγώνας τοῦ προμηθεῖποια εἰκόνα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς κοινωνίας μέκοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει στόχο τὸν θεὸ ἐκτός. σα στὴν συνείδησή μας. Ἢ τέλεια κοινωνία --Ἔχει στόχο τὸν θεὸ ἐντός. Αὐτὸς ὁ ἀγώνας, καὶ ἡ τέλεια ἀλήθεια --- ἀνακύπτουν μόνες των ποὺ πιστεύεται ἀπὸ τοὺς μαρξιστὲς ὅτι μπορεῖ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἐμεῖς ἐκθρονίζομε τὴν ὑπονὰ γίνη μόνο μὲ τὴν συμβολὴ ἰνστρουκτόρων, ἢ στασιοποιημένη εἰκόνα τοῦ θεοῦ - Κυρίου μέσα πιστευόταν ἀπὸ τοὺς συμπολίτες τοῦ Αἰσχύλου μας. ὅτι μπορεῖ νὰ γίνη μόνο μὲ τὴν συμβολὴ ἱερέων, Αἰμίλιος Μπουρατῖνος