Ν. Κ. ΛΟΥΡΟΣ (τῆς ̓Ακαδημίας ̓Αθηνῶν) Ἐπίκαιρες ἀναμνήσεις τοῦ 'Ὑπουργοῦ Παιδείας τῆς Κυβέρνησης Ἐθνικῆς "Ενότητας τοῦ 1974 Κάποιος θὰ ἔπρεπε, ἐπὶ τέλους, νὰ ξεκαθαρίσει τὶ ἐννοεῖται μὲ τὴν ὀνομασία «Νόμος Πλαίσιο» καὶ ποιὸ ἐπειζητεῖται νὰ εἶναι τὸ περιεχόμενό του. Αὐτὸς ὁ κάποιος ἄς εἶναι λοιπὸν ὁ Ὑπουργὸς τῆς Παιδίας τῆς Κυβέρνησης Ἐθνικῆς Ἑνότητας στὰ 1974, ποὺ νομίζω πὼς σχετίζεται μὲ τὴν ἀπαρχὴ τῆς σχετικῆς συζήτησης. Ὅπως ὅλοι θυμόμαστε, ἡ μεταβατικἡ περίοδος ἀπὸ τὴν Δικτατορία στὴ Δημοκρατία ἦταν περίοδος ἄστατη καὶ ἐπικίνδυνη. Τὰ πρῶτα βήματα ἦταν δύσκολα καὶ ἔπρεπε νὰ συνδυαστοῦν τόλμη καὶ σύνεση. Καταπιεσμένος καὶ παραμορφωμένος ἀπὸ τὴν Τετία ὁ φοιτητικὸς κόσμος, ἔβραζε ὕστερα ἀπὸ τὶς δάφνες τοῦ Πολυτεχνείου. Καὶ τὸ πανεπιστημιακὸ διδαχτικὸ προσωπικὸ περνοῦσε καὶ αὐτὸ δυσάρεστες στιγμές... Ἔπρεπε λοιπὸν τὸ συντομώτερο νὰ βρεθεῖ ἕνα πιοὰιις νίνεπά!, γιὰ νὰ ξεκινήσει ἡ ἀνασύνθεση τῶν Πανεπιστημίων. Κάλεσε τότε ὁ κάπως προσωρινὸς Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας , ποὺ ἔτυχε νὰ ἦταν καὶ παλιὸς πανεπιστημιακός, μιὰ ἐπιτροπὴ ἀπὸ τοὺς διαπρεπέστερους καθηγητὲς ὅλων τῶν Σχολῶν καὶ τοὺς εἶπε: «Κύριοι. Τὰ Πανεπιστήμιά μας προστατεύονται ἀπὸ τὴ Συνταγματικὴ Αὐτοτέλεια. Σεῖς εἶστε οἱ ἁρμόδιοι καὶ ὄχι ἡ Πολιτεία, γιὰ νὰ ἀναλάβετε τὴν πρωτοβουλία νὰ προτείνετε τὰ ἄμεσα μέτρα ποὺ χρειάζονται, γιὰ νὰ ξαναβροῦν τὰ ̓ ̓Ανώτατα Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα τὸ δρόμο τους. Ο ρόλος τῆς Πολιτείας εἷναι νὰ συμφωνήσει, νὰ διαφωνήσει ἤ νὰ συζητήσει. Γιὰ τοῦτο νομίζω», λέει ὁ Ὕπουργός, «πὼς θὰ ἤτανε σκόπιμο, πραχτικό, ὄχι πολὺ δύσκολο καὶ ἐπεῖγον, νὰ ξεσκονίσετε τὸν κάπως ξεπερασμένο, ἀλλὰ γιὰ πολλὰ χρόνια σοφὸ ̓Οργανισμὸ τοῦ Πανεπιστημίου, τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου (μὲ τὴν ἐμπνευσμένη εἰσηγητική του ἔκθεση Ν. 53/43/1932) καὶ νὰ τοῦ ἀφαιρέσετε καὶ προσθέσετε ὅσα ἡ ἀνάγκη, ἡ λογικὴ καὶ ἡ πείρα σας ἐπιβάλλει. «Πρῶτα πρῶτα», εἶπε ὁ Ὑπουργός, «θὰ συνιστοῦσα νὰ ξεχωρίσετε τὶς Γενικὲς Διατάξεις, ποὺ ἀφοροῦν στὴ ρύθμιση τῆς λειτουργίας ὅλων τῶν Σχολῶν τοῦ Πανεπιστημίου καὶ ἔπειτα κάθε Σχολὴ νὰ ἀναλάρει τὴν εὐθύνη γιὰ ὅσα συμφέρουν στὸ νοικοκυριό της. Γιατὶ θὰ ἦταν ἀκατανόητο οἱ ξεχωριστὲς ἀνάγκες κάθε Σχολῆς νὰ συνεχίσουν νὰ «διέπονται» ἀπὸ τὸν ἴδιο Ὀργανισμό, ὅπως ὡς τώρα». Αὐτὰ εἶπε τότε ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας. Καὶ τὶ ἔγινε: Κάποιος ἔρριξε στὴ συζήτηση τῆς ἐπιτροπῆς τὴν ὀνομασία «Τομεῖς»! Καὶ αὐτὸ ἔφερε τὴν ἀναστάτωση! ̓Ανακατεύτηκαν οἱ Γενικὲς Διατάξεις μὲ τὴν ὀνομασία «Νόμος Πλαίσιο» καὶ μὲ τοὺς «Τομεῖς» καὶ συνεχίζεται μέχρι σήμερα ἡ σύγχυση καὶ ἡ παρεξήγηση. «Νόμος Πλαίσιο» θὰ ἔπρεπε, νομίζω, νὰ σημαίνει «Γενικὲς Διατάξεις», ποὺ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ξεπερνοῦν τὰ ὅρια τῆς ἐπαφῆς τους μὲ τοὺς ὀργανισμοὺς τῶν Σχολῶν. Ἔτσι τὸ «ΠΛΑΙΣΙΟ» τῶν Γενικῶν Διατάξεων δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι ΠΕΡΙΩΡΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ καὶ σελίδες καὶ ὄχι νὰ ἀποτελεῖ τόμους ὁλό-